Twierdza Otwarta

Rozkład w internecie dalej mylący

2009-12-11T23:31:00.004+01:00

Pomimo interwencji na stronie Dolnoślązacy.pl i zainteresowania PRW tematem pociągów do Pragi odjeżdżających wcześniej, niż według rozkładu, nie uaktualniono danych na stronie internetowej z rozkładem PKP.

Rozkład jest ważny już tylko do jutra, to prawda. Ale jutro, 12 grudnia, pociąg do Pragi znów odjeżdża. I kolejnym pasażerom grozi to samo: nie zrozumieją informacji nadawanych po polsku, nie przeczytają kartek informujących o zmianie rozkładu, które wiszą na dworcu i w rezultacie nie zdążą na pociąg odjeżdżający 11 minut wcześniej.

Poniżej zrzut z ekranu sprzed północy, 11 grudnia (ze strony PKP - rozkład jazdy pociągów).

Po nagraniu w Radiu Wrocław

2009-12-10T20:45:00.004+01:00

Właśnie wróciłem z nagrania w Polskim Radiu Wrocław. Rozmawialiśmy z panią redaktor Eweliną Lis na temat pociągów nagle przyspieszonych, czyli o tym, o czym pisałem na swoim blogu na Dolnoślązakach.pl.

Bardzo fajne wrażenia, wywiad nagrywany był w cichym miejscu - takim prawdziwym studio z pionowo montowanymi mikrofonami. Po drodze poznałem w końcu się na "cześć-cześć" z Łukaszem Medekszą.

Odniosłem wrażenie, że PRW jest... młode duchem. Może to zasługa polityki kadrowej, może klimatu tego słynnego budynku. W każdym razie już po wyłączeniu mikrofonu można było zamienić parę słów na inne tematy i szybko doszliśmy do konkluzji, że nasze bieda-dzienniki wrocławskie nie zajęłyby się takim tematem, bo - to dodaję już od siebie - przypominają bardziej leniwce, niż pantery. A tu, w budynku przy Alei Karkonoskiej czuć powiew swobody w realizowaniu aktywnych tematów.

Zachęcam wszystkich do słuchania jutro Radia Wrocław, zwłaszcza w godzinach popołudniowych. Do usłyszenia :)

Międzynarodowy trening kyudo w Obornikach Śląskich

2009-07-08T10:08:00.016+02:00

Wrocławskie Stowarzyszenie Kyudo zorganizowało w ten weekend, w dniach 11-12 lipca w Obornikach Śląskich, kolejne seminarium pod patronatem Austriackiej Federacji Kyudo. Tak jak siedem miesięcy temu, prowadzili je mistrzowie kyudo: Diethard Leopold i Christian Ofenbauer. Przybyli goście z Czech (z Pragi i Cieszyna), różnych stron Polski (Łodzi, Pabianic, Warszawy, Szprotawy). Seminarium miało szczególny charakter.

Trening poświęcony był pamięci Tomka Czujowskiego, założyciela i głównego animatora działań naszego Stowarzyszenia. Odszedł 30 czerwca. Choroba rozwinęła się błyskawicznie, nie dając Mu żadnych szans. Tomek był osobą niezwykle energiczną i podejmującą wiele inicjatyw. Jedną z nich było seminarium. Na nas wszystkich spoczął obowiązek doprowadzenia do końca spraw organizacyjnych związanych ze szkoleniem. Można powiedzieć, że przeszliśmy wielki sprawdzian w najmniej spodziewanej sytuacji.

Niżej garść zdjęć z seminarium.

Przez cały czas trwania seminarium towarzyszyło nam zdjęcie Tomka umieszczone przy kamiza, honorowym miejscu w dojo, "siedzibie bogów"

Właściwy trening poprzedzony był medytacją

Następnie mistrzowie z Austrii dedykowali pamięci Tomka ceremoniał, w którym strzela się czterema strzałami do dwóch tarcz

Szkolenie rozpoczęło się od ćwiczenia sharei; okazało się, że do nadrobienia jest wiele zaległości

Później był czas na "wolne strzelanie"

Niedzielny poranek, drugi dzień szkolenia, był niezwykle słoneczny

Christian i Diethard udzielali łucznikom rad i wskazówek, korygowali błędy

W kai jest tylko łucznik i cel, a celem może być on sam

Nie mogło obyć się bez tradycyjnego zdjęcia pamiątkowego uczestników seminarium

W imieniu całego Wrocławskiego Stowarzyszenia Kyudo dziękuję za udział w seminarium, w którym sam uczestniczyłem tym razem jako tłumacz i fotograf, ale jednoczyłem się z innymi w wysiłkach duchowych. Chyba wszyscy się zgodzimy, że był to najlepszy sposób na upamiętnienie Tomka przez kyudoków w Polsce i naszych mistrzów z Wiednia. Dziękujemy!

Doorg zmienił serwer i domenę

2009-06-26T10:27:00.006+02:00

Niedawno pisałem o różnych drogach rozwoju NDO. Teraz właśnie Doorg wkracza na nową drogę, przenosząc całą dotychczasową bazę danych na nowy serwer i nową domenę.

Kulisy tych przenosin odpowiadały z grubsza ostatnim zjawiskom atmosferycznym: były burzliwe i pełne grzmotów. To był właśnie czas, te ostatnie dwa tygodnie, kiedy ostatecznie kształtowała się grupa decyzyjna. Na początku (w październiku 2008 r.) uzgadnialiśmy, że będziemy tworzyć Radę Autorów. Rada Autorów miała być wybierana co jakiś czas przez wszystkie osoby zaangażowane w projekt, tj. Banitów, biorących udział w dyskusjach na zamkniętym forum. Warto przypomnieć, że jeszcze w zeszłym roku uformowała się rzeczywiście Tymczasowa Rada Autorów, której skład jednak nawet po wyborze się zmieniał. W pewnym momencie paraliż opanował wewnętrzną pracę Doorga. Ktoś musiał w tej sytuacji przejąć dowodzenie. Już wcześniej wotum zaufania większości Banitów otrzymał Maciek Lewandowski. On też, w wyniku ostatnich wydarzeń, stał się osobą faktycznie zarządzającą serwisem. I powinien nią zostać, jako rzeczywisty inicjator goździkowej rewolucji.

Kiedy doszło do realizacji projektu i inauguracji nowego serwisu, wówczas nieformalna jeszcze grupa zarządzająca wybrała moderatorów. Głównym kryterium wyboru nie była jednak merytoryczna ocena dorobku autora-banity, a jego poglądy na dziennikarstwo obywatelskie. W ten sposób Doorg zapewnił sobie homogeniczność grupy moderatorskiej, ale jednocześnie wykluczył większą różnorodność spojrzeń i prawdziwą wewnętrzną dyskusję na temat dziennikarstwa obywatelskiego, która toczy się zresztą od niemal początku istnienia tego zjawiska w Polsce (2006).

Także moje "nieprawomyślne" poglądy na dziennikarstwo obywatelskie wykluczyły mnie z grupy trzymającej moderację, jak nazwałem swego czasu to szacowne grono. Między innymi chodzi o to, że nie zgadzam się z tezą, że dziennikarz obywatelski musi być zawsze obiektywny i bezstronny.

Jeśli chodzi o obiektywizm, to w dziennikarstwie można jedynie (i powinno się) do niego dążyć. Siła mediów obywatelskich może jednak tkwić, moim zdaniem, w subiektywnym ujęciu tematu. Obiektywizm jako zasadę numer jeden lansować mogą ci, którym zależy na tym, żeby dziennikarstwo obywatelskie nie zagroziło pozycji tradycyjnych mediów. Stawiają więc dziennikarstwu obywatelskiemu wymóg obiektywizmu, w rzeczywistości niemożliwy do zrealizowania, jeśli ktoś pisze jako obywatel, a nie dziennikarz. Co więcej, w rezultacie powstaje paradoks: tradycyjne media pod pozorem obiektywizmu stają się coraz mniej obiektywne, a coraz bardziej stronnicze, a dziennikarstwo obywatelskie, kojarzone tak czy inaczej przez mainstream z amatorszczyzną i brakiem obiektywizmu, ma być ideałem obiektywizmu... Występuje więc rodzaj sprzężenia zwrotnego, które działa na korzyść dziennikarstwa obywatelskiego, ale dopiero w dłuższej perspektywie czasu. Coraz więcej czytelników będzie chciało po prostu poczytać obywatela Tego Atego, niż redaktora Tego Tamtego, bo obywatel Ten Aten, choć jasno opowiadający się po czyjejś stronie (na przykład w sporze między władzą gminy a wspólnotą mieszkaniową itp.), stara się trzymać się zasad, których każdy dziennikarz trzymać się powinien, a redaktor Ten Tamten stara się tylko udawać, że tych zasad się trzyma. Zatem nie obiektywizm, a przedstawienie (choćby w formie skrótowej) racji strony przeciwnej, powinno być regułą.

Wymaganie od dziennikarza obywatelskiego bezstronności jest już kompletnym nieporozumieniem. Jednym z podstawowych praw obywatelskich jest angażowanie się w różnego rodzaju formy aktywności i działalności społecznej. Stając się członkiem jakiejś grupy, czy społeczności (na przykład stowarzyszenia, komitetu itp.), obywatel staje się automatycznie stroną - na przykład w sporze z władzą samorządową itp. Jeśli jest dziennikarzem obywatelskim, jego prawem jest opisać sprawę tak, by przedstawić i poprzeć racje, które uznaje. Dzięki temu można dziś w prosty sposób zadać publicznie pytania o sprawy, które leżą w interesie danej społeczności. Zwykle pod takimi tekstami pojawiają się komentarze drugiej strony, które zarzucają autorowi stronniczość, jak choćby w przypadku materiałów Andrzeja Pieczyraka, Dziennikarza Obywatelskiego 2008 roku w konkursie Wiadomości24.pl. Ale jakiż to zarzut w sytuacji, kiedy autor walczy o sprawy ważne dla danej społeczności, musząc się choćby zmagać z urzędnikami różnych szczebli? Urzędnikowi też nikt nie zabroni pisać i publikować w internecie...

Pomimo różnych zastrzeżeń, będę obserwował Doorga z życzliwością, jako alternatywę wobec serwisów KDO. Jak wyglądają te ostatnie? No cóż, porównajcie schemat przedstawiający dziennikarstwo internetowe wczoraj a dziś ze stroną główną Wiadomości24.pl. Doorg będzie taki, jacy będą autorzy publikujący w serwisie. Czy zasłuży sobie na nowe rozszerzenie .info, jak również na dziennikarstwo obywatelskie w nazwie? Czy przyciągnie takich autorów, którzy nie będą obawiać się dobierać do prawdy? Czas pokaże...

Przerób ćwikły na polskich drogach

2009-06-25T07:56:00.003+02:00

Dolny Śląsk. Małopolska. Beskid Żywiecki. Podhale. Gdzie ostatnio się nie ruszę, widzę to samo na naszych drogach. Widzę śmierć w oczach kierowcy jadącego z naprzeciwka samochodu, który musi zjechać na pobocze, żeby potencjalny morderca jadący równolegle ze mną zmieścił się "na trzeciego". Widzę ślady po zdzieranych oponach i odłamki tłuczonego szkła. A czasem widzę też krew.

Niestety, tak wyglądają polskie drogi. Z dreszczem myślę o chwili, kiedy będziemy mieli pełną sieć autostrad i dróg ekspresowych. Jeśli do tego czasu nie zaostrzy się w Polsce radykalnie kar za przekroczenie prędkości i jazdę po pijaku, to czeka nas prawdziwy koszmar. W krajach skandynawskich poradzono sobie z tym problemem w prosty sposób: na kierowców łamiących przepisy nałożono drakońskie kary finansowe. W związku z tym Polak w Norwegii doznaje wciąż zdumienia, kiedy stoi przed przejściem dla pieszych, a samochody jadące z obu stron zatrzymują się i nie ruszą, póki nie przejdzie.

A zatem po pierwsze - naprawdę wysokie kary. A może to za mało? Znajdą się pewnie kombinatorzy, którzy nie zapłacą... W takim razie za przekroczenie prędkości o sto procent wprowadźmy kategorię: usiłowanie morderstwa z wpisem do akt. Może to położy tamę szaleństwu na naszych drogach i będziemy rzadziej czytać doniesienia tego typu:

Aż siedmioro Dolnoślązaków zginęło w ten weekend na drogach. Najtragiczniej skończyła się podróż trzech dwudziestoparolatków z Wrocławia, którzy tuż pod swoim domem przy ul. Mickiewicza zginęli we wraku płonącego auta.

(Janusz Krzeszowski (naszemiasto.pl). Weekend na drogach Dolnego Śląska: siedmiu zabitych

Druga sprawa to kultura jazdy. Nawet wizja koszmarnych konsekwencji nie nauczy posiadaczy samochodów zasad życzliwości. To już jest prawdziwy problem: co zrobić z ta bandą buraków, która zagłusza swoje chamstwo głośnym upc-upc? Potrafią się przeciskać między pieszymi przechodzącymi na pasach na zielonym świetle. Potrafią przejeżdżać na czerwonym świetle i stać następnie na środki jezdni tamując kompletnie ruch. Potrafią trąbić na rowerzystę jadącego ścieżką rowerową przez skrzyżowanie. Potrafią wreszcie przy tym wszystkim wychylić się ze swojej wypasionej lub, co gorsza, zdezelowanej bryki i puścić wiązankę tak czystą, jak powietrze ze starej dętki.

Jaki jest sposób na buraki? Ćwikła lub barszcz. Ale czy pomoże ochrzan lub wlanie w d..., o przepraszam, w zupę? Wątpię. Bo u nas jest kult szybkiej, agresywnej jazdy, wyznawany jednogłośnie przez dealerów motoryzacyjnych, znane postaci pop-kultury, wielu publicystów i parlamentarzystów i kibiców Kubicy. Szkoda, że nie ma takiego samego kultu dobrej nawierzchni i sensownych znaków i przepisów drogowych. Dopóki taka sprzeczność będzie istnieć w mainstreamie, dopóty chaosu na polskich drogach nie da się ogarnąć.

Problemy niekorporacyjnego dziennikarstwa obywatelskiego (NDO)

2009-06-18T07:51:00.005+02:00

Jaki może być problem NDO? Taki, że nie opiera się ono na fundamencie żadnej korporacji. Im dłużej uczestniczę w powstawaniu serwisu Doorg, tym lepiej rozumiem, że takie projekty, jak Wiadomości24.pl, iThink, czy Interia360 już dawno przetarły szlaki, którymi i tak Doorgowi wypadnie w mniejszym lub większym stopniu podążać.

Kwestie finansowe i inne

Okazuje się, że założenie i prowadzenie prostej, schludnej strony internetowej, na której będą mogli publikować dziennikarze obywatelscy wiąże się z minimalnymi kosztami finansowymi, przynajmniej na początku. Jest to w zasadzie koszt wykupienia na określony czas domeny, czyli kilkadziesiąt złotych. Pod jednym warunkiem: wielkiego wkładu pracy "w czynie społecznym" wszystkich zaangażowanych w projekt. Jeden jest od koncepcji i wymyślania nazwy, drugi zajmuje się domeną, trzeci tworzy skrypt, czwarty, piąty i szósty wymyślają działy. Wszyscy publikują, żeby strona ujrzała światło dzienne nie jak tabula rasa, ale zapełniona treścią. Daje to też do zrozumienia, jak niskie koszty ponosi koncern medialny, uruchamiając na swoich stronach serwis korporacyjnego dziennikarstwa obywatelskiego (KDO) i jak to jest opłacalne!

Siłą rzeczy, gdy trwa praca nad tworzeniem serwisu i gdy wreszcie serwis zostaje "postawiony", i udostępniony czytelnikom, pojawia się dyskusja na temat źródeł jego finansowania. Korporacje nie mają z tym absolutnie żadnych problemów. NDO stoi przed wyborem kilku możliwych sposobów finansowania: stowarzyszenie lub fundacja finansowane ze składek lub datków; dobrowolne wpłaty; reklamy w serwisie. Pierwsze rozwiązanie wydaje się najlepsze, jednak pod warunkiem, że znajdzie się podmiot lub instytucja, która w ramach zaangażowania w ideę budowania społeczeństwa obywatelskiego zdecyduje się wesprzeć projekt, udostępniając naprawdę dobre serwery. Tak jest choćby w przypadku wrocławskiej strony Hydral.pl, będącej własnością stowarzyszenia Wratislaviae Amici i korzystającej z serwerów Hydralu. Drugie rozwiązanie może być traktowane tylko jako tymczasowe. Trzecie może z pewnością przynieść największe zyski, ale też bezpośrednio zagraża idei NDO. Wydaje się, że jedynym dopuszczalnym typem reklam w serwisie NDO są reklamy w jakiś sposób pożyteczne społecznie (np. organizacji, na które możemy przekazać 1 procent naszego podatku itp.). Jest wreszcie czwarta droga - sprzedanie serwisu, który odniósł sukces. Będzie to, rzecz jasna, koniec NDO i przejście na stronę KDO. Oczywiście te wszystkie problemy pojawią się wtedy, kiedy strona stanie się bardzo popularna i będzie odwiedzana przez setki tysięcy użytkowników. Ale chyba po to zaczyna się projekt, żeby odniósł sukces, nie?

Moderacja

Użytkownicy internetu mają ambiwalentny stosunek do moderacji. Z jednej strony często słychać, że to złagodzona forma cenzury, z drugiej, że sposób na dbanie o nieco wyższy poziom językowy wypowiedzi. Serwis NDO ma do wyboru albo zrezygnować z moderacji - na takiej zasadzie funkcjonuje np. Salon24, albo wprowadzić moderację. Pierwsze rozwiązanie ma swoje wady, ponieważ nie wszystkie materiały publikowane w serwisie będą reprezentowały wysoki poziom. Słowem, grozi zaśmiecenie. Jednak można ten efekt zneutralizować przez promowanie najlepszych tekstów na stronie głównej. Rozwiązanie drugie teoretycznie pozwala dbać o poziom. Czemu teoretycznie? Ponieważ jeśli w praktyce za moderację biorą się osoby, które nie są polonistami lub zawodowymi dziennikarzami, to moderacja staje się bardziej narzędziem kontroli, niż pomocą. Z jednej strony publikowane teksty i tak będą zawierać dość rażące błędy, z drugiej strony moderatorzy łatwo będą mogli ulec pokusie ingerowania w zawartość merytoryczną tekstu, a nawet poglądy autora. Moderator-amator, nie-dziennikarz, nie będzie wiedział, co zrobić, kiedy w moderacji pojawi się materiał opisujący przekręty jakiś lokalnych watażków, czy pokazujący nieznane dokumenty dotyczące przejęcia Stoczni Gdańskiej. Nie będzie wiedział dlatego, że nie jest dziennikarzem i nigdy nie pracował w prawdziwej redakcji. Jeśli chce wiedzieć, jak zareagować (a musi, jeśli strona ma mieć cokolwiek wspólnego z dziennikarstwem obywatelskim), będzie musiał się "sprofesjonalizować". Robota redaktora naczelnego nie jest robotą dla amatora.

Idea

Z wielu problemów, których tu nie poruszę, jest jeszcze trzeci, bardzo ważny: pytanie o to, jak serwis NDO odniesie się do dziennikarstwa obywatelskiego, czy dziennikarstwa w ogóle. To, co odróżnia dziennikarstwo obywatelskie od każdego innego, to fakt, że dziennikarz obywatelski opisuje zjawiska "od środka". On nie musi wnikać w daną społeczność, przebywać dłużej lub krócej w danym miejscu, czy środowisku. On z niego wyrasta. Dlatego dziennikarz obywatelski jest zawsze lokalny. Pisze o konkretnych problemach danej wsi, miasteczka, miasta, regionu. Wbrew pozorom nie wyklucza to poruszania bardziej ogólnych problemów. Jeśli w malowniczo położonej wiosce zagraniczny inwestor chce postawić elektrownię wiatrową z czterdziestu stumetrowych wiatraków, to problem nie dotyczy już tylko tej wioski - rozpoczyna się dyskusja na temat energii odnawialnej i szerszego problemu poszukiwania alternatywnych źródeł energii. Dziennikarstwo obywatelskie jest zatem sposobem opisywania świata od szczegółu do ogółu. Nie musi być bezstronne. Jeśli autor czuje, że powinien stanąć po stronie, którą uważa za słuszną, powinien to zrobić. Bo jest w pierwszym rzędzie obywatelem, który ma prawo do wyrażania na forum publicznym swoich poglądów i walki o to, co uważa za słuszne i pożyteczne dla społeczeństwa, a dopiero w drugim rzędzie jest dziennikarzem, i to w tym znaczeniu, że opisuje swoje doświadczenia jako obywatela. Nie wyklucz to jednak przedstawienia racji strony przeciwnej. Dlatego początkujący dziennikarz obywatelski potrzebuje fachowego wsparcia ze strony redakcji, moderacji...

Jak widać, dziennikarstwo obywatelskie jest pełne sprzeczności. Czy NDO jest w czymkolwiek lepsze od KDO? Myślę, że prawdziwą miarą nie są tu liczba odsłon, liczba użytkowników, liczba komentarzy. Chodzi przecież o to, żeby ktoś, kto nie jest dziennikarzem, miał wpływ na rzeczywistość. Jeśli jakiś tekst ułatwi komuś rozwiązanie jakiegoś problemu, stanie się przyczyną likwidacji jakiś nieprawidłowości lub zagrożeń, wpłynie na decyzje podejmowane przez władze, a może nawet uratuje komuś życie - to spełni swoje zadanie, niezależnie od miejsca publikacji. Bo w końcu celem najważniejszym jest możliwie najlepsze dotarcie do czytelnika, który podobnie jak my nie jest dziennikarzem, a styka się jako obywatel z tymi samymi problemami.

Solidarna Twierdza Wrocław

2009-05-24T12:32:00.003+02:00

Na blogu Piątej Władzy pisze Pinio o tym, że kibice Śląska Wrocław uczcili Solidarność Walczącą flagą z odpowiednimi motywami na fladze.

Głosowałem w ostatnich wyborach (2007) na Kornela Morawieckiego, kandydującego do Senatu z listy PiS. Dlatego miło mi.

Dewiza Solidarności Walczącej (za Wikipedią)

Kornel Morawiecki w latach 80-tych (za Wikipedią)

Może kiedyś nawet na mecz się wybiorę...?

Międzynarodowa Noc Muzealna we Wrocławiu już w sobotę!

2009-05-13T07:58:00.004+02:00

W tę szczególną noc wiele muzeów, nie tylko we Wrocławiu, ale też w całej Europie, będzie otwartych w nocy. Zwiedzanie ekspozycji i uczestniczenie w specjalnie przygotowanych na tę okazję wydarzeniach jest darmowe. Dlatego warto w sobotnią, ciepłą (miejmy nadzieję) noc przebywać w murach Twierdzy. Będzie wiele atrakcji!

Szczegółowy program Nocy Muzealnej znajdziecie na tej stronie.

Polski i wrocławski rowerowy szyk

2009-05-05T20:49:00.006+02:00

Dostałem zawrotów głowy. Nie tylko z tego powodu, że dzisiaj dość mocno wiało w Twierdzy i na przedmieściach, co dało się szczególnie odczuć podczas jazdy na rowerze, ale też dlatego, że polskie szafiarki na rowerach podbiły Kopenhagę, nie musząc wcale pedałować do stolicy Danii.

Szafiarska akcja rowerowa zrobiła już niezłą karierę. Pomysł jest, trzeba przyznać, świetny: autorka bloga Szafa Sztywniary postanowiła po wielu latach przypomnieć sobie, jaką przyjemnością jest jazda rowerem. Niemal natychmiast okazało sie wszak, że nie jest osamotniona w swojej roweromanii.

Sezon rowerowy w pełni, więc postanowiłam namówić szafiarki do zaprezentowania swoich dwukołowców

pisze autorka bloga. I świetnie, bo akcja odbiła się szerokim echem nie tylko w polskiej Sieci!

Rower we Wrocku? Liczy się szyk :)

Przede wszystkim o akcji napisał kultowy Copenhagen Cycle Chic. Ten blog został założony w czerwcu 2007 r. przez dziennikarza, reżysera filmowego i fotografa Mikaela Colville-Andersena w celu zebrania w jednym miejscu w internecie rosnącej lawinowo liczby zdjęć związanych tematycznie z kulturą dwóch kółek w rowerowej stolicy świata. Od początku było to miejsce przeznaczone między innymi na pokazywanie mody rowerowej. Ale nie tej, która nakazuje jeździć "w obcisłym", pstrokatym i baaardzo drogim stroju, tylko tej, której reguły opierają się na wyczuciu dobrego smaku. Nie jest tajemnicą, że zwłaszcza kobiety obdarzone są w tym względzie niezwykłym talentem, który ujawnia się w doborze torebki, sandałków i okularów do koloru i kształtu ramy. Po prostu - cycle chic - rowerowy szyk!

Ilustracja akcji na blogu Szafa Sztywniary

Bardzo szybko okazało się, że rowerowy szyk to nie jest tylko kopenhaski klimat! Zaczęły powstawać inne blogi o podobnej tematyce, mające w swej nazwie "cycle chic". Polscy blogerzy nie pozostali w tyle. Obecnie mamy rowerowy szyk w Krakowie, Łodzi, Lublinie, Toruniu, Warszawie i, last but not least, we Wrocławiu!

Przy okazji możecie łatwo się zorientować, że dzięki akcji polskich szafiarek znacząco wzrosła popularność piosenki "Rower" Lecha Janerki.

Rower to jest świat!

Wrócił na scenę Janerka. Już dziesięć dni temu

2009-04-27T21:04:00.008+02:00

Lech Janerka znowu koncertuje! W piątek zagrał w klubie XO we Wrocławiu, a już w czerwcu wystąpi na koncercie w Browarze Mieszczańskim.

Przy tej okazji popis braku rzetelności dziennikarskiej dało tym razem Polskie Radio Wrocław. Projekt "Nowe brzmienie Lecha Janerki" Radio Wrocław lansowało już od wielu tygodni na swoich częstotliwościach. Niewątpliwie warto było nagłaśniać wydarzenie, jednak pisanie o tym, że

Na pierwszym koncercie po dwóch latach przerwy Lech Janerka eksplodował.

jest po prostu, jak stwierdził pewien komentator na forum gazety.pl kolejnym "przykładem tak powszechnej dziennikarskiej nierzetelności".

Zrzut z ekranu - strona PRW z tekstem o koncercie Janerki

Dlaczego? Ponieważ pierwszy koncert po tej, rzeczywiście długiej, przerwie, zagrał Janerka w klubie Rialto w Katowicach, o czym pisze Marcin Bareła we wpisie "Lech Janerka w Rialto, 17.04" na blogu Niebieska Godzina.

Poniżej nagranie z koncertu - utwór "Jest jak w niebie" wykonuje Czesław Śpiewa.

Niestety, nie byłem na koncercie. Z drugiej strony, czytając komentarze pod artykułem na portalu gazeta.pl zastanawiam się, czy mam czego żałować. W końcu nie zależy mi na słuchaniu wykonawców Janerki w odstępach kwadransowych, tylko na występie jego samego. Okazji, na szczęście, będzie już wkrótce wiele, o czym postaram się w odpowiednim czasie poinformować czytelników Twierdzy Otwartej.

Przypadek opisany wyżej jest przykładem na siłę blogów i ich wartość jako źródła wiadomości o lokalnych wydarzeniach.

Stadion, z siłą wodospadu

2009-04-25T19:25:00.010+02:00

Na niektórych wizualizacjach, jak choćby to, które daję poniżej, nasz planowany, maślicki stadion przypomina... ni mniej, ni więcej, tylko wielki sedes.

Bardzo ciekawa dyskusja wokółstadionowa toczyła się ostatnio pod moją notką na Dolnym Śląsku 24. Pisałem w komentarzach:

Baltic Arena - 521 mln zł (MM-ka), Wrocław Maślice - 730 mln zł (GW). W tym kontekście nawet obniżka o 30-50 mln zł nie jest rewelacją.

Nie ukrywam, że mam pewną satysfakcję, ponieważ na ten sam problem zwrócił dziś uwagę na przykład Marcin Rybak z dziennika POLSKA the Times Słowo Polskie Gazeta Wrocławska d. Robotnicza w swoim drugim wpisie, jubileuszowym. Od razu też polecam blog wrocławskiego dziennikarza śledczego, który powstał w wyniku z pewnością "spontanicznej" akcji dziennikarzy POLSKI (przepraszam, tym razem podaruję sobie całą nazwę). O czym można przeczytać na 5 Władzy.

Miejmy nadzieję, że albo stadion będzie się nieco lepiej kojarzył, albo media zaczną dawać inne wizualizacje. Żebyśmy nie obudzili się z ręką w sedesie.

Otwarcie Pałacu Królewskiego i wystawy "1000 lat Wrocławia"

2009-04-19T16:27:00.024+02:00

Wczoraj w południe miało miejsce uroczyste otwarcie Pałacu Królewskiego i wspaniałej wystawy prezentującej historię naszego miasta pt. "1000 lat Wrocławia". Obecni byli prezydent Wrocławia Rafał Dutkiewicz, minister kultury i dziedzictwa narodowego Bogdan Zdrojewski, kardynał Henryk Gulbinowicz oraz liczni goście z różnych stron kraju: naukowcy, artyści, muzealnicy i wielu innych. Wystawę otwierał, a potem oprowadzał po niej gości, dyrektor Muzeum Miejskiego Wrocławia, Maciej Łagiewski. Uroczysty nastrój tworzyły cztery chóry, reprezentujące wyznania Dzielnicy Czterech Świątyń.

Na stronie Muzeum Miejskiego Wrocławia możemy przeczytać, że

Remontowany i modernizowany od 2001 roku Pałac będzie nową wizytówką miasta, gdzie ponad tysiącletnie dzieje Wrocławia spotykają się z najnowszym rozdziałem jego sztuki, nauki i kultury.

Wypada się jedynie zgodzić. Wreszcie mamy we Wrocławiu taką ekspozycję prezentującą dzieje miasta, którą będzie można pokazać każdemu przyjezdnemu, z innych stron Polski i świata. Takich gości, jak wiem z własnego doświadczenia, przyjeżdża do Twierdzy nad Odrą coraz więcej. Słuchając występów wokalnych na dziedzińcu Pałacu, spacerując po ogrodzie i pięknie wyremontowanych salach, oglądając nowoczesne ekspozycje prezentujące dzieje miasta od wczesnego średniowiecza do czasów najnowszych, doznawałem wielu wzruszeń i uczucia dumy, wynikającej z faktu, że mieszkam w mieście, w którym jest miejsce na otwartą dyskusję o tak trudnych i skomplikowanych losach, jakich doświadczył Wrocław. Zapraszam do obejrzenia zdjęć z wczorajszej uroczystości.

Na otwarcie Pałacu przyszli liczni fotoreporterzy, ale zabrakło przedstawicieli większych mediów. Może to i dobrze...?

Oprócz osobistości ze świata polityki, przybyli członkowie Bractwa Kurkowego, by oddać honorową salwę

Bractwo Kurkowe

Dyrektor Maciej Łagiewski wygłasza przemówienie otwierające

Prezydent Wrocławia Rafał Dutkiewicz

Kardynał Henryk Gulbinowicz

Dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, Adolf Juzwenko

Przemawia minister kultury i dziedzictwa narodowego, Bogdan Zdrojewski

Przemawia prezydent Wrocławia, Rafał Dutkiewicz

Na chwilę przed przecięciem wstęgi

Wstęga przecięta i...

Można już zwiedzać!

Dyrektor Maciej Łagiewski oprowadzał po salach muzealnych

Niektóre wnętrza zostały bardzo odważnie odnowione

A nawet wręcz awangardowo

Są też rozwiązania multimedialne

I wiele innych atrakcji

Czytaj także tekst Tomasza Wysockiego w lokalnym serwisie internetowym Gazety Wyborczej.

Ewangeliści - starożytni dziennikarze obywatelscy?

2009-04-10T08:14:00.006+02:00

Kiedy zachwycamy się tym, że w dzisiejszych czasach każdy może pisać i docierać do licznych czytelników dzięki mediom elektronicznym, warto się zastanowić, czy jest to zupełna nowość. Dzieła autorów antycznych, które przetrwały do naszych czasów, to zaledwie niewielka część tego, co powstało przed epoką średniowiecza. Może i dobrze, że dochowały się najwybitniejsze księgi, uznane za takie już przez starożytnych? Wyobraźmy sobie odtwarzanie naszej cywilizacji za dwa tysiące lat na podstawie internetu. Można by się załamać.

Masowy zalew grafomanii przerabiano w starożytnym Rzymie. W I w. po Chr. utrwalił się zwyczaj, że autorzy zapraszali do siebie przyjaciół na ucztowanie, a przy okazji odczytywali swoje utwory. Tym gorliwiej było to przestrzegane, a zapewne też tym obfitsza była uczta, im mniej utalentowany autor. Raczej nie mam wątpliwości co do tego, że Rzymianie byliby gorliwymi blogerami, gdyby mieli te narzędzia, co my.

Creative Commons, wolna kultura - nowość? Skądże. Symmachus, pisarz z II poł. IV w. po Chr., napisał w jednym ze swoich listów: "Oratio publicata res libera est" ("mowa opublikowana jest rzeczą wolną") Dzieło pisarza każdy miał prawo przepisać i kopiować (czytaj o tym więcej na tej stronie).

Dziennikarstwo obywatelskie pojęte w ten sposób, że każdy może pisać i docierać do masowego odbiorcy, choć nie jest pisarzem (dziennikarzem). Nowość? A Ewangeliści?

Święty Mateusz - celnik

Święty Łukasz - lekarz

Święty Jan - rybak

Święty Marek - uczeń św. Piotra, tłumacz

Szczególnie na jedną z Ewangelii warto w tym kontekście zwrócić uwagę:

Ewangelię napisał św. Jan prawdopodobnie po roku 70, kiedy powrócił z Pelli do Efezu. Miał w ręku Ewangelie synoptyków (Mateusza, Marka i Łukasza), dlatego jako naoczny świadek nauk Jezusa i wydarzeń z nim związanych, nie powtarza, co już napisano a za to uzupełnia wypadki szczegółami bliższymi i wypadkami opuszczonymi.

(źródło: LINK).

Mamy dziś do dyspozycji najpotężniejsze narzędzia, jakimi dysponował człowiek, łącznie z internetem. Ale może prawdziwa mądrość wciąż ukryta jest w trudno dostępnych księgach okrytych kurzem i zapomnianych, lub tych, które niestety uległy zagładzie i nigdy nie będą poznane?

Ilustracje z domeny publicznej z Wikipedii

O wrocławskiej blogosferze w dziale "Blogo mi" na do.org.pl

2009-03-23T12:48:00.005+01:00

Obiecywałem ten tekst swoim koleżankom i kolegom z serwisu do.org.pl już od dobrego tygodnia. Zacząłem pisać. O Twierdzy Wrocław. Pisałem, pisałem, pisałem, aż mój elaborat przekroczył 8 tysięcy znaków. O nie, to się nie nadaje do publikacji otwierającej dział! Dzięki radom moderującej mój tekst Małgorzacie Michnowicz powstał zupełnie nowy artykuł opowiadający o wrocławskiej blogosferze.

W tekście opisałem blogi, które wszyscy znamy: Wrocław z Wyboru, Sky Tower następca Poltegoru, Miasto Wrocław prowadzony przez Camparis, Piątą Władzę, Leśnicę Lissę, wspomniałem też kilka innych blogów.

Znacie jeszcze jakieś ciekawe blogi o Wrocławiu? Może macie chęć napisać o blogach, które znacie, czytacie lub sami prowadzicie? A może chcecie dotrzeć do większej liczby czytelników, nie nabijając odsłon żadnej korporacji medialnej? Jeśli tak, to zapraszam (w imieniu grupy "banitów" z do.org.pl, o których czytać możecie też tu: LINK)

Fragment artykułu opublikowanego na stronie do.org.pl

Zachęcamy: Stwórzmy ambasady Zjednoczonych Stanów Blogowych. Jeśli podczas lektury jakiegoś bloga poczujesz rodzaj blogostanu, bo to co czytasz wyróżnia się swoją treścią, unikalnością, wartością językową, artystyczną lub jest po prostu ciekawe i warte nagłośnienia, zapraszamy do podzielenia się z innymi Twoim odkryciem!

Artykuł o wrocławskiej blogosferze znajduje się tutaj: LINK

Rewolucji ciąg dalszy: do.org.pl

2009-03-20T07:50:00.007+01:00

Nareszcie powstał serwis niekorporacyjnego dziennikarstwa obywatelskiego: www.do.org.pl. Oczekiwanie na ten debiut mocno się przedłużyło, bo idea została zasiana w październiku zeszłego roku, o czym pisałem w tekście "W stronę dziennikarstwa otwartego". Zbliża się wiosna i... wykiełkował serwis. Nasz. Własny. Non-profit.

Zainteresowanych tematem od razu odsyłam do sztandarowego tekstu Asena pt. "Dlaczego kolejny serwis dziennikarstwa obywatelskiego?". Asen odpowiada sobie na pytanie postawione w tytule:

Odpowiedź jest dosyć prosta – istniejące serwisy nie realizują idei bezpłatnego dzielenia się informacją, lub czynią to w sposób niewystarczający, a niektóre wręcz błądzą. Dlatego trzeba zawrócić do źródeł.

I dalej, wyjaśnia cele serwisu:

Celem serwisu jest zintegrowanie osób, które pragną wyrażać swoją aktywność przez publikowanie na różnych platformach. Porozumienie ponad podziałami, które sztucznie są tworzone. Wymiana doświadczeń, szlifowanie warsztatu, wspólne projekty. Wiele pracy przed nami, i nie osiągniemy tych celów w kilka osób. Dlatego potrzebujemy Ciebie.

Artykuł Macieja Lewandowskiego na stronie do.org.pl, jednego z głównych animatorów całego przedsięwzięcia, objaśniający sposób korzystania z różnych licencji Creative Commons

Prace nad przygotowaniem serwisu trwały niecałe pół roku. Powstała w rezultacie platforma

która ma służyć lepszemu przepływowi informacji i ma stanowić krok ku demokratyzacji mediów publicznych

(tu możecie przeczytać więcej o serwisie). Inicjatywy pogratulował sam Lawrence Lessig, autor "Wolnej Kultury", który napisał:

Z wielką przyjemnością kibicuję temu doniosłemu eksperymentowi dziennikarskiemu, czując się jednocześnie zaszczycony faktem wykorzystywania przez was licencji Creative Commons.

Polecam tekst Maćka Lewandowskiego pt.: "Creative Commons - jaką odmianę wybrać", objaśniający zasady korzystania z licencji CC. Sam tekst Maćka został opublikowany na licencji CC-BY, czyli wolno go kopiować, rozpowszechniać, odtwarzać i wykonywać, wolno także na jego podstawie tworzyć utwory zależne, natomiast ponownie rozpowszechniany utwór (lub utwór zależny) musi być oznaczony w sposób określony przez autora, na przykład w formie takiego linka, jaki znajduje się powyżej.

To użytkownik serwisu decyduje, na jakiej licencji udostępniany będzie jego utwór, a jego praca nie będzie dźwignią wielkich interesów korporacyjnych.

Gdzie diabeł nie może, tam... Brat Albert pomoże!

2009-03-15T10:52:00.008+01:00

Jednym z mitów mocno zakorzenionych w powszechnej świadomości jest pogląd, że w szafie więcej zbędnych ciuchów mają kobiety, niż mężczyźni. Jednak dla faceta zbędne jest to, czego nie nosi, a dla babki rzeczy zbędnych nie ma. I stąd całe nieporozumienie!

Weźmy prosty przykład: spodnie. Facet kupuje nowe spodnie, zakłada na tyłek i nosi przez pół roku, z krótkimi przerwami na pranie, aż się nie zjadą, tak że nogawki obdarte, krocze wytarte i w ogóle ruina. Kobieta inaczej: jakaś tam niteczka wyłazi i już spodnie wędrują na dno szafy.

Inny przykład: kurtka. Jak wiadomo, eksploatacja kurtki w przypadku mężczyzn jest zdecydowanie większa, niż w przypadku kobiet. Kurtka wszak nie służy tylko do utrzymywania ciepła, ale też musi mieć głębokie kieszenie, w których mieszczą się co najmniej dwie puszki piwa. Poza tym dochodzą jeszcze klucze, fajki (jeśli się pali), scyzoryk albo nóż, czasem karty i "warstwa kulturowa", czyli brzydko mówiąc - różne śmieci. W pewnym momencie "warstwa kulturowa" przejawia tendencję do wychodzenia poza granice kieszeni. W przypadku kurtki kobiecej, jeśli mamy do czynienia z wychodzeniem, to tylko z mody.

Kolejny przykład: sweter. Jeśli facet znajduje gdzieś pod warstwą swoich ubrań dawno nie noszony sweter, to jest pewne, że ma on co najmniej dwie dziury (zwykle przynajmniej jedna to tzw. "pojarka", powstała w wyniku przypalenia materiału przez rozżarzoną końcówkę papierosa) i jest sprany w takim stopniu, że pierwotnego nasycenia barwą nie da się określić. Liczne swetry i sweterki znajdywane w zapasach kobiecych ciuchów, choćby i na samym dnie szafy, mają przedziwnie intensywne kolory i brak im jakichkolwiek dziur!

Przykłady można mnożyć. Już nawet nie wspomnę kwestii skarpet, gaci itp.

I choćby wzajemne proporcje ubrań w szafie wonosiły 1:2 na korzyść damskich ciuszków, to przecież te wszystkie spodnie, sweterki i kurteczki mogą się jeszcze przydać naszym paniom. Ale bądźmy szczerzy, panowie, także i my, po wywaleniu na śmietnik wszystkich tych tekstylnych wraków sprzed lat pięciu, ośmiu, a nawet dziesięciu i więcej lat, możemy ze zdziwieniem stwierdzić, że są rzeczy, których nie zakładaliśmy od dawna. Nie zupełne szmaty, ale takie które "wyszły z łask" - choćby dlatego, że nowsza kurtka ma głębsze kieszenie, w nowsze spodnie łatwiej się wcisnąć (to przez tę kurtkę, co mieści więcej browców), a ostatnio kupiony sweter ma dłuższe rękawy, dzięki czemu można ogrzać łapy, kiedy zgubimy rękawiczki podczas weekendowych peregrynacji knajpianych.

I tu dochodzimy do kluczowego pytania: co z tym wszystkim zrobić?!

Otóż jeśli są to rzeczy względnie mało zużyte, których szkoda na szmaty, posłanie dla psa, czy kota lub nie kwalifują się do wywalenia na śmietnik, możemy je oddać do schroniska dla bezdomnych. Musi być spełnionych tylko kilka warunków: najpierw trzeba podjąć się heroicznego czynu, wywalić zawartość szafy i wyselekcjonować rzeczy do oddania. Następnie trzeba je zapakować w jakieś worki. Trzeci warunek: samochód. I czwarty: wiedza, gdzie można to wszystko zawieźć. Ja podsuwam pomysł:

Towarzystwo Pomocy im. św. Brata Alberta
Koło Wrocławskie
ul. bp. Bogedaina 5, PL-50-514 Wrocław
tel. 071/367-12-37, faks 071/336-40-17
bezpłatna infolinia: 0-800-292-137

Oddając nasze rzeczy do schroniska św. Brata Alberta możemy mieć pewność, że trafią one w ręce tych, którzy naprawdę ich potrzebują. Być może zobaczymy je nawet w jednym z fimów, w których jako aktorzy występują bezdomni przebywający w Schronisku

Zobacz lokalizację schroniska na mapie.

Drogie Panie! Wprawdzie Brat Albert poszukuje głównie męskich ciuchów, ale także Wasze mało znoszone spodnie i kurtki, które już dawno wyszły z mody mogą się przydać!

Wirtualnym rowerem po wrocławskich dźwiękach. Cz. 2: Tie Break

2009-03-11T21:13:00.016+01:00

Jest taki polski zespół jazzowy, który istnieje już ponad trzy dekady, znany wąskiemu gronu odbiorców, koncertuje raz na kilka lat albo rzadziej, grały w nim największe sławy polskiego jazzu, między innymi bracia Pospieszalscy, Janusz "Yanina" Iwański, Antoni "Ziut" Gralak (to obecny skład), Zbigniew "Uhuru" Brysiak, Czesław Łęk, Mirosław Lewandowski, Włodzimierz Kiniorski, nagrywał z Stanisławem Sojką, Jorgosem Skoliasem, Tomaszem Stańką, Wojciechem Waglewskim.

Ten zespół to oczywiście Tie Break. Uważany przez wielu za kultowy, obrosły wieloma legendami, a nawet mitami, o czym świadczy choćby hasło w onetowej encyklopedii, gdzie czytamy:

Tie Break, zespół jazzowy założony w 1980 w Częstochowie (w składzie m.in. ). Laureat festiwali Jazz Juniors w Krakowie (1980) i Jazz nad Odrą we Wrocławiu (1980).

Pomijając ciekawe dane dotyczące składu, a właściwie ich brak, trzeba od razu powiedzieć, że zespół został odmłodzony o trzy lata.

Jeżeli chcemy dowiedzieć się o Tie Break'u czegoś bardziej konkretnego, odwiedźmy koniecznie stronę domową gitarzysty Janusza "Yaniny" Iwańskiego, który w lutym 1977 r. założył w mieście pod Twierdzą Jasnogórską wraz z basistą Krzystofem Majchrzakiem nowy zespół, wówczas jeszcze bez ustalonej nazwy. Grupa pracowała nad repertuarem i rozrastała się, by pod koniec 1979 r. jako kwartet Yanina - Majchrzak - Antoni "Ziut" Gralak (trąbka) - Czesław Łęk (perkusja) przyjąć nazwę Tie Break wymyśloną przez pierwszego menedżera, Marka Górniaka.

Rok 1980 przynosi dwa znaczące sukcesy: zwycięstwo na festiwalu Jazz Juniors, występ na festiwalu Jazz nad Odrą we Wrocławiu, po którym

krytyka zaczęła pisać o objawieniu

(źródło cytatu), a wreszcie pierwsze nagrania "live" dla Polskiego Radia Kraków z koncertu w Rotundzie, w Krakowie (marzec).

Na stronie Yaniny dowiadujemy się, że

wiosną '81r. "Tie break" przenosi się do Wrocławia, gdzie dołączają do grupy: Wojciech Konikiewicz -fortepian i Waldemar Wardyłła -skrzypce. W tym składzie zespół koncertuje do sierpnia.

(źródło). Teraz wiecie już, czemu zajechałem swoim muzycznym jednośladem na ten szlak...

Muzycy nigdy nie byli promowani, nie grali raczej na statkach dla grubych towarzyszy z kubańskimi cygarami w zębach, zresztą ich muzyka mogła by tylko przyśpieszyć upadek systemu, w którym orkiestry dęte i piosenka żołnierska wyznaczały kanon. Dlatego pewnie nigdy nie stali się popularni w szerszych kręgach:

Tak naprawdę Tie Break przebijał się zupełnie sam - wspomina Janusz "Yanina" Iwański. - Pierwszy pomocną rękę wyciągnął do nas właśnie Tomek Stańko. Był naszym guru... Posłuchał nas i powiedział: robicie dobrą robotę, tak trzymać. Nie mógł nas zaangażować, ale jego pozytywna ocena wystarczyła. Umocniliśmy się w przekonaniu, że idziemy dobrą drogą. Mieliśmy po 20 lat, jeździliśmy i wygrywali festiwale, ale o nagraniu płyty długo nie było mowy. Mieliśmy fatalne układy z wszechwładnym wtedy Pagartem, który wręcz utrudniał nam załapanie się na imprezy międzynarodowe.

(źródło cytatu)

Innymi słowy PAGART zachował się podle. W 1982 r. Tie Break dzięki swoim nagraniom jako jedyny polski zespół dostaje się do finału festiwalu jazzowego w Leverkusen w Niemczech, o czym marzył niejeden zespół. Formalne zaproszenie trafiło do Pagartu, ale Tie Break dowiedział się o nim miesiąc po zakończeniu imprezy z magazynu Jazz Forum.

W marcu 1983 r. zespół osiąga maksymalny skład: poza wymienionymi wcześniej muzykami gra szesnastoletni Mateusz Pospieszalski (saksofon altowy), wokalista Jorgos Skolias i wrocławianin Zbigniew "Uhuru" Brysiak (instrumenty perkusyjne).

I w grudniu 1983 r., po koncercie w Krakowskim klubie Jaszczury, Tie Break zawiesza działalność. Ale nie na długo. Przez dwie mutacje - zespół Svora i Woo Boo Doo, współpracy z Sojką i występie na festiwalu w Jarocinie w 1984 r. - wraca w 1986 r. do dawnej nazwy (więcej o tych wydarzeniach na blogu Piotra Iwickiego "Jazz Gazeta").

Nadchodzi czas wydania pierwszej płyty - po dziesięciu latach! Nieco światła na przyczyny takiej sytuacji rzucił sam Yanina:

W Polskich Nagraniach nie było dla nas miejsca - wspomina Yanina. - Aż dyrektorem został Tomek Tłuczkiewicz, prezes PSJ. Od razu zaproponował nam płytę. Później z pnia Tie Break wyszły tak znakomite grupy jak Free Cooperation czy Young Power. Tie Breakowi cały czas towarzyszyła ironiczna metka: kapela z Częstochowy, ze świętego miasta, z prowincji...

(źródło cytatu)

Dzięki szefowi artystycznemu Polskich Nagrań - Tomaszowi Tłuczkiewiczowi, "Tie Break" nagrywa 7 stycznia 1988r. w Filharmonii Częstochowskiej swoją pierwszą płytę długogrającą "Tie Break" w składzie:

Na okładce wykorzystano fragment obrazu olejnego Jarosława Kobylkiewicza

Czas wreszcie posłuchać muzyki. Nie ma tego w necie wiele. Oto jedno z nagrań:

I nagranie z jednego z tych wyjątkowych koncertów, na których pojawia się Tie Break. Garaż Festiwal, Częstochowa, 2004 r.:

Dyskografia (wg. gazeta.pl Częstochowa):

"Tie Break" - Polskie Nagrania 1989
"Duch wieje, kędy chce" - Edycja św. Pawła 1990
"Gin gi lob" - Silton 1991
"Poezje ks. Jana Twardowskiego" (z Jorgosem Skoliasem) - Edycja św. Pawła 1995
"Retrospekcja - koncert - Kraków" (Soyka, Yanina i Tie Break) - Pomaton 1995

Teledysk "Sprawiedliwość" - realizacja Mariusz Wilczyński

Programy telewizyjne: "Tie Break", "Kolory" z Jorgosem Skoliasem, "13 Satysfakcja", "Retrospekcja" i "Radical" z duetem Soyka-Yanina

Film z muzyką Tie Break: "Ścieżki duchowe" w reżyserii Jacka Jóźwiaka.

Ostatni koncert Tie Breaku to występ sylwestrowy na festiwalu "Garaż" w Częstochowie w 2007 r. Miejmy nadzieję, że przy utrzymaniu ostatniego, trzyletniego cyklu, na nowy nie będzie trzeba czekać dłużej, niż do przyszłego roku. Bo Tie Break to prawdziwy zespół-efemeryda. Nie podlega żadnym modom, nie musi starać się o wypełnione po brzegi sale, w ogóle nawet nie musi grać. I tak istnieje w świadomości tych, którzy mają czarną, winylową płytę i wiedzą, że tej muzyki generacja mp3 znać nie może, bo jej na empetrójkach, jak by to kosmicznie nie brzmiało - nie ma! A Tie Break wdziera się do świadomości, a może raczej podświadomości, z wyjątkową siłą...

Wirtualnym rowerem po wrocławskich dźwiękach

2009-03-09T22:03:00.007+01:00

Tak jak kiedyś trudno było sobie wyobrazić, że będzie coś takiego, jak You Tube, tak teraz trudno sobie wyobrazić, że kiedyś czegoś takiego nie było. Pamiętam początki, kiedy jeszcze nie było polskiej Tuby. Jakieś nieliczne materiały pojawiały się po wpisaniu hasła: Polska itp. Teraz można sobie robić podróże muzyczne.

Ja swoją dzisiejszą, wrocławską podróż zacząłem od roweru. "Czas przygotować rower" - przeczytałem na pewnej stronie niekorporacyjnego dziennikarstwa obywatelskiego. A jak, rower, to:

A jeśli Lech Janerka, to Klaus Mitffoch. I festiwal w Opolu '84! "Strzeż się tych miejsc" to jedna z puiosenek poświęconych naszej Twierdzy w repertuarze Janerki.

A wcześniej był jeszcze występ w Ogólnopolskim Turnieju Młodych Talentów (1983)

No i był też Jarocin, w 1992 roku

Aż w końcu piosenka "Nadzieja o Wrocławiu". Jakże odmienna od "Strzeż się tych miejsc". Czy to miasto się zmienia, czy artysta?

Skarby naszej historii można zobaczyć w Wiedniu

2009-02-28T16:01:00.008+01:00

Jeśli ktoś z Was wybiera się w najbliższym czasie do Wiednia, nie może przegapić wystawy "Skarby historii Polski. Zakład Narodowy im. Ossolińskich gościem Wiednia" eksponowanej w przepięknej sali czytelnianej Prunksaal w Austriackiej Bibliotece Narodowej.

Wystawa jest trójjęzyczna, oprócz polskiego ma także niemiecki tytuł: "Polens historische Schätze. Das Nationalinstitut Ossolineum zu Gast in Wien", a podpisy pod obiektami, zgromadzonymi w 32 gablotach, można przeczytać po polsku, angielsku i niemiecku. W tych językach zostały też wydane bogato ilustrowane katalogi.

Na Rynku 5, kamienicy należącej do Ossolineum, o wystawie informuje wielki baner. Fot. Adam Degler

O tym, że na wiedeńskiej wystawie znalazły się prawdziwe precjoza ze skarbca Ossolineum możemy się przekonać, odwiedzając wirtualną stronę poświęconą ekspozycji. Tam też znajdziemy bardziej szczegółowe informacje o organizatorach, idei i pokazywanych obiektach, wśród których znalazł się między innymi rękopis "Pana Tadeusza". Oprócz rękopisów zostały wybrane także bezcenne stare druki, numizmaty - niektóre egzemplarze unikatowe w skali świata, jak złoty medal Zygmunta Augusta autorstwa Dominika z Wenecji, grafiki i rysunki. Wystawa potrwa do 29 marca. Na tej stronie wywiad redaktor Agaty Saraczyńskiej z Adolfem Juzwenką, dyrektorem ZNiO.

Pierwszy klub dyskusyjny wrocławskiej blogosfery!

2009-02-25T17:33:00.006+01:00

Najpierw była nazwa: Wrocławski Klub Dyskusji Politycznej. Potem proponowałem: Salon Śląski 24, od miejsca spotkań. Zostało najprościej, jak można: Dolny Śląsk 24. Klub dyskusji wrocławskich blogerów. W piątek pierwsze spotkanie w Salonie Śląskim na Placu Uniwersyteckim 15. Start: godz. 19.

Wszystko zaczęło się od spotkania 17 lutego w Niskich Łąkach (nie byłem, znam tylko z wpisów). Gorączkowe komentarze pod tekstem Rybitzkiego wskazywały na to, że właśnie narodziła się nowa idea*.

Ta następnie dorastała, a raczej rosła jak na drożdżach, w tym wątku, aż w końcu ukazała się w pełnej dojrzałości we wpisie głównego inicjatora, Szymona Gruszki.

Pozwolę sobie zacytować:

Data spotkania: 27 lutego 2009 roku
Godzina: 19.00-...
Miejsce spotkania : Salon Śląski, Plac Uniwersytecki 15 , Wrocław
Temat spotkania: Kryzys. Czy tylko gospodarczy.
Moderator: Łukasz Medeksza
Formuła: Dyskusja
Wstęp wolny
Paneliści: Maciej Wełyczko, Tomasz Styś, Paweł L. Wróblewski (?)
Plan spotkania:
1.Przywitanie. O idei klubu.
2. Kryzys: czy jest, czy go nie ma? Może dopiero będzie? Czym dokładnie się objawi(a)?
3. Czy ów kryzys ma charakter tylko ekonomiczny, czy także polityczny/społeczny/kulturowy?
4. Kryzys w gospodarce lokalnej
5.Przerwa
6. Reperkusje kryzysu w polityce międzynarodowej.
7. Kto zarobi na kryzysie?
8. Nowy porządek świata, a kryzys.
9. Jakie są nasze własne strategie radzenia sobie z nim?

Zrzut ze strony Dolnego Śląska 24

Dolny Śląsk 24 to - wedle nagłówka - "niezależne forum dyskusji o regionie". Spotkania w Salonie Śląskim mogą być realizacją tego hasła w realu. Sam serwis jest otwarty, wystarczy się zarejestrować i można od razu dodawać materiały, łącznie z wideo (z kanału You Tube). Serwis nie wymaga podania imienia i nazwiska, nie mówiąc już o wizerunku. Mimo tego część blogerów występuje pod pełnym imieniem i nazwiskiem oraz dodaje w profilu swoje zdjęcie. Paradoksalnie, półanonimowy lub anonimowy bloger może być bardziej wiarygodny niż bloger występujący teoretycznie z pełnymi danymi. Przykład z ostatnich dni to blog Ryszarda Czarneckiego, który jest dość zgodnie odbierany jako prowadzony przez asystenta europosła. Niektórzy zastanawiają się nawet, czy sam Ryszard Czarnecki wie o swoim nowym miejscu w Sieci...

*Nie sugeruję tu imiona dla dziecka, ani nie uprawiam kryptoreklamy jednej z sieci telefonii komórkowej

Zima stulecia we Wrocławiu

2009-02-20T08:16:00.011+01:00

Takiej zimy nie było jeszcze w tym stuleciu w naszym mieście. Młodzi i trochę starsi wrocławianie pamiętają takie ilości śniegu w mieście tylko z dzieciństwa lub wczesnych lat młodości. A śnieg ciągle pada...

Zima już częściowo sparaliżowała miasto, o siódmej rano zaczynały tworzyć się wielkie korki, a mieszkańcy mieli poważne trudności z dojazdem do pracy. W okolicach pl. Teatralnego doszło do zerwania trakcji tramwajowej, wobec czego tramwaje 6 i 7 nie będą jeszcze przez jakiś czas jeździć swoją trasą. Przed ósmą trasa 17-tki była przejezdna, a wszystkie, nawet najbardziej ruchliwe drogi w mieście - białe.

Poniżej kilka zdjęć zrobionych około godziny 7 rano.

Przy ul. Powstańców Śląskich. Fot. Adam Degler

Plac Powstańców Śląskich. Fot. Adam Degler

Na ulicy Powstańców Śląskich. Fot. Adam Degler

Skrzyżowanie ul. Powstańców Śląskich i ul. marsz. Józefa Piłsudskiego. Fot. Adam Degler

Ulica Świdnicka. Fot. Adam Degler

Podwale. Fot. Adam Degler

Plac Dominikański. Fot. Adam Degler

Zadyma na Ostrowie Tumskim

2009-02-17T22:14:00.007+01:00

Czasem zdarza się być fotografowi we właściwym miejscu o właściwym czasie i jeszcze mieć aparat pod ręką. To właśnie zdarzyło mi się dzisiaj między godziną 15 a 16 na Ostrowie Tumskim. Zebrałem bogaty plon zdjęciowy, a tu prezentuję jego część.

W pobliżu Mostu Piaskowego często widuje się osoby dokarmiające kaczki, łabędzie i mewy. Ptaki też się już przyzwyczaiły do łatwego posiłku. Fot. Adam Degler

Zaczyna się zamieć. Fot. Adam Degler

Niektórym rowerzystom nawet zadyma nie straszna. Fot. Adam Degler

Tuż obok Katedry - brama jakby do innego świata... Fot. Adam Degler

Siedem grzechów głównych dziennikarstwa obywatelskiego

2009-02-06T13:11:00.007+01:00

Siedem grzechów głównych dziennikarstwa obywatelskiego (w skrócie DO) - cokolwiek to pojęcie naprawdę znaczy.

DO-centryzm - moje teksty, mój profil, mój serwis i... nic więcej! Jakby nie było poza tym nic ciekawego w całej Sieci...

NADOKON - Nałogowe Dodawanie Kontentu

DO-dupizm - publikowanie materiałów o wątpliwej wartości merytorycznej, językowej lub po prostu nic nie wnoszących nowego; inne znaczenie: pisanie o TZDW, czyli o tematach z dupy wziętych

DO-dyzm - schlebianie gustom masowego odbiorcy pod płaszczykiem "obywatelskich" tematów; inne znaczenie: dochrapanie się pozycji "lidera opinii" poprzez drogę bluzg i kłamstw

DO-kopizm - dokopywanie tym, którzy mają inne poglądy, niż my; inne znaczenie: kopiowanie newsów i tematów z serwisów typu onet.pl itp.

DeMOLO - Depresyjno-Maniakalna Obserwacja Licznika Odsłon

WoDOlejstwo - pisanie dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięciomilionowego dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięciotysięcznego dziewięćset dziewięćdziesiątego dziewiątego artykułu o polskich politykach, gejach, psich kupach i (ostatnio) sesji.

Nikt, kto się w tzw. dziennikarstwo obywatelskie angażował, a zwłaszcza w jego wersji korporacyjnej, nie jest wolny od choćby niektórych przewinień. Dlatego dobrze mieć taką listę na względzie i wiedzieć, co nam grozi.

Finowie z UNESCO tego nie zobaczą...

2009-01-27T23:07:00.005+01:00

Wzięło mnie coś na wspomnienia takiej pory roku, kiedy można sobie jeździć po Dolnym Śląsku i różne fajne, ciekawe i ładne miejsca odwiedzać. Jeden z takich objazdów zrobiłem we wrześniu. W dość wietrzny dzień trójka Czechów zobaczyła Mnicha pod Ślężą, katedrę i Kościół Pokojuw Świdnicy. Na szczęście nie zobaczyli tego, co ja, kiedy nieco odłączyłem się od mojej grupy na małą sesję zdjęciową. Teraz, przeglądając fotki, przypomniałem sobie tamten widok...

Jeden z budynków w ewangelickim zespole zabudowań związanych z Kościołem Pokoju

Przypomnijmy:

Ważnym momentem w najnowszej historii Kościoła jest wpisanie tego obiektu 13 grudnia 2001 roku w Finlandii na Listę Światowego Dziedzictwa Zabytków Kultury UNESCO. Jest to ogromna nobilitacja nie tylko dla samego obiektu, ale także dla regionu i całej Polski.

(źródło: strona Kościoła Pokoju w Świdnicy

To prawda, że rewitalizacja i rewaloryzacja otoczenia wciąż jest w toku, a efekty są widoczne. Jednak chyba jakieś wiosenne porządki w tym roku nie byłyby od rzeczy. Bo wbrew pozorom ciekawskich ludzi jest sporo. A tacy lubią zajrzeć tam, gdzie sprawy przedstawiają się inaczej, niż na pocztówce.

Minus niewygodna prawda

2009-01-07T08:14:00.005+01:00

W filmie "An Incovenient Truth" Al Gore, niedoszły prezydent USA, dramatyzował na temat globalnego ocieplenia. Występował też na tle płonących lasów na swoich konwencjach wyborczych. Tymczasem sama tylko burza lodowa w Nowej Anglii pozbawiła w zeszłym miesiącu zasilania ponad milion mieszkańców tego północno-wschodniego regionu USA.

I u nas, nad Odrą i Wisłą, znalazła się spora grupa rzeczników globalnego ocieplenia. Zapomnieli widocznie, że żyjemy obecnie w interglacjale i radykalne ochłodzenie mogłoby mieć dla Polaków o wiele tragiczniejsze skutki, jeśli musieliby wypatrywać z okna, czy czoło lodowca nie przesuwa się już przypadkiem na przydomowy ogródek. Co ciekawe, w obliczu ponad dwudziestostopniowych mrozów, niektórzy uprzedzają wręcz komentarze sceptyków, jak choćby Wojciech Stępniewski w wywiadzie dla Polski The Times Słowa Polskiego Gazety Wrocławskiej zwanej popularnie Robotniczą. Czytamy:

Tych kilka bardzo mroźnych i śnieżnych dni nie zmienia faktu, że tegoroczna zima jest dość łagodna. To, co teraz dzieje się za oknem, powinno się pojawić już pod koniec listopada. Oczywiście dobrze, że prawdziwa zima przyszła, ale powinna była to zrobić znacznie wcześniej.

Hmmm. Pierwszy raz słyszę, że zima powinna coś zrobić. Ta biała dama w lodowej sukni pewnie imprezuje na gorących imprezach w Laponii, razem ze Świętym Mikołajem, którego przecież zastąpiły już szwadrony korporacyjnych Świętych Mikołajów w supermarketach. A że okres promocji Bożego Narodzenia trwa w dzisiejszych czasach od listopada do końca grudnia, to i Pani Zima się nie spieszy. Aż tu nagle w styczniu następuje twardy powrót do rzeczywistości, kończy się balowanie, Święty Mikołaj zasypia na cały rok i Pani Zima choćby i z nudów rusza na zwyczajowy obchód po Europie.

Dzisiejszy mróz to prawda. Niewygodna, sprzeczna z trendami, trzaskająco oczywista, siarczyście odczuwalna. Jak dobrze, że media nie są w stanie takich prawd zawrzeszczeć...

Co Nam Nowy Rok Doda?

2008-12-30T08:04:00.004+01:00

Mieszkańcy Twierdzy!

Kończy się rok 2008 i media opanowuje fala podsumowań, bilansów, zestawień, noworocznych refleksji, wynurzeń co do planów i spowiadania się z sukcesów i klęsk. Komendantura wrocławskiego dzieła blogowego Twierdza Otwarta ma te trendy daleko poza wałami i żadnych podsumowań publicznych robić nie zamierza, choć byłoby co reasumować. Jednak to nie Nowy Rok jest dla komendantury wyznacznikiem kolejnych kampanii, a samo życie, więc dajmy sobie spokój.

W związku z zaistniałą sytuacją oblężenia starego roku i niechybnego jego poddania się i całkowitej klęski wzywa się mieszkańców Twierdzy do zachowania spokoju i trzeźwości.

Komendantura zdaje sobie sprawę, że o ile pierwsze wezwanie jest możliwe do zrealizowania, o tyle drugie nie za bardzo. Trudno.

Nawiązując do szeroko komentowanej, a powszechnie krytykowanej decyzji zarządu medialnego dzieła betonowego TVP2 o zaproszeniu Dody jako głównej gwiazdy Sylwestra na Rynku wrocławskim 2008/2009, komendantura czuje się zmuszona potwierdzić doniesienia o występie "niezwykle popularnej szansonistki", apelując jednocześnie do powstrzymania się od krytyki tej decyzji. Załoga każdej twierdzy potrzebuje rozrywki! W Wietnamie były króliczki Playboya, przed JFK produkowała się Marylin Monroe, więc dlaczego komendant Dutko nie miałby kolejny raz posłuchać Dody? Po zmęczeniu ciężką pracą stratega należy się ciut rozrywki i to prawdziwej, a nie jakiś wysmakowanych, a dekadenckich nudziarstw dla inteligentów. Doda ognia doda!

Z życzeniami pasma sukcesów w Nowym Roku
Komendant Twierdzy Otwartej
Ossad

Wigilia obywatelska

2008-12-23T09:47:00.005+01:00

Jak powinien spędzać Wigilię dziennikarz obywatelski? W modelu idealnym powinien być dostawcą treści w tym trudnym dla portali dziennikarstwa obywatelskiego czasie, kiedy ani redakcja, ani użytkownicy nie zaprzątają sobie głowy dostarczaniem materiałów.

Dlatego dziennikarz obywatelski może z okazji Wigilii:

Napisać o pracujących w tym dniu i przedstawić ich twardy los, czy to będzie fryzjerka, czy sprzedawca ozdób choinkowych, czy leśnik wycinający drzewka, które potem przystrajamy.

Zrobić galerię zdjęć z przystrajania choinki. W ostateczności może to być galeria prezentująca choinkę samego dziennikarza obywatelskiego, ale lepiej, żeby było to drzewko w jakimś schronisku dla bezdomnych lub więzieniu.

Stworzyć kolejną wariację na temat dorocznej hekatomby karpi - koniecznie z drastycznymi zdjęciami i ostrymi sformułowaniami, aż do porównania z Holocaustem włącznie.

Przeprowadzić śledztwo na temat sianka sprzedawanego w Tesco i dowiedzieć się, czy nie jest to przypadkiem sianko chińskie oraz, czy żaden z pracowników hipermarketów nie był zmuszany do siania i żęcia.

Przekazać swoje ogólne odczucia dotyczące Wigilii i Świąt Bożego Narodzenia, puentując je niezawodnie konstatacją o wypieraniu atmosfery i istoty tych świątecznych, zimowych dni przez wizyty w świątyniach konsumpcji i hedonistyczne podejście do życia.

Upichcić zgrabny komentarz polityczny, w którym politycy zostaną złojeni wigilijną rózgą za wszystkie wybryki i staczanie się na kolejne dna den; dobrze będzie wspomnieć o ostatecznym upadku kultury politycznej w naszym kraju nad Odrą i Wisłą.

Porwać się na nad-ambitny temat i podsumowywać, jak Polacy spędzali Święta dawniej, a jak dzisiaj. Teraz jest już trochę za późno na przeczytanie kilku książek, więc siłą rzeczy trzeba by skorzystać z Wikipedii. Dla każdego niemal, kto urodził się przed 1985 rokiem szynka na Święta w peerelu urasta do rangi fetyszu, więc o tym warto napomknąć, zwłaszcza jeśli zależy na komentarzach.

Jest też oczywiście do wykorzystanie kilka nieśmiertelnych tematów. Pierwsze z brzegu to: historia zwyczaju przystrajania choinki, poradnik jak pisać listy do Św. Mikołaja, a nawet sama ewangeliczna opowieść o żłobku i pasterzach, choć może w wersji troszkę bardziej obywatelskiej, czyli jak by to było, gdyby teraz Jezus się urodził tu i tu (pole do popisu dla lubiących tematykę lokalną).

Być może jednak najlepsze, co może zrobić dziennikarz obywatelski w Wigilię, a może i przez całe Święta, to wyłączyć komputer.

Z życzeniami pogodnych Świąt i prawdziwego odpoczynku :)
Komendant Twierdzy Otwartej
Ossad

Ogólnopolski trening kyudo w Brzegu Dolnym

2008-12-16T21:53:00.016+01:00

Wrocławskie Stowarzyszenie Kyudo zorganizowało w dniach 13-14 grudnia w hali sportowej "Rokita" w Brzegu Dolnym trening kyudo z dwoma austriackimi mistrzami: Christianem Ofenbauerem (5 dan) oraz Diethardem Leopoldem (6 dan), członkami Österreichiesches Kyudo Verband z Wiednia. W zajęciach uczestniczyło dwadzieścia kilka osób, w tym, poza członkami Stowarzyszenia, kyudocy z Łodzi, Pabianic i Warszawy.

Trening na obecnym poziomie, już nieco wyższym, niż początkującym, składa się w zasadzie z dwóch części: ćwiczenia strzelania ceremonialnego (sharei) i poznawania podstaw oraz niuansów techniki strzeleckiej (shaho). Sensei Dietrhard poświęcił dużo uwagi oddechowi i jego podstawowej roli dla osiągnięcia harmonii w strzelaniu (Ikiai).

Sharei można przyrównać do sportu zespołowego, ponieważ jest to ceremoniał, w którym może brać udział większa liczba strzelców jednocześnie. Nawet jeśli odbywa się w sali w Brzegu Dolnym, to obowiązuje etykieta i ściśle określone normy określające sposób poruszania się i kolejność wykonywanych czynności. Po prostu, na czas treningu zwykła sala gimnastyczna zamienia się w dojo, czyli japońską strzelnicę, miejsce święte, w którym należy sobie wzajemnie okazywać szacunek. Z tego też względu nie powinno się na przykład pokazywać kciuka, co jest obraźliwym gestem w kulturze japońskiej, ani chodzić boso, co tradycyjni Japończycy mogą poczytywać za nieprzyzwoitość. Sharei to coś więcej, niż samo strzelanie do celu.

Ten trening to był duży wysiłek. Pod koniec pierwszego dnia, po ośmiu godzinach na nogach, wszyscy byli wyraźnie zmęczeni. Na następny dzień dało się odczuć zakwasy, bóle ramion i stawów, a u części także i głowy, choć przyczyna tych ostatnich mogła się kryć raczej w wieczornym treningu innego rodzaju.

Christian Ofenbauer już drugi raz przyjechał uczyć nas strzelać. Pół roku temu mieliśmy okazję od niego usłyszeć, że prawdziwe postępy będą możliwe w naszym przypadku, jeśli kupimy prawdziwe japońskie rękawice - yugake. Teraz nie było na sali osoby bez prawdziwej rękawicy. O tym, jakie przepały towarzyszyły zakupowi yugakew Japonii możecie poczytać na moim blogu na Salonie24.

Niżej kilka fotek z treningu.

Christian Ofenbauer (po lewej) i Diethard Leopold (po prawej) rozpoczynają pokaz ceremonialnego strzelania otwierającego trening. Jako mistrzowie mają prawo nosić czarne kimona - w kyudo to przywilej

Nauka strzelania z zachowaniem ośmiu faz hassetsu. Mistrzowie podchodzą do strzelców i każdemu indywidualnie udzielają wskazówek oraz podpowiadają, jakie popełnia błędy i jak może je skorygować

W czasie gdy jedna grupa strzela do tarcz (mato), pozostali obserwują

Kiedy Mistrz tłumaczy...

adepci słuchają

Czasem trzeba trochę poczekać na swoją kolej

Czasem pójść pozbierać strzały

Przerwa też jest potrzebna

Wieczorem jest wreszcie czas, żeby sobie pogawędzić. Ale rozmowy dotyczą głównie... No, jak myślicie, czego?

Przez jakiś czas, dopóki nie zostanie usunięte z archiwum, dostępne jest nagranie z naszego treningu zrealizowane przez Telewizję Miejską Brzeg Dolny (5 minuta, 31 sekunda).
Już czekamy na powtórkę z treningu w przyszłym roku. A na razie - bardzo dziękujemy!
Danke Schön!

Jaka to marka?

2008-12-12T09:45:00.002+01:00

To się nazywa fachowo negatyw, oczywiście w pozytywnym tego słowa znaczeniu...

Ostatnia dłuższa przerwa w uzupełnianiu bloga wynika z... pisania. Miałem mnóstwo rzeczy do napisania, łącznie wyszło tego sto stron.

Życzliwie omijam korki na dwóch kółkach

2008-11-21T23:28:00.003+01:00

Dziś Dzień Życzliwości. We Wrocławiu trochę się działo z tej okazji, wszystko znajdziecie tutaj. Gazeta pisała w tym kontekście: "W piątek Wrocław po raz kolejny będzie fetował Dzień Życzliwości. Mimo korków, kryzysu finansowego i zimna za oknem."

Co ma piernik do wiatraka, a korek, czy nawet kilka korków do życzliwości? Przede wszystkim ciągle słyszę narzekania na osiągające z tygodnia na tydzień coraz większe rozmiary korki ze strony... kierowców samochodów! Cóż, to tak, jakbym łaził w zabłoconych gumiakach u znajomych w mieszkaniu, a potem rozpowiadał innym, jakie to oni mają zabłocone podłogi. Ja dzisiaj zasuwałem z przedmieścia do twierdzy jednośladem i korki mnie nic a nic nie obchodziły. Wieczorem wprawdzie przypominałem bardziej bałwana, niż rowerzystę, ale nie straciłem przynajmniej dwóch godzin na sterczenie na zaczopowanej Ślężnej, Powstańców, czy Borowskiej.

Ale czasem także i mnie zdarza się jeździć po mieście spalinowcem. I sterczeć w korkach. Przyjmuję wtedy to jako pokutę za decyzję rezygnacji z innych, alternatywnych środków transportu. Bo mam świadomość, że jestem w tym konkretnym momencie jedną z tych cegiełek, które tworzą lity mur trąbiących kierowców z nogą na wściekle wciskanym pedale sprzęgła.

Życzlibus

Kryzys finansowy? W przypadku Polaków, kryzys zwiększa wzajemną życzliwość. Wspomnijmy choćby czasy PRL-u. Bez ludzkiej życzliwości, choćby przytrzymania bliźniemu miejsca w kolejce, cały system rypnąłby o wiele wcześniej. Polacy zawsze sobie pomagali, spiskowali i jednoczyli się pod zaborcą, w chudych czasach, pod okupacją, w czasie szalejącej wojny. Kryzys finansowy być może odświeży idee oszczędzania i uprawy na własne potrzeby na ogródkach działkowych. A na ogródkach prowadzi się życzliwe rozmowy.

No i wreszcie to zimno. O wiele łatwiej być życzliwym, gdy jest zimno, bo jest to po prostu tańsze. Wystarczy zaprosić - jak by powiedzieli rasta - siostrę lub brata do domu i zrobić gorącą herbatę. A jak jest upał, to trzeba częstować zimnym piwem. Rachunek jest prosty, bo setka herbat ekspresowych kosztuje tyle, co jedno piwo. A w czasach kryzysu takie sprawy mają znaczenie...

Tygrys czy kotek?

2008-11-20T20:56:00.019+01:00

Komendantura naszej Twierdzy lubi dąć w najwyższe tony. Zawsze, jak przystało na logikę oblężniczą, zachęca mieszkańców do aktywnej walki o tę czy tamtą inwestycję. Media marsza grają. A potem urywa się hejnał i robi się cicho. Do czasu, gdy znów któryś z usłużnych trębaczy nie zaintonuje bojowej pieśni.

Z jednej strony mamy następującą propagandę:

Dolny Śląsk gospodarczym tygrysem

Główny Urząd Statystyczne podsumował wyniki gospodarcze polskich regionów w 2006 roku. Okazuje się, że pod względem wzrostu gospodarczego Dolny Śląsk jest absolutnym liderem. Co wpływa na tak dynamiczny rozwój regionu?

Dane Głównego Urzędu Statystycznego mówią o 11,5 procentowym wzroście PKB na Dolnym Śląsku. W stolicy regionu, Wrocławiu, PKB zwiększył się o 12,2 procent, a w podregionie legnickim o 19,2 proc. W poprzednim rankingu liderem było województwo Mazowieckie. Tym razem centralny region Polski okazał się gorszy aż o 2,5 procent. Tak imponująca skalą wzrostu mogą pochwalić się jedynie kraje nazywane azjatyckimi tygrysami.

Czyli stan na 2006 rok. Zródło: link

Te koty są równie groźne. Tylko siła (przebicia) inna. Źródło: link

Z drugiej strony:

W Budapeszcie, a nie we Wrocławiu, będzie siedziba Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii. Tak zdecydowali unijni ministrowie nauki na spotkaniu w Brukseli.

Czyli stan na czerwiec 2008 r. Źródło: link

Eksponat z Muzeum Historii Naturalnej w Budapeszcie. Tygrys szablastozębny odżył? Źródło: link

A jak było w zeszłym roku?

Spośród polskich miast największy awans zanotował Poznań. Stolica Wielkopolski wspięła się o 24 pozycje na 52 miejsce. Specjaliści Jones Lang LaSalle przewidują, ze miasto będzie rozwijać się przez najbliższe pięc lat.

Pozostałe polskie miasta to: Kraków, który został sklasyfikowany na 71 miejscu, Wrocław (74 miejsce), Katowice (81 miejsce), Łódź (84 miejsce) i Szczecin (89 miejsce).

Źródło: link

Sky Tower. Ale tylko makieta. Źródło: link

Dodam tylko, że ostatnio przypadkowo trafiłem w Radiu Wrocław na wywiad z pewnym fizykiem (niestety nie pamiętam nazwiska), który jasno dowodził, że finansowanie nauki na uczelni to bujda na resorach. Finansujemy i popieramy wielkie kampanie, bitwy, takie jak o EIT i EXPO. Sam zresztą popierałem inicjatywę przyznania Wrocławiowi siedziby EIT na Naszej Klasie. Media nadmuchiwały balon - naprawdę mamy (mieliśmy szansę). Nie było trzeźwych analityków? Takich, którzy by powiedzieli: panie, panowie, dajmy sobie spokój i walczmy od razu o jedną ze Wspólnot Wiedzy i Innowacji?

Co wykaże w badaniach, sondażach i raportach 2008 rok? Tendencja jest spadkowa, ostatnio prysł, przynajmniej na razie, mit budowy najwyższego budynku w kraju...

Twierdza w obiektywach braci Lumière, Wilhelma Murnau i Arczyńskiego

2008-11-15T13:44:00.014+01:00

Przedwczoraj rozpoczęła się druga edycja przeglądu filmów o Wrocławiu "Kadry Wrocławia. Od Breslau do Wrocławia - filmowe oblicza miasta". Nie ma już biletów na dzisiejszy seans (Kadry Wrocławia II) o godz. 18: blok filmów dokumentalnych ukazujących oblicza Twierdzy w różnych okresach, "od walk i zniszczeń Festung Breslau przez kolejne dekady dźwigania miasta z zgliszczy aż do współczesności". Można się wybrać na ten sam pokaz jeszcze we wtorek o godz. 18.

Reklamówka przeglądu z muzyką Lecha Janerki

Drugi, niezwykle interesujący pokaz (Kadry Wrocławia I) będzie można zobaczyć w poniedziałek o godz. 10. Jak czytamy na stronie organizatora, będą to:

- Cztery filmy braci Lumière zrealizowane we Wrocławiu w 1896 roku. Bracia Lumière chcąc zaprezentować światu swój epokowy wynalazek – kinematograf, zatrudnili grupę operatorów, którzy kręcili filmy w różnych miastach, prezentowali następnie ich mieszkańcom słynną nowinkę techniczną. Tak i powstały między innymi pierwsze filmy o Wrocławiu.

- „Fantom” (1922r.) Film Friedricha Wilhelma Murnau, legendarnego twórcy „Nosferatu”. Akcja „Fantoma” rozgrywa się we Wrocławiu. Adaptacja powieści Hauptmanna. Niepowtarzalna okazja obcowania z kinem niemym.

Przy okazji przeglądu można obejrzeć wystawę fotografii Stefana Arczyńskiego, fotografa, ktorego nie trzeba wrocławianom przedstawiać oraz Stanisława Klimka z wydawnictwa Via Nova.

Pora na Grunwald! Do zobaczenia na prawobrzeżnym przedpolu Twierdzy.

Edytowane 16 listopada.

Byłem i mogę potwierdzić, że to, co napisano na portalu Wrocław24.net o oblężeniu kas w sobotni wieczór jest prawdą. Czekałem pół godziny w kolejce na odbiór biletu, jednak w tym kontekście dziwi, że na sali (o godzinie 20:45) były wolne miejsca. Czyżby organizatorzy nie zadbali o zwolnienie niewykupionych rezerwacji?

Główną zaletą filmu "Festung Breslau. Zapis dni furii" (2000), który wyświetlany był jako pierwszy jest bogaty materiał archwialny ukazujący sceny z oblężenia, zarówno te z kronik hitlerowskich, jak i sowieckich. Jednak dało się zauważyć, że te same ujęcia w jednej z kronik filmowych z lat pięćdziesiątych miały wielokrotnie lepszą jakość. Jedno z ujęć, które zrobiło na mnie największe wrażenie, ukazywało kamienice południowej pierzei Rynku już zrekonstruowane, ale w stanie surowym - rząd ceglanych fasad bez żadnej dekoracji. Ciekawe ujęcia pokazywały budowę KDM. Natomiast "Czrno-Biały", sześciominutowa miniatura wyprodukowana na zamówienie Ośrodka Pamięć i Przyszłość w sympatyczny, jeśli nie nieco naiwny sposób prezentowała sylwetkę fotografa Stefana Arczyńskiego. O tym artyście najlepiej jednak opowiadają same fotografie wystawione w korytarzu Multikina.

Szkoda, że w późniejszym seansie nie uczestniczył już Stefan Arczyński. Pani Inga Leśniewska, historyczka, której zaintersowania koncentrują się wokół propagandy w kinie dokumentalnym miała świetne wprowadzenia do kolejnych filmów i kronik. Dzięki zachowaniu kolejności chronologicznej pokazywanych nagrań, można było nie tylko prześledzić, jak ze zgliszcz dźwigała się wielowiekowa twierdza, ale i uzmysłowić sobie, jak zmieniała się propaganda w kolejnych dekadach. Najpierw był bełkot o "wiecznie piastowskiej ojcowiźnie", amputujący - jak stwierdziła prelegentka - pamięć historii miasta do roku 1945. Ale już w kolejnych dwóch dekadach drugiej połowy lat pięćdziesiątych i lat sześćdziesiątych o wiele większy nacisk kładziono na odbudowę po zniszczeniach wojennych. Jednakże obraz miasta był zdecydowanie wyidelaizowany, czego symbolem stał się podczas pokazu zraszacz jadący ulicami Wrocławia w filmie "Wrocław 1959". Specjalnie do tej sceny został on "zatrudniony".

Zupełnie inne akcenty dominują w propagandzie lat siedemdziesiątych. Ukazuje się w niej miasto pełne różanych klombów, młodzieży szkolnej i akademickiej, kusych spódniczek, a nawet bikini. Młodzież bawi się przy muzyce rozrywkowej w Piwnicy Świdnickiej, a gierkowskie osiedla z wielkiej płyty wyglądają jak makieta.

Niestety, zabrakło Wrocławskiej Kroniki Filmowej z 1998 r. To niezwykle ciekawy rok, pierwszy po powodzi i wizycie papieża. Wrocław wkracza właśnie w okres niezwykle intensywnego rozwoju, który z przerwami trwa do dziś. Konstatacja organizatorów festiwalu była prosta: łatwiej dotrzeć do kronik z lat czterdziestych, niż zupełnie współczesnych. Zamiast tego zaserwowano dawkę propagandy AD 2008, choć tym razem bez ostrzeżenia. Mogliśmy oglądać projekt najwyższego budynku w Polsce, Sky Tower, a spiker podnieconym głosem oznajmiał kolejne epokowe inwestycje. Jak wiemy, rzeczywistość obecnie nie wygląda tak różowo...

Nie masz na co wywalić kasy? Głosuj w Webstarfestiwal!

2008-11-14T12:20:00.004+01:00

Web Star Festival to, według "Gazety Wyborczej", "najbardziej prestiżowy konkurs na najlepsze strony w polskim Internecie". Jeśli mierzyć prestiż ceną zgłoszenia, to rzeczywiście nie mają chyba równych sobie: za zgłoszenie strony do konkursu musimy wywalić co najmniej 1000 zł.

Na ten krok zdecydowały się na przykład Wiadomości24.pl. Jednak już na obecnym etapie widać, że szanse W24, jak popularnie nazywamy ten portal, są nikłe, podobnie jak - ośmielę się zaryzykować takie stwierdzenie - szanse dalszego powodzenia konkursu wśród internautów. Czemu? Najlepiej streścił to Maksymilian Szczepaniak pod tekstem na W24:

Sorry ale nie będę głosować za pomocą smsów, bo to kupa kasy! Konkurs się zrobił komercyjny!

Tak:

Głosujemy wyłącznie za pomocą SMS-ów...(koszt - 1,22 zł z VAT). Szczegóły na stronie organizatora.

A na domiar złego, Wiadomości nie startują już w kategorii "media" (bo już takiej nie ma po spektakularnych porażkach większych serwisów), a w kategorii - co samo w sobie jest jako zmiana wiele mówiące - "społeczność". I to po tym, jak społeczność właśnie udało się skutecznie rozwalić i zachęcić grupę kilkunastu aktywnych użytkowników do banicji. Ech, ta presja, presja, presja.

Tokio-Warszawa: 2 dni. Warszawa-Wrocław: 70 dni. Tempo celne

2008-11-12T08:39:00.004+01:00

Kilka razy pisałem już o Wrocławskim Stowarzyszeniu Kyudo. Ostatnio realizowaliśmy w ramach Stowarzyszenia większy zakup w ojczyźnie japońskiego łucznictwa. W sklepie Asahi zakupiliśmy dziesięć rękawic, tradycyjnych kake.

Okazało się, że historia dalekiej podróży jednej paczki przerodziła się w prawdziwą odyseję. Zaczyna się ona tak:

Początkowo nie wiedziałem o tym, że losy paczki można śledzić za pomocą systemu trackingowego na stronie internetowej Pocztexu. Dlatego czekałem na przesyłkę, przeświadczony o tym, że wciąż przemierza te tysiące kilometrów, podczas gdy ona już od dawna była w Bytomiu, w Dziale Obrotu Zagranicznego w Centrum Poczty WER Zabrze na ul. K. Miarki 6, gdzie została zarejestrowana 16 sierpnia. Następne sześćdziesiąt dwa dni trwał areszt. Jak łatwo obliczyć, to dziewięć dziesiątych całej podróży. Lepiej, niż w przypadku Odyseusza, który spędził w erotycznej niewoli u nimfy Kalipso cztery piąte drogi powrotnej do Itaki.

Cały tekst możecie przeczytać na moim blogu w Salonie24.pl.

Grabiszyńskie klimaty

2008-11-01T19:55:00.007+01:00

W dniu Wszystkich Świętych wielu wrocławian odwiedza groby swoich bliskich na Cmentarzu Grabiszyńskim, dawnym Kommunal Friedhof II. Cmentarz ten był przed wojną o wiele większy, podzielony na trzy części, ale Kommunal Friedhof I i Kommunal Friedhof III już dzisiaj nie istnieją. Na ich miejscu jest dzisiaj park...

Kaplica cmentarna, wybudowana w stylistyce podobnej do tej, w jakiej wzniesiono Synagogę na Wygonie spaloną w Noc Kryształową w listopadzie 1938 r.

Pod kaplicą można zapalić znicz w intencji tych bliskich, którzy są pochowani daleko lub tych wszystkich bezimiennych mieszkańców dawnego miasta...

Od dziecka pamiętam ten widok: sprzedawca waty cukrowej oświetlony małą żaróweczką w tonącym w mroku parku

Wirażem w lewo, na złamanie karku

2008-10-31T08:30:00.005+01:00

Staram się, żeby nie więcej niż jeden na pięć wpisów dotyczył tematyki związanej z dziennikarstwem obywatelskim. Nie to interesuje większość czytelników najbardziej. Ja sam wolę rozwijać formę newsowo-blogową. Innymi słowy: mniej bzdetów, więcej konkretów.

Obserwuję wyrywkowo jednak serwis, w którym publikowałem przez ostatnie dwa lata, czyli Wiadomości24.pl. Po ostatnich wydarzeniach, o których pisałem dwa tygodnie temu - definitywnym odejściu kilku najbardziej aktywnych użytkowników (dwóch z nich skasowało swoje konta) i powstaniu roboczej grupy banitów (nie zostaliśmy zbanowani w tradycyjny sposób, jednak kilkukrotna odmowa publikacji ze względu na brak paszportowego zdjęcia była równoznaczna z banem) - jest teraz na pewno inaczej na Wiadomościach24.pl.

Polskapresse nie musi się z pewnością martwić o kontent. Jedni odeszli, znajdą się inni, będzie świeża krew, a nowi nie będą zrzędzić. Jednakże martwi co innego - niegdyś Wiadomości24.pl zachowywały pewną równowagę światopoglądową: podobnie jak na Salonie24.pl, reprezentowane tu były ekstrema lewackie, ekstrema prawicowe i cała bogata gama odcieni pomiędzy nimi. Obecnie serwis już nie tyle zbacza, co ostrym wirażem bierze zakręt w lewo.

Oto Bogusław Sielecki, w PRL-u pracownik Służby Bezpieczeństwa, publikuje całą serię tekstów, które mają świadczyć o tym, że dzisiejszy system jest co najmniej równie zły, a nawet dużo gorszy, niż poprzedni. Jadwiga Kowalczyk kontynuuje wściekłe ataki na prezydenta i "czarną sitwę", czyli znienawidzony kler. Isa Skarbek wyszydza w kiepskim tekście ideę seksu małżeńskiego propagowaną przez Kościół Katolicki. Pod jej artykułem szaleje w komentarzach Grzegorz Korzeniowski: "Księżulo uważa, że człowiek powinien korzystać z przyjemności ^ księżulo (przynajmniej oficjalnie) tych przyjemności nie przeżywa -> księżulo jest hipokrytą. Chyba, że jara go niespełnianie woli boskiej" - to tylko mała próbka tego "stylu". Pod tekstem o pikiecie przeciwko wystawie antyaborcyjnej we Wrocławiu, napisanej przez cenioną przeze mnie Annę Kusak w miarę bezstronnym językiem (choć jasne jest, że autorka bierze stronę pikietujących) uaktywnia się Jadwiga: "Terror "czarnych" przekracza już ludzką wytrzymałość" - pisze. Magda Wieczorek, pisząc o "szczególnym dniu w naszej chrześcijańskiej kulturze, w naszej kultywowanej od dawna obyczajowości" używa nazwy... Święto Zmarłych. Redakcja Wiadomości organizuje natomiast konkurs na wspomnienia o Wałęsie, pod hasłem: "Kaczyńskim trzeba ułatwić zejście ze sceny".

To przykłady tylko ze strony głównej za dzień 31 października 2008 r. Adam Jacek Pisula pisze w swoim ostatnim tekście (w Wiadomościach24.pl): "Jest źle, gdy w walce o dostęp do towaru używa się środków radykalnych. Nasze regały, mimo pełnych półek, nie są jeszcze stabilne i wywrócić je łatwo. Dużo trudniej posprzątać powstały, rewolucyjny nieład... A może bajzel? Dobór słów i interpretację pozostawiam czytelnikom". Otóż goździkowa rewolucja wycięła najwyraźniej opcję konserwatywną, która jednak już wcześniej się wykruszła, i z której jedynie pozostała Beata Biały (z tych najbardziej aktywnych użytkowników) i redaktor Tomasz Kowalski.

Czyżby serwis zmierzał w kierunku Nie24.pl?

Szamańskie głosy w Synagodze pod Białym Bocianem

2008-10-27T20:50:00.004+01:00

Wczoraj, na koncercie "Szamańskie głosy z Syberii" w ramach Ethno Jazz Festiwalu, wystąpili wspólnie w Synagodze pod Białym Bocianem przy ul. Włodkowica najznakomitsi przedstawiciele śpiewu gardłowego z Tuwy: Gendos, Sainkho Namtchylak i Huun Huur Tu. To był szamański wieczór.

Fragment występu Gendosa

Fragment występu Sainkho Namtchylak

Fragment występu Huun Huur Tu

Fragment wspólnego występu wszystkich artystów

W surowym, pogrążonym w półmroku wnętrzu wciąż remontowanej, dziewiętnastowiecznej synagogi śpiew wibracyjny zdawał się przywoływać duchy. Szamani potrafią nawiązywać kontakt ze światem zmarłych, a więc i z przeszłością. W budynku, który cudem ocalał, nie spalony podczas szaleństwa nienawiści Nocy Kryształowej w 1938 roku, dało się słyszeć w wibrujących dźwiękach szepty zapomnianych i bezimiennych mieszkańców tętniącego niegdyś życiem, niemieckiego miasta. Ciekawy jestem, czy sami muzycy z Tuwy słyszeli w swym śpiewie echo tych otaczających nas zewsząd, nieopowiedzianych historii?

Tuwański xöömej w żydowskiej synagodze

2008-10-26T12:16:00.007+01:00

Moja ostatnia notka poświęcona była koncertowi Haydamaków i Voo Voo. Był on pierwszym z punktów programu Ethno Jazz Festiwal, imprezy która potrwa we Wrocławiu do grudnia. Program Festiwalu kryje w sobie jeszcze wiele innych atrakcji.

Dzisiaj, na koncercie "Szamańskie głosy z Syberii", wystąpią wspólnie w Synagodze pod Białym Bocianem przy ul. Włodkowica najznakomitsi przedstawiciele śpiewu gardłowego z Tuwy: Huun Huur Tu, Sainkho Namtchylak i Gendos. Ten ostatni muzyk wystąpił w jednym z utworów wykonywanych przez Shanon na piątkowym koncercie w Wytwórni Filmów Fabularnych.

Więcej o artystach śpiewu gardłowego xöömej możecie poczytać na stronie radia RAM, które jest patronem medialnym koncertu.

Warto posłuchać nagrań muzyków Huun Huur Tu:

Nagranie z Philadelphia Folk Festival, sierpień 2006 r.

Miałem szczęście słyszeć ten zespół na Folk Fieście w 1998 r. Wrażenia są po prostu niesamowite! To jest rodzaj śpiewu, który wychodzi z wnętrza i dociera do wnętrza.

Piękny utwór - lament sieroty ("Orphan's Lament")

Sainkho Namtchylak koncertowała już z Gendosem. Oto przykładowe nagranie:
Nagranie z klubu Alchemia w Krakowie, koncert w listopadzie 2005 r.

Dzisiejszy koncert jest o tyle wyjątkowy, że nigdy jeszcze wymienieni wyżej artyści (wszyscy pochodzący z Republiki Tuwy) nie spotkali się na jednym występie w Polsce.

Karpacko-wiślańskie Voo Voo na Haydamaky

2008-10-24T08:13:00.009+02:00

Już dziś niezwykle interesujące wydarzenie muzyczne we Wrocławiu: wspólny koncert Voo Voo i ukraińskiego zespołu Haydamaky. Początek koncertu o godzinie 19 w Wytwórni Filmów Fabularnych. Jako support zagra Shannon.

Ukraińska karpacka ska-dub-maszyna hucul-punkowa? To właśnie Haydamaky! Tak się sami określają na swojej oficjalnej stronie. Zespół powstał w 1991 r. jako Aktus. Po 10 latach eksperymentów z łączeniem tradycyjnych, ludowych brzmień ukraińskich z muzyką nowoczesną, muzycy zostali odkryci przez londyńską EMI Records i przekształcili się w 2001 r. w Haydamaky. Zaraz też nagrali swoją pierwszą płytę, pod tytułem... "Haydamaky". Od tego czasu nagrali jeszcze cztery płyty.

Okładka pierwszej płyty Haydamaków (źródło: oficjalna strona zespołu)

Voo Voo istnieje już 23 lata. Oto, co możemy przeczytać o zespole na stronie, która jest zapowiedzią "wielkiego koncertu we Wrocławiu":

Obecny skład tworzą: Wojciech Waglewski - kompozytor, autor tekstów, gitarzysta, wokalista i producent muzyczny; Mateusz Pospieszalski - kompozytor, multiinstrumentalista, wokalista i producent muzyczny; Piotr “Stopa” Żyżelewicz - perkusista i Karim Martusewicz - basista i producent muzyczny. W artystycznym dorobku Voo Voo jest ponad 30 regularnych płyt (w tym na przykład muzyka teatralna i filmowa) oraz rokrocznie niezmiennie blisko 100 koncertów. Wskazówką, czym jest Voo Voo jest wielce otwarta formuła muzykowania. Zespół nagrywa i koncertuje od duetów: Wojciech Waglewski i Mateusz Pospieszalski, w ścisłym składzie, oraz z wybitnymi gośćmi: instrumentalistami, wokalistami i wokalistkami z Polski, Bułgarii, Senegalu, Kuby, z zespołami ludowymi z Polski, Rosji, Mongolii, z kwartetami smyczkowymi, kameralnymi orkiestrami symfonicznymi (ostatnio z „Aukso”). Wreszcie z Orkiestrą Symfoniczną i Chórem Teatru Wielkiego Opery Narodowej…

Oba zespoły planują nagranie wspólnej płyty. Dlatego na koncercie możemy spodziewać się nie tylko osobnych występów, ale i wspólnych improwizacji polskich i ukraińskich muzyków. Oto próbka:

Haydamaky & Voo-Voo
Załadował: dziennikwschodni24

Nagranie z koncertu w Lublinie w lipcu 2008 r.

Poznałem Haydamaky będąc we Lwowie a maju tego roku. To dawka pozytywnej energii w podobnym stężeniu, jak w wykonaniu Masala Sound System. Warto!

Polecam świetną galerię zdjęć autorstwa Anny Kusak - kliknij!

Wrzut z warsztatów sprayem malowany

2008-10-20T20:34:00.014+02:00

Każdy akt twórczy wymaga uruchomienia wyobraźni, skupienia, zaangażowania i zastosowania odpowiednich narzędzi. Dla jednych będzie to klawiatura, dla innych puszka sprayu. Cel jest ten sam: czynienie świata lepszym.

Przez dwa weekendy, w dniach 27-28 września i 18-19 października, miałem okazję prowadzić warsztaty dziennikarsko-literackie w ramach programu "Piszmy - Psycho - Teksty" organizowanego przez Stowarzyszenie INTRO i Portal Pomocy Psychologicznej Psychotekst, przy finansowym wsparciu Funduszu Inicjatyw Obywatelskich Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Uczestniczyło w nich łącznie 27 osób, podzielonych na dwie grupy, zarówno stałych lub czasowych mieszkańców Twierdzy, jak i przyjezdnych. Pierwszą, dziesięcioosobową grupę tworzyli Forumowicze portalu Psychotekst.pl, drugą, siedemnastoosobową grupę tworzyli studenci różnych kierunków, głównie pedagogiki, psychologii i dziennikarstwa.

Organizatorom warsztatów udało się znaleźć świetne miejsce - SEKTOR 3, czyli Wrocławskie Centrum Wspierania Organizacji Pozarządowych, na ul. Legnickiej 65, tuż obok zajezdni tramwajowej, d. Strassenbahn Depot V w Breslau. Miałem tu do dyspozycji nowocześnie wyposażoną salę konferencyjną z bezprzewodowym, bardzo stabilnym dostępem do internetu i rzutnikiem. Budynek, w którym mieści się siedziba SEKTORA 3 sąsiaduje bezpośrednio z dużą salą gimnastyczną, w której mieści się Skatepark, jeden z bardziej nowoczesnych obiektów tego typu w Polsce.

Lokalizacja SEKTORA 3

Celem warsztatów było: zaznajomienie uczestników z działalnością Stowarzyszenia INTRO i portalu Psychotekst, czym zajmowały się Małgorzata Osipczuk, Paulina Chocholska i Justyna Kordas; integracja i aktywizacja twórcza grupy, co było głównym zadaniem Łukasza Krawętkowskiego. Moim zadaniem było przygotowanie uczestników do napisania jednego lub dwóch tekstów o tematyce psychologicznej. Ćwiczenia w pisaniu newsów i bloga w pierwszy dzień pozwoliły określić, czy uczestnicy pewniej czują się w pisaniu dziennikarskim, czy blogowym. Drugi dzień poświęcony był w części formom literackim, a w części pracy nad właściwym tekstem wymaganym w ramach warsztatów. Zaskoczyła mnie duża różnorodność form, na jakie decydowali się piszący. Pojawiły się plany stworzenia zarówno newsów, jak i solidnych tekstów informacyjnych (tzw. tekstów psychoedukacyjnych, często nawet mocno specjalistycznych), tekstów o charakterze informacyjnym, ale pisanych blogowo, wywiadu, recenzji, tekstów typowo blogowych, a wreszcie form literackich, w tym nie tylko opowiadań, ale i esejów; niektórzy decydowali się też napisać swój tekst w formie listu. Taka różnorodność pomysłów może tylko cieszyć.

Warsztaty będą mi się kojarzyć z graffiti, które oglądałem w przerwach między zajęciami. Te prawdziwe dzieła sztuki powstały w lipcu tego roku w ramach międzynarodowego projektu "Graffiti Non Stop". Doskonałą galerię zdjęć z tego wydarzenia przedstawił Jarosław Jakubczak na Wiadomościach24.pl. Zapraszam także do oglądania mojej galerii zdjęć tych prawdziwych dzieł sztuki.

Tędy droga

Jedni używają atramentu, inni sprayu

Ważne, żeby głowa była pełna pomysłów

A umysł osiągnął stan względnej równowagi

Problemem może być nadmiar pomysłów

Wtedy trzeba jeszcze raz, na spokojnie wszystko przemyśleć

I zabrać się do pracy

Prosty, ale ciekawy i pomocny słownik graffiti na tej stronie.

W stronę dziennikarstwa otwartego

2008-10-16T22:11:00.009+02:00

Korporacje zagarnęły dla siebie ideę: dziennikarstwo obywatelskie. Polskapresse, Agora, ITI posługują się tym hasłem, które zdaje się powoli przebrzmiewać w Polsce. A w każdym razie brzmieć coraz bardziej jak: "pisz, a my ci damy kopa w tyłek, jeśli będziesz chciał zbyt wiele".

Niektórzy w ogóle nie podskakują, bo nie mają jak. Po prostu są szczęśliwymi posiadaczami nowszych modeli telefonów komórkowych z wypasionymi aparatami i cieszą się, mogąc ich użyć. Inni jednak, angażując się w korporacyjne dziennikarstwo obywatelskie, weszli też do społeczności internetowych. W ten sposób znaleźli się wśród ludzi o podobnej korbie: na pisanie. Pierwszy tekst, pierwsze komentarze i - pierwsi znajomi. A z czasem więcej tekstów, komentarzy i znajomych. W tle jakaś korporacja, w domyśle jacyś ważni panowie w droższych garniturach za większymi biurkami. Ale... kto dba o to, gdy jest tak fajnie, mamy taką ekstra paczkę, no i czytają nas setki, a czasem i tysiące?

Metoda drobnych kroczków

Zaczynało się obiecująco. 2006 rok. Powstaje kilka serwisów, które na różny sposób przekonują, że każdy z nas może tworzyć media. To my, internauci, mamy tworzyć nowe media, na wzór OhmyNews. Tymczasem polski serwis korporacyjnego dziennikarstwa obywatelskiego kroczek po kroczku idzie w stronę pełnej, niczym nieskrępowanej komercji. Najpierw niby to redakcja omawia z użytkownikami serwisu problem reklam. Wszyscy w atmosferze zrozumienia przyznają: muszą być reklamy, byle nie te pływające, wredne szmaty na cały ekran. Minie rok i taka szmata będzie powiewać za każdym odświeżeniem strony...

Pojawiają się dziwni autorzy. Piszą dziwne, głupie, kłamliwe newsy. Niby niczego nie sposób udowodnić, ale kto ma oczy, ten widzi. Powoli zaczynają odchodzić wierni użytkownicy, ci, którzy współtworzyli serwis od samego początku jego istnienia. Inni, nowsi, jeszcze tego nie rozumieją, bo dla tamtych już same te reklamy są jak pranie brudną szmatą po gębie. Nowsi mają zawsze mniejsze wymagania.

Potem i ci nowsi odchodzą, kiedy zaczyna im się stawiać warunki, na przykład: jeśli chcesz, żeby artykuł został opublikowany, zamieść zdjęcie swojej twarzy, bo to zwiększa wiarygodność. Jeśli mówi się to autorom, którzy publikują już od roku, czy dwóch i nie raz nie dwa widzieli się osobiście z redakcją, to coś jest nie tak, prawda? Dlaczego Kataryna ma być mniej wiarygodna niż Katarzyna Iksińska? I czy wymaganie ujawnienia własnego wizerunku jest w ogóle zgodne z prawem i konstytucją?

I tak dochodzi do masy krytycznej. Wszystkie niezrealizowane plany, wszystkie wzajemne pretensje, cała ta presja na kompletnie opacznie pojmowaną wiarygodność, brak szacunku dla dorobku autorów i ich wkładu w budowanie serwisu, ale przed wszystkim - dążenie do zysku wyrażonego w liczbie odsłon - kończy się buntem, rewolucją z goździkiem na sztandarach i dobrowolną banicją tych użytkowników serwisu, których wkład liczony być może na wieleset tysięcy odsłon, setki opublikowanych materiałów, wiele godzin spędzonych na obywatelskiej moderacji i dziesiątki tysięcy komentarzy.

Własna droga

I ja znalazłem się wśród ograniętych ogniem odzyskiwanej idei: niekorporacyjnego dziennikarstwa obywatelskiego, jak zaczęliśmy nazywać to, co stanowi przeciwwagę dla korporacyjnej odmiany tego dziennikarstwa. Jednak ten termin już tak trwale związał się z korporacjami... Jakże trudno będzie go napełnić nową treścią...

Dlatego zdecydowałem się iść w stronę dziennikarstwa otwartego. Ten termin jeszcze nie istnieje w polskich mediach, ale w zagranicznych i owszem - jako "open source journalism". Jakie znaczenie nadaję temu pojęciu? Takie, że każdy blog może być wykorzystany jako źródło. Jednak potrzeba właśnie otwarcia się serwisów na tych pojedynczych blogerów i udotępnienia im platformy, na której zamieszczą swoje wpisy lub ich skróty z Wrocławia, Krakowa, Warszawy, Gdańska i dziesiątek innych miast, miasteczek i wsi. Jeśli w blogach ukazują się często ciekawsze wpisy o sprawach danego miasta, dzielnicy, czy nawet ulicy, to powiązanie tego w jeden, spójny, zwarty system informacyjny miałoby ogromny potencjał czytelniczy, a może z czasem i opiniotwórczy. Z jednej strony to bloger bierze w tym układzie większą odpowiedzialność za własne słowa, niż w gazecie, jaką jest każdy serwis dziennikarstwa obywatelskiego, ale z drugiej strony może promować swojego ukochanego bloga, może z niego uczynić część systemu alternatywnej informacji i alternatywnych mediów.

Są też inne konotacje "dziennikarstwa otwartego". Nikt niczego nie może zakazać, ani narzucić. Sami odpowiadamy za dostarczanie treści, za jej wiarygodność, sami określamy granice swojej prywatności. Piszemy na własny rachunek i tak jak, na przykład, społeczność twórców Open Office, dokładamy swoją cegiełkę do wielkiej budowli społeczeństwa informacyjnego, w którym dla coraz większej liczby osób istotniejsze jest to, że bloger napisał, jak dojechać tanio i szybko do danego miasta, jak ominąć korki lub gdzie złożyć jakieś dokumenty, niż to, że etatowy dziennikarz emocjonuje się budową stadionu lub roszadami w radzie gminy.

Banici, rewolucjoniści, wichrzyciele - media to My!

Dwa lata brałem udział w korporacyjnym dziennikarstwie obywatelskim. Teraz jestem banitą tamtej idei. Tamta idea należy już do nich, do dysponujących kapitałem, w którym koszt zalożenia portalu obywatelskiego i jego utrzymywania mieści się pewnie w granicach błędu zmęczonego księgowego, który nie dopisze siódmej cyferki po przecinku. Ale każda rewolucja ożywia dawne idee i budzi nowe. Tak jest i tym razem.

Letnie manewry w Breslau 1939. Obejrzyjcie koniecznie!

2008-10-13T20:31:00.002+02:00

Wrocław24.net przekleił z You Tube niezwykle ciekawy film przedstawiający szkolenie niemieckich lotników na lotnisku Breslau-Schöngarten (Strachowice), ujawniony na forum Wojenne ciekawostki z Dolnego Śląska i Sudetów. Kolorowy, ponadtrzyminutowy obraz przedstawia jako głównych bohaterów dwóch lotników, którzy brali udział w napaści na Polskę we wrześniu 1939 roku: Werner Baumbacha i Hannesa Trautlofta.

Nareszcie weekend po wojażach (czeskich)

2008-10-11T12:27:00.014+02:00

Ostatnio nie miałem możliwości napisać choćby zdania, bo wyjechałem w delegację do Třešťu w Czechach k. Jihlavy, gdzie do Zámeckeho hotelu Třešť w renesansowym pałacu zjechało się międzynarodowe towarzystwo na pewną konferencję.

Miasto Třešť jest położone w malowniczym kraju Czeskiej Republiki, na Czesko-Morawskiej Wysoczyźnie. W pobliżu znajdują się bardzo ciekawe miejscowości - stolica regionu Jihlava, która słynęła niegdyś z wydobycia srebra, a dzisiaj z rozbudowanego podziemnego miasta górniczego i świetnie zachowanych średniowiecznych murów miejskich (czeskie opevneni); Telč z niezwykle długim i pięknym rynkiem renesansowym; Třebíč ze wspaniałym, budowanym z bloków granitowych kościołem późnoromańskim i wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO w pełni zachowanym sztetlem, łącznie z cmentarzem w stanie nienaruszonym. Kraina ta przypomina nasze Pogórze Kaczawskie - malownicze pagórki, miejscowości ulokowane w dolinach i kręte, wąskie drogi asfaltowe przecinające krajobraz.

Kilka fotek.

Pałac (czeski zamek) przesłonięty przez wiekowy dąb

Widok na centrum Třešťu. Na pierwszym planie fontanna przed głównym wejściem do pałacu

Aleja w parku przypałacowym

Rynek

Kto widział "Butelki zwrotne"?

Rozrywka też musi być

Tuż za parkiem przypałacowym zaczyna się szlak, czyli cesta

Malownicza okolica jesienna

A na piwo - do Jihlavy

L. U. C. toczył się po ulicy Szewskiej

2008-10-02T21:50:00.008+02:00

Niedawno dowiedziałem się z z wrocławskiej MM-ki, że muzyk o pseudonimie L. U. C. robi teledysk we Wrocławiu. Okazuje się, że to szerzej zakrojony projekt zatytułowany "Zemsta Czaka Norisa", o którym możecie przeczytać na stronie HipHop.pl.

A gdy dzisiaj zobaczyłem gościa w czerwonym dresie robiącego przewrotki na ulicy Szewskiej, od razu sobie przypomniałem obejrzaną niedawno galerię. No i tak powstała nowa galeria...

Zaraz się zacznie

Zaczyna się

Tło: ściana dawnego Prezydium Policji

No i jak to wyszło?

Uśmiech dla czytelników Twierdzy Otwartej na koniec sesji

Wege na gong i didgeridoo

2008-10-01T23:21:00.005+02:00

Dzisiaj obchodziliśmy Międzynarodowy Dzień Wegetarianizmu, ustanowiony w 1977 roku przez Międzynarodową Unię Wegetariańską (International Vegetarian Union – IVU).

Z tej okazji na ul. Kuźniczej, tuż pod Kalamburem, rozsiadło się kilku barwnych muzyków z didgeridoo, gongiem, bębnami (a wszystko z nagłośnieniem). Promowali wegetarianizm i dmuchali w rury. Oto krótkie nagranie:

A ja dzisiaj, zresztą nieświadomie, świętowałem: zjadłem smaczny obiadek w Green Way. Polecam - jest to zdecydowanie najlepszy lokal tej sieci, jaki znam w Polsce, a poznałem wcześniej gdański i warszawski Green Way. Nie mamy się czego wstydzić, no i w końcu mamy restaurację wegetariańską z prawdziwego zdarzenia. Bo "Vega" chyba się trochę "przejadła"...

Nie będzie cmentarnej flagi Dolnego Śląska. Brawa dla Marszałka i internautów!

2008-09-30T09:12:00.007+02:00

Wczoraj Marszałek Województwa Dolnośląskiego, Marek Łapiński, zablokował projekt nowej flagi Dolnego Śląska. Całe szczęście!

Zobaczcie sami (jeśli ktoś z Was jeszcze nie widział), co chcieli nam na całe lata "zaserwować" jako symbol regionu członkowie komisji doraźnej sejmiku ds. opracowania flagi województwa dolnośląskiego, w składzie:
Piotr Milczanowski (PIS) – Przewodniczący
Jacek Pilawa (PO) – Wiceprzewodniczący
Wacław Berus (OPS, czyli Obywatelska Platforma Samorządowa link)
Paweł Hreniak (PIS)
Patryk Wild (OPS)

Dwa wzory flag i wzory proporców. Jedno z najlepszych porównań, jakie słyszałem: to symbol Mostu Tysiąclecia nocą prowadzącego na cmentarz (Osobowicki). Źródło: www.dolnyslask.pl

W toku prac konsultowano się z heraldykami i archiwistami: prof. dr hab. Rościsławem Żerelikiem, prof. dr hab. Jerzym Maroniem, Januszem Kokoszą i Władysławem Fabijańskim, którzy odrzucili projekty flagi w barwach biało-żółtych, uznając je za nieuzasadnione historycznie.

Oto jak argumentuje swoje poparcie dla projektu prof. Rościsław Żerelik:

Rościsław Żerelik, heraldyk, ekspert komisji: - Ten wzór jest zgodny z tradycją historyczną i zasadami heraldyki. Wykorzystano barwy, które są w herbie. A białą przepaskę Henryka Pobożnego wywiedziono z herbowego czarnego orła. To dobry projekt.

(źródło: Gazeta Wyborcza). Szersza argumentacja heraldyczna na stronie Urzędu Marszałkowskiego

Natomiast marszałek Marek Łapiński tak argumentuje swój sprzeciw:

Nie jestem przekonany do projektu zaproponowanego przez komisję. Nie ma w nim czarnego herbowego orła, a to jest symbol, z którym już utożsamiają się Dolnoślązacy.

(źródło: jw.)

Jednak nie można wykluczyć, że sprzeciw Pana Marszałka ma związek z sondą internetową, zamieszczoną na stronie Urzędu Marszałkowskiego. Jej wyniki nie pozostawiają cienia wątpliwości co do społecznego odbioru projektu. Podobnie suchej nitki na projekcie nie pozostawili komentatorzy na forum gazety.pl. Najwyraźniej heraldycy i politycy zapomnieli, że flaga powinna być powodem do dumy, a nie wstydu lub płaczu. Sondę znajdziecie na tej stronie (proszę kliknąć). Choć projekt został już zablokowany, to naprawdę warto jeszcze zagłosować!

Jak dojechać z Wrocławia do Pragi za 37 złotych?

2008-09-29T14:35:00.006+02:00

Całkiem prosto. Najpierw wsiadamy do pociągu z Wrocławia do Kudowy (rozkład PKP na tej stronie) - 19 zł, następnie przesiadamy się do busa kursującego między Kudową Zdrojem a Nachodem (rozkład jazdy tych busów na tej stronie) - 2 zł, a w końcu łapiemy autobus z Nachodu do Pragi (na tej stronie czeska wyszukiwarka połączeń) - 16 zł (118 CzK). Łącznie 37 złotych.

W praktyce wygląda to tak, że możemy wsiąść do pociągu Wrocław - Kudowa Zdrój odjeżdżającego o godz. 6:35, o godz. 10:40 jesteśmy w Kudowie, przesiadamy się do busa odjeżdżającego o godz. 11:05, o 11:30 jesteśmy w Nachodzie, skąd o godz. 12:00 mamy bezpośredniego busa sieci Orlobus do Pragi. O godz. 14:40 jesteśmy w stolicy Czech. Łącznie 8 godzin.

W przyszłym tygodniu będę miał prawdopodobnie okazję osobiście sprawdzić te połączenie i dodać ewentualne wskazówki lub uzupełnienia.

Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, już w listopadzie może być przywrócone bezpośrednie połączenie Wrocław-Praga.

Dopisuję 11.10.2008, zgodnie z obietnicą. Trasę przejechałem. Nachod to prawdziwy pyrdel Czeskiej Republiki. Nie ma tam gdzie ani porządnie zjeść, ani wymienić pieniędzy. Jedynie pałac na wzgórzu poprawia humor. Busy Kudowa - Nachod nie wiadomo skąd jeżdżą, mi przynajmniej nie udało się dokładnie dowiedzieć. Na szczęście, pewni mili państwo wzięli mnie spod Dworca PKP na stopa. W drodze powrtonej musimy dobrze obliczyć czas, jeśli chcemy zdążyć na pociąg (ostatni) z Kudowy do Wrocławia. Odjeżdza on o 15:15 i połączenie Nachod-Kudowa o godz. 14:40 naprawdę nie pozostawia wiele czasu. Ja zdążyłem minutę przed odjazdem pociągu, a miałem do przejścia spory kawałek piechotą. Jeśli nie mamy zbyt cięzkich bagaży, to już lepiej przejść granicę na piechotę, niż czekać na ten autobus i ryzykować spóźnienie. Można też z Nachodu jechać bezpośrednio tym autobusem do Kłodzka, co jest chyba najlepszym rozwiązaniem, bo może zdążymy na wcześniejszy pociąg. Nie skorzystałem z tej opcji tylko dlatego, że miałem już wcześniej kupiony bilet kolejowy z Kudowy...

Psi los galicyjski

2008-09-29T08:02:00.004+02:00

Dzisiaj kolejna ciekawostka "z archiwów wzięta". Różny był psi los we Lwowie.

Unikalnych trzydziestu czterech

2008-09-26T09:39:00.004+02:00

Wczoraj statystyki wykazały największą w tym miesiącu liczbę unikalnych użytkowników: 34. Czuję się tak, jakbym z Warszawy wyjechał na wieś. Czyli dobrze! Troszeczkę spokoju nie zaszkodzi, tym bardziej, że pewnie istnieje jeszcze niezdiagnozowane uzależnienie od liczby odsłon.
Statystyka
Początki naszego grodu to zaledwie mała, ufortyfikowana wysepka, dawne Ostrowie. Gród, znany już od początku XI wieku jako Wrocław, rozwijał się, aż pomieścił dziesiątki i setki tysięcy mieszkańców.

Dziękuję wszystkim odwiedzającym mury Twierdzy.

Korki były, a Merkel przysypiała

2008-09-25T10:06:00.004+02:00

Wczoraj było niezłe oblężenie. Musiałem się przebić około godziny 16 z centrum do Leśnicy. W okolicach Dworca Świebodzkiego były: jeden wielki korek, migająca sygnalizacja świetlna, drogówka kierująca ruchem, klaksony i wyjące syreny. Niech no tylko zawita ze świtą jakaś ważna osobistość do naszej Twierdzy... Zaraz dowodzący wprowadzają coś w rodzaju komunikacyjnego stanu wyjątkowego. No bo przecież jak można by liczyć na poparcie pani kanclerz Angeli Merkel dla EIT, gdyby miała stać w jakimś beznadziejnym korku na jednej z okalających miasto ulic wytyczonych na miejscu dawnych fos, murów i innych dzieł fortyfikacyjnych? A i tak, pomimo paraliżu miasta w imię wzorowych stosunków wzajemnych, pani kanclerz nie wypowiedziała tych magicznych trzech liter, choć profesor Luty przypomniał jej o tym wprost podczas laudacji. Za to mamy do czynienia z innym zjawiskiem ukazującym pewne cechy naszych mediów lokalnych...

Otóż w żadnym z propagandowych serwisów naszej Twierdzy nie pojawiła się pewna pikantna informacja. Podczas uroczystej laudacji, zagrypiona Angela Merkel... przysypiała! Nie widzę w tym nic złego, wczorajsza pogoda była z gatunku takich, że sam "przyciąłem komara". Poza tym, nie było premiera Tuska, którego usprawiedliwiał profesor Bartoszewski, więc pani kanclerz mogła się poczuć sennie już podczas czytania tematu swojej pracy doktorskiej ("Badanie mechanizmów reakcji rozpadu z prostym rozpadem wiązania i obliczanie ich stałych prędkości na podstawie metod chemii kwantowej i statystycznych"). Zastanawiające jest w tym wszystkim to, że w mediach centralnych możemy przeczytać o senności pani kanclerz, podczas gdy w mediach lokalnych nie ma o tym ani słowa. Czy na tej samej zasadzie w mediach nadających z Twierdzy i okolic rzadko czytamy o wpadkach polityków i podobnych kwiatkach?

Kanclerz Niemiec przybywa z wizytą do Twierdzy

2008-09-24T09:48:00.009+02:00

Dziś wraz ze świtą przyjedzie do Twierdzy kanclerz Niemiec Angela Merkel. Wizyta przygotowywana była już od zeszłego roku, kiedy komendant Twierdzy Rafał Dutkiewicz i rektor Politechniki Wrocławskiej, profesor Tadeusz Luty zaprosili panią kanclerz do miasta po podjęciu decyzji o nadaniu doktoratu honoris causa w uznaniu, jak czytamy na stronie PWr

osiągnięć w dziedzinie chemii teoretycznej, współpracy z polskim środowiskiem naukowym oraz wspieranie Europejskiej Przestrzeni Badawczej, a nade wszystko za uprawianie polityki nacechowanej mądrością uczonego.

Radiotelegrafiści informują, że nad bezpieczeństwem wizyty czuwać będą brygady antyterrorystyczne oraz, że

Między godz. 13.00 a 17.00 na skrzyżowaniach znajdujących się na trasie od lotniska do Politechniki Wrocławskiej wyłączona będzie sygnalizacja świetlna.

W uroczystości i spotkaniu z Merkel nie weźmie udział ani premier, ani żaden z wicepremierów. Jest to o tyle pozytywna informacja, że nie będziemy musieli się wstydzić za wyraz twarzy ministra Schetyny.

Program wizyty przedstawia się następująco (ze strony Politechniki Wrocławskiej - link):

PROGRAM UROCZYSTOŚCI W POLITECHNICE WROCŁAWSKIEJ
gmach główny (A-1) PWr. – wybrzeże Wyspiańskiego 27

godz. 13.40
Przyjazd kanclerz Niemiec Angeli Merkel do Politechniki Wrocławskiej, powitanie przed gmachem głównym przez rektora prof. Tadeusza Więckowskiego – czas dla fotoreporterów.

godz. 13.45
Spotkanie kanclerz Niemiec Angeli Merkel z rektorem Politechniki Wrocławskiej prof. Tadeuszem Więckowskim oraz prof. Tadeuszem Lutym – promotorem doktoratu h.c., byłym rektorem PWr.

godz. 14.00
Początek uroczystości nadania doktoratu honoris causa kanclerz Niemiec Angeli Merkel – aula Politechniki Wrocławskiej – w trakcie uroczystości wystąpienie kanclerz Angeli Merkel – istnieje możliwość podpięcia się do konsoli dźwiękowej (liczba gniazd ograniczona) - miejsca dla dziennikarzy, fotoreporterów i operatorów kamer w specjalnych, w oznakowanych strefach.

godz. 15.35
Podpisanie umowy o współpracy pomiędzy Fraunhofer Institut für Werkstoff und Strahltechnik (Drezno) i Politechniką Wrocławską – stara sala Senatu – uroczystość zamknięta dla prasy (treść umowy oraz serwis foto na życzenie w Biurze Prasowym PWr).

godz. 16.15
Zakończenie wizyty w Politechnice Wrocławskiej, pożegnanie przed gmachem głównym – czas dla fotoreporterów.

Jak informuje "Gazeta Wyborcza", pani kanclerz po odebraniu doktoratu honorowego i podpisaniu umowy

odwiedzi Uniwersytet Wrocławski oraz wrocławski ratusz, gdzie spotka się z prezydentem Wrocławia Rafałem Dutkiewiczem.

Według "Rzeczpospolitej" Angela Merkel pod koniec swojej wizyty w Twierdzy

zwiedzi ratusz miejski, gdzie obejrzy skarb z Bremy, na kupno którego składali się wrocławianie.

Ciekawe, jak będzie się przedstawiać sytuacja komunikacyjna na vratislaviańskich traktach w związku z tym wydarzeniem?

Wandale łamali młode drzewka jak zapałki

2008-09-22T20:49:00.012+02:00

Jest taka wioska w Górach Kaczawskich, która słynie z przepysznego miodu i ręcznie lepionej ceramiki. Wielu Czytelników Twierdzy Otwartej z pewnością domyśla się, o jakie miejsce chodzi. To Dobków, temat wielu moich artykułów.

W tej wiosce jest grupa dziwnych ludzi. Nie przesiadują dzień w dzień pod sklepem z puszką piwa, nie spędzają długich godzin siedząc bezczynnie w oknie lub przed telewizorem i narzekając na wysokość renty. Zamiast tego biorą sprawy w swoje ręce, zakasują rękawy i działają. To dzięki takim ludziom został w 2007 roku zrealizowany wspaniały projekt: "Aleja drzew miododajnych - pożytek dla pszczół, pożytek dla ludzi". Autor niniejszego bloga miał szczęście być rzecznikiem prasowym tego projektu, który sfinansowany został dzięki lokalnym konkursom grantowym organizowanym w ramach V edycji Programu „Działaj Lokalnie” Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności.
Mieszkańcy Dobkowa po zasadzeniu drzewek. Fot. Ewelina Rozpędowska

Tak opisałem tę piękną inicjatywę na początku zeszłorocznej majówki:

Pomysłodawcą i koordynatorem projektu był Władysław Książczyk, lider pszczelarzy w wiosce. Pomagało w jego przygotowywaniu wiele osób, m.in. Ewelina i Krzysztof Rozpędowscy. Mieszkańcy wioski pomogli w posadzeniu ponad 130 drzewek . We wniosku wyraźnie sformułowany został problem - zniszczenie wielu gatunków drzew w wiosce z powodu starości oraz potrzeba - nasadzenie nowych drzew.

Niestety, dalsze słowa artykułu sprzed prawie półtora roku:

Dobków może być wzorem dla innych wiosek w wykorzystywaniu szansy, jaką daje nie tylko członkostwo w Unii Europejskiej, ale i możliwość korzystania z różnych źródeł finansowania projektów oraz dowodem na to, że gdy na poziomie lokalnym ludzie biorą sprawy w swoje ręce, hasło "Wyzwolisz społeczną energię" staje się faktem.

straciły swoją siłę i czyta się je dzisiaj z uczuciem smutku.

Zdewastowana tablica informacyjna, złamane drzewko. Fot. Łukasz Telatyński

Młode drzewko tak łatwo złamać... Fot. Łukasz Telatyński

W zeszłym tygodniu nieznany sprawca lub nieznani sprawcy połamali kilkanaście drzewek. Młode drzewka zostały zmasakrowane tak, żeby został tylko goły pień. Powywracano także tablice informacyjne. Za ujęcie sprawcy lub sprawców władze gminy Świerzawa wyznaczyły nagrodę w wysokości 100 zł. Sprawa została także zgłoszona do prokuratury. Z informacji nieoficjalnych, jakie dotarły do mnie z Dobkowa, wynika, że już pierwsza osoba podejrzana o ten czyn przestępczy została zatrzymana.

V Ogólnopolski Turniej Kyudo w Pabianicach rozstrzygnięty

2008-09-21T11:46:00.011+02:00

Wczoraj kyudocy rywalizowali o puchar w V Ogólnopolskim Turnieju Kyudo w Pabianicach. Po raz pierwszy w historii turniejów japońskiego łucznictwa w Polsce, I nagroda została ufundowana przez Japońską Federację Kyudo.

Zawody rozpoczęły się o godzinie 10. Wzięło w nich udział dziewiętnastu zawodników z Pabianic, Łodzi, Warszawy i Wrocławia. Wrocławskie Stowarzyszenie Kyudo reprezentowane było przez siedem osób, a największą niespodzianką turnieju okazał się Franciszek Nicpoń, ktory mimo, że trenuje dopiero trzy miesiące, trafił dziewięciokrotnie do tarczy. W sumie każdy zawodnik oddał czterdzieści strzałów w dziesięciu seriach. Konieczna była dogrywka, ponieważ dwaj zawodnicy: Janusz Surma i Jan Fijałkowski mieli tyle samo - dziewiętnaście - trafień. Po dwóch kolejnych strzałach zwycięzcą został Janusz Surma (dwa trafienia, Janek - jedno).
Uczestnicy Turnieju. W dolnym rzędzie, czwarty od lewej Janusz Surma, zwycięzca Turnieju, po jego lewej siedzi zdobywca drugiego miejsca w dogrywce, Jan Fijałkowski, pierwszy od lewej siedzi Masakatsu Yoshida - sędzia turnieju, pierwszy z lewej stoi Tomasz Czujowski, prezes Wrocławskiego Stowarzyszenia Kyudo, trzeci z lewej siedzi Michał Mazurek, przyszły prezes tworzącego się stowarzyszenia kyudo w Warszawie (zajął trzecie miejsce w rywalizacji), drugi z prawej stoi Franciszek Nicpoń, niespodzianka turnieju, autor niniejszego wpisu, Adam Degler, stoi trzeci z prawej (niestety zająłem pierwsze miejsce od końca). Fot. Tomasz Czujowski (prawa autorskie)

Postępy, jakich dokonał Janusz w ciągu ostatnich miesięcy są widoczne gołym okiem (z pewnością miał tu ogromne znaczenie pobyt w Wiedniu, o którym można poczytać na stronie internetowej pabianickiego Klubu Kyudo "Kai"). Wielu z nas, raczkujących adeptów kyudo, podglądało technikę strzelecką Janusza. Sam byłem pod dużym wrażeniem tego, że prawie za każdym razem łuk w jego ręce obracał się w klasycznym yugaeri (przy yugaeri cięciwa zatrzymuje się na zewnętrznej części przedramienia, a strzał zyskuje prędkość nawet do 200 km/h).

Dzisiaj trwa maraton kyudo, będzie można zdawać egzaminy na kolejne stopnie kyu.

Mieszkańcy Twierdzy na tropie wiedzy. Zaczął się XI DFN

2008-09-19T08:05:00.007+02:00

Wczoraj rozpoczął się XI Dolnośląski Festiwal Nauki. Jak informuje gazeta.pl, minutą ciszy uczczono podczas inauguracji Festiwalu pamięć zmarłego przed tygodniem profesora Józefa Dudka.

Impreza w naszej Twierdzy potrwa do 24 września, a następnie przeniesie się także do innych dolnośląskich warowni: Legnicy (9-10 października), Wałbrzycha i Ząbkowic Śląskich (16-17 października), a w końcu do Jeleniej Góry (23-24 października).

Program jest bardzo bogaty, każdy - niezależnie od wieku i zainteresowań - znajdzie z pewnością coś dla siebie. Pełny program dostępny jest na stronie Dolnośląskiego Festiwalu Nauki, można go też ściągnąć w formacie pdf, lub skorzystać z wyszukiwarki.

Pierwsza strona gazetki festiwalowej (do ściągnięcia w formacie pdf tutaj)

Sam mogę polecić z pewnością jeden z punktów programu: Na szlaku tolerancji religijnej. Pielgrzymka do Dzielnicy Czterech Świątyń, czyli zwiedzanie trzech kościołów i jednej synagogi z przewodnikiem w osobie prof. dr hab. Adama Jezierskiego (Środowiskowego Koordynatora Dolnośląskiego Festiwalu Nauki).

Dzisiaj pogrzeb profesora Dudka, twórcy Salonu

2008-09-18T07:45:00.008+02:00

Profesor doktor habilitowany Józef Dudek zmarł w sobotę, 13 września. Dzisiaj odbędą się uroczystości pogrzebowe. Ze strony Uniwersyteckiego Serwisu Informacyjnego:

10:30 msza św. żałobna w Kościele Uniwersyteckim, 14:00 pożegnanie w kaplicy na Cmentarzu Osobowickim i pogrzeb. Autokar na cmentarz odjedzie o godz. 13:00 z parkingu przed gmachem Instytutu Informatyki, powrót po zakończeniu ceremonii. Pożegnanie Akademickie odbędzie się w poniedziałek 22 września o godz. 13:00 w Oratorium Marianum.

Profesor Dudek był twórcą słynnego Salonu. Spotkania w salonie, czyli mieszkaniu z widokiem na wrocławskie Dwie Wieże były niezwykłe. Obowiązywał elegancki strój, a Profesor potrafił skarcić za zbyt głośne zachowanie. Czasami najciekawszym punktem spotkania była długa, czterdziestopięciominutowa przerwa. Pogryzając kromkę chleba ze smalcem lub paląc papierosa na balkonie można było usłyszeć ciekawe rozmowy na wiele tematów związanych z Twierdzą i nie tylko.

Nikomu chyba nie udało się bardziej zintegrować środowiska naukowego w murach naszego miasta. Dyskutowali u Profesora humaniści, przedstawiciele nauk ścisłych, jasnowidze, politycy, pisarze, artyści, duchowni. Salon gościł ludzi wybitnych, na przykład w 2002 roku Ryszarda Kapuścińskiego. Ukazała się nawet książka pod redakcją Stanisława Beresia pt.: "Salon III Rzeczpospolitej czyli spotkania w salonie profesora Józefa Dudka".

Panie Profesorze! Na pewno ma Pan z kim dyskutować w Niebie!

Książka o Salonie (źródło)

Więcej o profesorze Dudku i słynnym nie tylko w naszej Twierdzy salonie dyskusyjnym, do którego wstęp mieli goście zaproszeni osobiście (zwykle telefonicznie) przez Profesora, możecie poczytać na stronie Informatora. Garść informacji o Salonie można też znaleźć na stronie Marii Peisert-Kisielewicz.

Stary Olsa zagrał na grodzie na Partynicach

2008-09-13T21:59:00.010+02:00

Koncert rozpoczął się około godziny 18:20. W scenerii nadpalonego grodu (o pożarze czytaj tutaj, biorąc jednak poprawkę na GW) ustawiona była niewielka scena, pod którą zebrała się grupa fanów. Licznie reprezentowanych gości z Czech jeden z muzyków określił: "maniaki z Czech". A chociaż Stary Olsa gra muzykę, dla której nie tylko inspiracją, ale wręcz źródłem są średniowieczne rękopisy i XVI-XIX-wieczne stare druki, to chwilami miałem wrażenie, że słyszę dźwięki... Nirvany. Niżej kilka fotek.

Stary Olsa. Fot. Adam Degler

Publiczność. Fot. Adam Degler

W trakcie koncertu zapadł zmrok. Fot. Adam Degler

Wikingowie też lubią dobrą muzę. Fot. Adam Degler

Na skrzyżowaniu Hallera i Powstańców Śl. przejścia nie ma, a jest

2008-09-13T15:16:00.007+02:00

Poniżej zamieszczam zdjęcia z remontu fragmentu ul. Powstańców Śl. przy skrzyżowaniu z ul. Hallera. Choć nic nie stoi na przeszkodzie, żeby było tam normalne przejście dla pieszych i przejazd dla rowerów, to zostały one zablokowane. A i tak wielu przechodniów i rowerzystów widząc bezsens tych rozwiązań, chodzi i jeździ jak wcześniej...

Przejścia nie ma? 11 września. Fot. Adam Degler

Przejścia dalej nie ma? 13 września. Fot. Adam Degler

Staranność to jest to. Tuż przy przejeździe dla samochodów. Fot. Adam Degler

Stary Olsa zagra jutro na grodzie partynickim

2008-09-12T07:59:00.010+02:00

Nie będę się zgrywał i od razu przyznam się wprost: ledwo, co usłyszałem o białoruskim zespole o nazwie Stary Olsa. Dostałem cynk, że będzie koncert na partynickim grodzie, sprawdziłem plan imprez i wrzuciłem do wyszukiwarki hasło "Stary Olsa".

Logo zespołu (źródło: http://www.staryolsa.com/img/title.gif)

Oficjalną stronę zespołu (UWAGA! Witryna jest wykrywana przez większość komputerów w Polsce jako potencjalnie szkodliwa, co potwierdzają sygnały od czytelników Twierdzy Otwartej!) można czytać po polsku. Trafiłem też na fajną stronkę jednego z fanów zespołu z Polski: oto i ona. Polecam, bo można posłuchać paru utworów. Warto.

Natomiast hasło w Wikipedii informuje nas, że Stary Olsa:

to białoruski folkowy zespół muzyczny opierający swoją twórczość na muzyce epoki średniowiecza i renesansu. Członkowie zespołu przywiązują bardzo dużą wagę do tego by instrumenty, na których grają były jak najbardziej zbliżone do tych jakie używano w danej epoce (...). Zespół powstał w 1999 roku. Od tego czasu wydał 6 płyt i gościł w wielu krajach Europy, w tym w Polsce

Koncert rozpocznie się o godzinie 18 i będzie częścią imprezy, która rozpocznie się już o godzinie 12 (jak zwykle różne atrakcje).

Meldunek o ostatnich wydarzeniach

2008-09-11T08:30:00.009+02:00

Mieszkańcy Twierdzy Otwartej!

Melduję, że ostatnie dni obfitowały w doniesienia medialne z Twierdzy, które przebijały się często nawet na czołówkę front-onetowych wieści. Przypomnijmy je...

Wczoraj wrocławianie zostali zelektryzowani informacją o porwaniu młodej kobiety, córki bogacza, zapłaceniu za nią okupu przez tatę (jeżdżącego na co dzień Bugatti), odbiciu dziewczyny przez brygadę antyterrorystyczną i strzelaninie na Krzykach. Cały przebieg zdarzeń został szczegółowo opisany na stronie gazety.pl. Kiedy przeczytałem, że

Pościg obudził niektórych mieszkańców osiedla przy Partynickiej. - Usłyszałam pisk opon i huk strzałów, myślałam, że to w barze na dole coś się dzieje - mówi lokatorka jednego z bloków. - Słyszałam też helikopter, musiał latać bardzo nisko

przypomniałem sobie, że i mnie obudził w środku nocy śmigłowiec. Pomyślałem jednak, że to LPR leci, choć wydało mi się dziwne, że tak nisko nad ziemią (huk był naprawdę potężny). Czytaj cały artykuł na alert24.

Kolejna, szeroko komentowana sprawa w Twierdzy - niezidentyfikowani do dzisiaj sprawcy już ponad tydzień temu wyjęli trzy miliony złotych z nocnej wrzutni BRE Banku przy ul. Strzegomskiej. Zarówno policja, jak i właściciele banku podejrzewają, że musieli w tym "maczać palce" pracownicy ochrony lub banku. Dlaczego?

Tylko z zewnątrz wygląda [ta wrzutnia - Ossad] niepozornie. W środku naszpikowana jest szyframi, zamkami, a cała konstrukcja wzmacniana, by nie można było jej rozwiercić czy naruszyć, a tym bardziej otworzyć, nie pozostawiając śladów. Urządzenia są testowane pod tym kątem przez inżynierów z Instytutu Mechaniki Precyzyjnej w Warszawie. Nie da się wyjąć pieniędzy, jeśli nie ma się kodów dostępu i kluczy

Kwinto może się schować...(Tu cały artykuł)

Niestety, wątek wrocławski, a właściwie podwrocławski, pojawił się też w historii zwyrodnialca, który gwałcił córkę. Jeśli ktoś jest ciekaw, może poczytać więcej o sprawie.

Na koniec coś naprawdę fajnego. Już drugi tydzień archeolodzy wrocławscy, razem z poszukiwaczami-detektorystami szukają pod Długołęką tego, co pozostało z Messerchmitta 109, który został strącony w 1945 r. w wyniku serii z karabinu maszynowego podczas ostrzału sowieckiego. Ciekawy pomysł ma Maciej Trzciński, Zastępca Dyrektora ds. Usług Muzealnych w Muzeum Miejskim Wrocławia, który chciałby, żeby

wykopane kawałki maszyny trafiły na wielką wystawę obrazującą tysiąc lat historii Wrocławia, która pod koniec roku zostanie otwarta przez Muzeum Miejskie w dawnym Zamku Królewskim przy ul. Kazimierza Wielkiego. Część tej ekspozycji będzie poświęcone obronie Festung Breslau. Messerschmitt z pola pod Wrocławiem miał w niej swój udział.

Trzciński znany jest przez załogę i mieszkańców Twierdzy jako autor ciekawych i oryginalnych pomysłów (sztandarowy przykład: gród na Partynicach, który nota bene ostatnio częściowo spalił się). Jeśli archeologom uda się odkryć część silnika z numerem seryjnym, będzie można ustalić dane lotnika. Więcej na stronie gazety.pl

Melduję, że to koniec raportu. Mieliśmy do czynienia z kanonadą skierowaną na główne media. Jeszcze słychać jej echa.

Norki albo... świnie

2008-09-09T18:41:00.005+02:00

Już wielokrotnie opisywałem walory turystyczne Dobkowa i zagrożenie, jakie niesie ze sobą "śmierdząca inwestycja" - czyli ferma norek (tu znajdziecie spis tych materiałów). Teraz sprawa "śmierdzącej inwestycji" w Dobkowie nabiera rozgłosu.

Znajomy tytuł

Na stronie Wiadomości24.pl, w rubryce z doniesieniami PAP i innych serwisów ogólnokrajowych rzucił mi się w oczy tytuł: "Dobkowianie nie chcą hodowli norek". Natychmiast pomyślałem: a więc jednak wojna. Burmistrz gminy Świerzawa, Józef Kołcz nie odpuszcza. Interes ekonomiczny, choćby i doraźny, stawia ponad wolę mieszkańców, którzy często żartobliwie mawiają o nim, że jest jedynym zwolennikiem inwestycji w Dobkowie... Panu burmistrzowi widzi się "rozwój zrównoważony", jak sam mówił o tym jeszcze w marcu tego roku.

Pojawiła się szansa na dużą inwestycję w naszej gminie. Jako urzędnik nie mogę kierować się emocjami. Moim zdaniem, sama turystyka i ekologia nie wystarczą, musimy się oprzeć na zrównoważonym rozwoju. Nie może być tak, że we wsi takiej jak Dobków będzie jedno czy dwa gospodarstwa agroturystyczne, a reszta to pustynia.

Pustynia? Panie burmistrzu, chyba Pan zapomina, że to z inicjatywy mieszkańców Dobkowa została w zeszłym roku zasadzona Aleja Drzew Miododajnych, że powstało tu Ekomuzeum Rzemiosła, a artyści ceramicy z Dobkowa, tacy jak Elżbieta Telatyńska, są już rozpoznawani nie tylko na targach w Jeleniej Górze, Środzie Ślaśkiej, na Grodźcu, ale i za granicą! Jeśli dodać do tego niezwykłą liczbę kapliczek w wiosce, przepiękne, malownicze położenie na pograniczu Gór i Pogórza Kaczawskiego i planowane wytyczanie nowych szlaków pieszych i rowerowych przebiegających przez wioskę, to wniosek nasuwa się tylko jeden: cuchnąca padliną ferma norek rżniętych dla futer może tylko rozwój regionu zaburzyć!

Albo norki, albo świnie!

Co ciekawe, ojciec śmierdzącej inwestycji, Freddy Dominicus de Bruyn, w trzeciej wersji raportu o wpływie inwestycji na środowisko sporządzonego przez panią inżynier Hannę Boroń na zlecenie "Dobkov Farm" sp z o.o. (takie mamy przepisy - raport przygotowywany jest na zlecenie inwestora) stawia mieszkańców przed wyborem: albo zaakceptujecie u siebie fermę norek, albo wam wybudujemy pod nosem fermę trzody chlewnej! I wtedy ten nos już naprawdę nie będzie w stanie tego wytrzymać - taki jest przekaz płynący z raportu! Pani inżynier pisze na przykład:

Emisja z środków transportu na fermie trzody chlewnej jest dodatkowym obciążeniem dla środowiska. Zjawisko to jest marginalne w hodowli norki.

Innymi słowy: nie chcesz lizaka, dostaniesz kopniaka!

Czy taki sposób traktowania ludzi jest przyzwoity? Czy to jest działanie dla dobra lokalnej społeczności, choćby wbrew jej woli? Pozostawiam te pytania bez odpowiedzi, choć sam nie mam w tej kwestii najmniejszych wątpliwości.

Ulica Szewska trochę inaczej

2008-09-07T21:57:00.013+02:00

Ulica Szewska znana jest wszystkim wrocławianom. Jej historia sięga średniowiecznych cechów, w lokacyjnym, trzynastowiecznym Wrocławiu zdominowana była przez szewców. Schuhbrücke w niemieckim mieście. Jej siła to obiekty takie jak kościół św. Marii Magdaleny, kościół św, Macieja, Ossolineum, bliskość Rynku i widok na okno, z którego patrzył Eberhard Mock, kiedy przebywał w budynku Prezydium Policji. Ale ten dawny trakt ma też inne, bardziej prozaiczne oblicze.

Już kiedyś zapraszałem Czytelników na wirtualny spacer po Wrocławiu, który w znacznej części przebiegał przez ul. Szewską. Tym razem uzupełniam tamtą wycieczkę o zdjęcia pokazujące nieco inny obraz ulicy Szewskiej - taki, który jest całkiem współczesny i przez to może mniej doceniany, lub nawet niezauważany.

Ciąg dawnych kamienic jest od pokoleń świadkiem intensywnego życia miasta. Fot. Adam Degler

Ciągłe zmiany. Do niedawna był w tym miejscu sklep obuwniczy znany w mieście ze sprzedaży welurów. Od tygodnia to już tylko wspomnienie... Fot. Adam Degler

Za to salon fryzjerski jak za dawnych lat. Fot. Adam Degler

Wolisz latać czy jeździć? Fot. Adam Degler

... bo tu nie masz czego. Fot. Adam Degler

Jedni odpoczywają tak... Fot. Adam Degler

A inni tak. Fot. Adam Degler

Komuno-awangarda. Fot. Adam Degler

Komuno-awangarda raz jeszcze. Fot. Adam Degler

Nie tylko ja robiłem zdjęcia na Szewskiej. Fot. Adam Degler

(Post)modernizm na rogu Kameleona. Fot. Adam Degler

Znów padną strzały w Leśnicy

2008-09-03T21:13:00.003+02:00

Po wakacyjnej przerwie, znowu spotkaliśmy się w gronie członków Wrocławskiego Stowarzyszenia Kyudo.

Przybyło nas (już prawie trzydzieści osób), więc pierwsza decyzja jest taka, że trzeba się będzie podzielić na dwie grupy. Większą uwagę poświęcimy też umiejętnemu chodzeniu, klękaniu i wstawaniu, czyli ścisłemu ceremoniałowi. Wbrew pozorom jest to równie trudne, jak oddanie poprawnego technicznie strzału.

Na szczęście okazało się, że na razie możemy korzystać z życzliwości właścicieli Centrum Kultury Zamek w Leśnicy i tak jak przed sezonem wakacyjnym, tam się dalej spotykać. Zamek jest po gruntownym remoncie i wygląda pięknie.

Za dwa tygodnie zawody kyudo w Pabianicach. Będzie też tam nasza reprezentacja.

Nadpalone akta walają się już dwa tygodnie po pożarze

2008-09-02T21:14:00.011+02:00

Wielki pożar, który strawił baraki przy ul. Swobodnej miał miejsce już równo dwa tygodnie temu. O tym wydarzeniu było głośno we wrocławskiej blogosferze, galerię zdjęć pożaru można oglądać na blogu Wrocław z Wyboru. W serwisie Wrocław24.net ukazała się natomiast wyczerpująca informacja na temat tego, co spłonęło. Z dymem poszły dokumenty likwidowanych przedsiębiorstw składowane przez Zakład Archiwalny Składnicę Akt. Niestety, na stronie internetowej Zakładu nie znajdujemy nawet wzmianki o wydarzeniu i stanie archiwów, z którego - jak stwierdził Hubert Farys, właściciel firmy, w rozmowie z Agatą Wojciechowską z Wrocław24.net - "jest do odzyskania 100 procent akt osobowych i płacowych". Dzisiaj sam przyjrzałem się okolicy. Nie wygląda to wesoło... Sami zobaczcie.

Fot. Adam Degler

Fot. Adam Degler

Fot. Adam Degler

Fot. Adam Degler

Fot. Adam Degler

Zylion fanów? Nie tędy droga...

2008-04-21T07:41:00.008+02:00

Wczoraj w klubie muzycznym Łykend na Podwalu zagrał zespół Zylion. Zespół powstał w 2006 r. z inicjatywy Maćka Gaickiego.

Zylion ma pewien potencjał. Maciek Gaicki czesze na gitarze już dobre dziesięć lat. W składzie jest basistka, Marzena Cybulka, co niewątpliwie zwiększa atrakcyjność estradową. Fajnie pobrzmiewają klawisze, za którymi siedzi Piotr Świętoniowski "Święty". Paweł Ostrowski, perkusista, także przejawia talent. I na tym koniec tego dobrego.

Muzycy dryfują w stronę pop-rocka. Niestety, nie udało im się w związku z tym ustrzec przed utratą wyrazistości. Pierwsze skojarzenie, kiedy słyszymy bardziej ckliwe utwory, to podkład muzyczny do napisów w jakiejś kiczowatej polskiej komedii romantycznej. Zresztą, może Zylion kiedyś nagra coś "pod kino". Tak się składa, że miałem okazję słyszeć Maćka Gaickiego już dobre dziesięć lat temu w graniu nawet nie tyle garażowym, co hmmm... pokojowym i wiem, że stać go na ostrzejsze brzmienie. I na bardziej wyraziste.

Natomiast stanowczo odradzałbym na przyszłość Maćkowi zajmowanie się pisaniem tekstów do piosenek. To słaby punkt zespołu, ponieważ teksty nie są ani cynicznie głupkowate (ale rytmiczne), ani odjechane (ale ambitne). Co gorsze, będąc "w różu i blondzie", żeby zacytować jedną z fraz, ocierają się - jak sam lider zespołu przyznaje mniej oficjalnie - o gejowatość. A to już strategia skierowana zaledwie do pięciu procent populacji (w Holandii ponoć dwudziestu, no ale jesteśmy w Polsce). Chyba nie tędy droga do sukcesu...

Podsumowując, życzę Zylionowi wszystkiego dobrego, a sobie życzyłbym usłyszeć w ich wykonaniu w przyszłości coś mocniejszego. Niekoniecznie o wiele cięższego, ale na pewno bardziej wyrazistego. I tak nie podbiorą wszystkich nastolatek Piaskowi Piasecznemu...

Próba przed koncertem Zylion w klubie Łykend

Eko-logiczna Polska: walka o Dobków

2008-04-19T19:12:00.005+02:00

Drodzy Czytelnicy, udało się włączyć walkę mieszkańców Dobkowa z planowaną inwestycją - przemysłową fermą norek - w ogólnopolską akcję Eko-logiczna Polska, organizowaną przez gazetę "Polska The Times". O szczegółach możecie przeczytać w moim artykule w Wiadomościach24.pl.

Widok na Pogórze Kaczawskie z Kaplicznej w Dobkowie (fot. Adam Degler)

Wielka prośba - informujcie o tej akcji znajomych, korzystajcie z formularzy na stronie przygotowanej przez Krzystofa Rozpędowskiego, żeby rozesłać apel i zaprotestować bezpośrednio u osób, od których zależy przyszłość niewielkiej wioski w Górach Kaczawskich.

Akcja jest w stu procentach oddolna, jak dobrze pójdzie, to wielkie media i polityczni dopiero się nią zainteresują - jeśli powstanie konieczność podjęcia radykalnych kroków. Nie jestem wojującym ekofilem, ale w razie czego zaopatrzę się w łańcuch, kłódkę i się przykuję.

Wielki pozytyw może się zmienić w negatyw... (fot. Adam Degler)

Patriotyzm to miłość do Ojczyzny. Lokalnych patriotyzm to miłość do regionu. Czemu brakuje tego wciąż naszym decydentom?!

Cios

2008-04-15T08:48:00.009+02:00

Bezdomny dziennikarz obywatelski dźgając nożem kierowcę samochodu, któremu bez pytania mył szybę, zadał też cios idei dziennikarstwa obywatelskiego skupionego wokół dużych portali, czyli funkcjonującego na zasadach społeczności. Wspierały go setki osób w walce o normalne życie, ale okazało się, że to za mało, żeby wydobyć człowieka z piekła.

Czy prawdą jest to, o czym pisze redaktor naczelny Wiadomości24.pl, że społeczność nie zrobiła wystarczająco dużo, żeby mu pomóc? Myślę, że jest wręcz przeciwnie. Z jednej strony nie wpychaliśmy się z buciorami w jego życie, z drugiej zawsze mógł liczyć na nasze wsparcie. Niektórzy z nas traktowali go jak swego - oto urodzony (tak!) dziennikarz oddolny, jeden z wielu skupionych wokół portalu.

Wielka szkoda.

O czym wiatr szumi w jęczmieniu?

2008-04-05T13:03:00.000+02:00

Jak w bajce: jeden, globalny świat, wspaniała, świetlana przyszłość dla całej Europy, nieoczekiwana zgoda ponad podziałami w Polsce. Kolejne parlamenty ratyfikują Traktat Lizboński. Szkoda tylko, że Kopciuszki dostają jak zwykle kopa w d...

Pojęcie Unii Europejskiej, w istocie nie posiadającej przecież osobnego bytu, zadomowiło się w naszych umysłach, a także w wielu sercach. Ale wielu europejczyków rozumie ten fenomen chyba trochę inaczej niż zinternacjonalizowani urzędnicy w Brukseli. Wielu zwykłych mieszkańców Unii postrzega ją właśnie jako wspólnotę suwerennych narodów. Niekoniecznie pragną zaburzenia równowagi między swobodą przemieszczania się i handlu z jednej strony a nadrzędnością narodowego prawa nad prawem wspólnotowym z drugiej.

Takich wątpliwości jest więcej, a dotyczą one najogólniej rzecz biorąc przyszłości Europy, dla której Traktat lizboński będzie miał znaczenie pierwszorzędne. Znalazły one swoje echo w wynikach referendów w sprawie przyjęcia Konstytucji Europejskiej. W 2005 r., ku rozpaczy biurokratów, którzy stworzyli wieluset stronicowego potwora, Francuzi i Holendrzy odrzucili konstytucję.

Zastanówmy się, co dostaliśmy po trzech latach w zamian za tamten bubel. Otóż mamy twór, którego chyba żaden europejski parlamentarzysta, żaden obywatel Unii Europejskiej nie byłby w stanie przeczytać i po prostu zrozumieć. Składa się on z tekstu głównego i wielu poprawek do poprzednio istniejących praw. Co więcej, jest to konstytucja bis. Nawet sama Angela Merkel przyznała: "Istota konstytucji została zachowana. Taka jest prawda”. Podobne słowa można było usłyszeć z ust wielu innych znanych polityków: Jose Zapatero: „Zachowaliśmy każdy istotny punkt konstytucji”. Vaclav Klaus: „Zmiany są jedynie kosmetyczne, podstawowy dokument jest ten sam”. Valery Giscard d’Estaing: „Ten tekst jest faktycznie powtórzeniem wielkiej części istoty konstytucji”. Anders Fogh Rasmussen: „Zniknęły wszystkie elementy symboliczne, zostało to najważniejsze, sam rdzeń” (źródło: Sztuka owijania w bawełnę).

Wielu komentatorów przyznaje w mniej lub bardziej otwarty sposób, że Traktat Lizboński to w dużym stopniu to samo, co tamta, odrzucona konstytucja. Ale on się teraz nie nazywa konstytucją, wobec czego nie ma potrzeby przeprowadzania referendów. No, poza jednym wyjątkiem: Irlandią. W prawie irlandzkim jest zapis, że każdy unijny traktat musi być poddany pod głosowanie w drodze referendum!

Jedynie Irlandczycy nie zostali pozbawieni prawa bezpośredniego wypowiedzenia się w sprawie przyszłości Europy. Referendum w Irlandii już 12 czerwca tego roku. Zobaczymy, jaką podejmą decyzję...

Tekst ukazał się na stronie Wiadomości24.pl

Dawna pralnia i farbiarnia W. Kelliga, czyli Pralena

2008-03-31T22:19:00.010+02:00

W przepiękne niedzielne popołudnie wybraliśmy się do Parku Wschodniego, a potem jeszcze ulicą Krakowską. Jest tam ciekawy budynek. Już kiedyś przykuł moją uwagę. To dawna pralnia i farbiarnia, powstała w 1901 r. Sama firma W. Kellig, Faerbberei, Chemische Waschanstalt, Gross-Waescherei KG powstała w 1862 r. W 1921 r. zatrudniała łącznie 800 osób, także w licznych filiach. W latach pierwszej i drugiej wojny światowej pracowała na potrzeby wojska, w 1945 służyła za pralnię dla Armii Czerwonej. W następnych latach zakład podzielony był na wytwórnie wojskową i cywilną. Z tej drugiej powstało przedsiębiorstwo Miejska Pralnia i Farbiarnia, zatrudniające w latach 70-tych prawie tysiąc osób. W 1975 r. zostało przejęte przez Wojewódzką Spółdzielnię Usług Pralniczych i Różnych. Nazwa "Pralena" przyjęła się w 1986 r. Dzisiaj siedziba różnych firm.

O tym obiekcie więcej na stronie Hydral.

Czeka nas niezły total!

2008-03-31T12:37:00.003+02:00

Zaczął się kolejny odcinek z serii "Wrocławski total". Już prawdziwą twierdzą jest Leśnica, odcięta od świata i pozostawiona z jakimś chaosem komunikacyjnym niczym podczas manewrów. Natomiast południe miasta zostało zakorkowane, bo zaczął się remont ul. Krakowskiej.

W tej sytuacji mogę dać tylko jedną radę, którą kieruję jednak do mieszkańców dzielnic południowych (sam się do nich wliczam): przesiądźcie się w końcu na rower! Oszczędzicie sobie nerwów powodowanych drogowym chamstwem, oszczędzicie pieniądze, zrzucicie kilka kilo po zimie. Pogoda wspaniała, a wyprzedzanie stojących w korkach kierowców na własnych dwóch kółkach to czysta przyjemność.

A Leśnica... Cóż, ta odległość to już kategoria "wielkomiejska". Życzę mieszkańcom wytrwałości, a pocieszeniem może być maksyma: zawsze gdzieś jest gorzej. Na przykład na Oporowie...

A jakie są Wasze doświadczenia z "koszmarnego poniedziałku"?

Barbarzyńcy w muzeum

2008-03-29T18:10:00.004+01:00

Dwóch wyrostków wbiegło do muzeum. Zaczęli kopać dziewiętnastowieczne zabytki sztuki śląskiej. Zniszczyli kilka obiektów. Potem uciekli. Zatrzymała ich policja, ale ze względu na młody wiek zostali puszczeni wolno. Nie słyszeliście o tym?

Mogliście nie słyszeć. Stało się to w muzeum, w którym nie ma sal ekspozycyjnych, strażnika, ani ochrony, nie wspominając nawet o systemach alarmowych. Nie przechadza się tędy kustosz, nie urządza się wystaw, gdyż obiekty, o których mowa, to dawne nagrobki na cmentarzu żydowskim we Wrocławiu. Obecnie, jako Muzeum Sztuki Cmentarnej, jest on częścią Muzeum Miejskiego Wrocławia. Jak czytamy na stronie muzeum: "Na terenie Wrocławia jedyny, oryginalny i niepowtarzalny zespół rzeźby nagrobnej i małej architektury".

Dewastacji dokonali chłopcy w wieku 14 i 16 lat w Święto Wielkiej Nocy. Na potrzaskanym nagrobku nazwiska: Max Lewy i Otto Lewy. Zmarli przed ponad stu laty, ich groby przetrwały barbarzyńskie czasy komunizmu w Polsce, kiedy pobliskie cmentarze ewangelickie były plantowane buldożerami. A jednak wciąż są zagrożone.

Władze miasta mają rewelacyjne pomysły na to, jak promować nasze miasto. Niestety, zaniedbywana jest chyba praca u podstaw, edukacja już od szkoły podstawowej. Wrocławskie dziedzictwo to nie tylko Rynek, Ostrów Tumski i Hala Stulecia. To także dziesiątki innych, cennych obiektów, których stan pozostawia często wiele do życzenia. Choć szczycimy się mianem miasta otwartego, ciągle mamy w sobie dużo z mentalności mieszkańców twierdzy.

Pełny tekst znajdziecie na stronie Wiadomości24.pl.

Archiwum Jerzego Grotowskiego w Ossolineum

2008-03-26T22:45:00.014+01:00

Dzisiaj o godzinie 13, w Refektarzu w budynku Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, miało miejsce uroczyste przekazanie archiwum Jerzego Grotowskiego do Działu Rękopisów w Ossolineum. Ofiarodawcą jest brat słynnego reżysera, Kazimierz Grotowski, profesor fizyki.

Inicjatorem pomysłu zdeponowania cennego archiwum w murach ZNiO był profesor Janusz Degler, teatrolog, przewodniczący Rady Kuratorów ZNiO w latach 1995-2006. Jego opowieść o fascynacji Grota pisarstwem Karola May'a przywołała moje niezwykłe wspomnienia z osobistego kontaktu z Grotowskim. Miałem wtedy okazję rozmawiać z Mistrzem nie tylko o Winnetou...

Na uroczystości obecny był dyrektor Ossolineum Adolf Juzwenko, pracownicy działów bibliotecznych i muzealnych tej instytucji oraz grupa gości, między innymi Jarosław Fret, dyrektor Instytutu im. Jerzego Grotowskiego.

Dyrektor Adolf Juzwenko (po lewej) i profesor Kazimierz Grotowski (fot. Adam Degler)

Dział Rękopisów przygotował małą wystawę prezentującą cząstkę archiwum, które faktycznie trafiło do Ossolineum już w lecie ubiegłego roku. Jest to głównie korespondencja, ale także bardzo cenne zdjęcia z różnych okresów życia Grotowskiego. Zbiory te były poddane fumigacji, czyli gazowaniu w specjalnej komorze w celu zabicia grzybów i pleśni (fot. Adam Degler)

Skromnie ale ładnie (fot. Adam Degler)

Relacja z przekazania archiwum w Faktach TVP3

Poświątecznie - słów kilka

2008-03-25T08:19:00.007+01:00

Na blogu Wrocław Dzień i Noc przeczytałem o marzeniach Rafała Dutkiewicza, opisanych przez Gazetę Wyborczą Wrocław, a wyczytanych w Tygodniku Powszechnym. Troszkę skomplikowane, ale co mi się nasunęło na myśl po lekturze dyskusji na forum gazety.pl, to że te z górą 15 procent, które nie głosowało na Dutkiewicza, komentuje na wspomnianym forum.

Przytoczę tu jeszcze słowa, które są tak znamienne dla komendanta Twierdzy:

[...]Polska ma być naszą wspólną własnością.

Ostatnie zdanie, aż śmieszne w swojej naiwności, nie jest zdaniem banalnym. Nie jest, bo daleko nam zarówno do tego, abyśmy byli społeczeństwem obywatelskim, jak i do tego, by państwo nie było zawłaszczane przez kolejne partie.

A więc jednak czeka nas jeszcze długa droga do przebycia od twierdzy do miasta otwartego, czy szerzej: od społeczeństwa zamkniętego w obronnych wieżach do obywatelskiego pospolitego ruszenia na okopy frontu pozycyjnego formacji, które różnią się tylko barwą mundurów (czerwone, różowe, granatowe, zielone)? Najpierw byli rycerzami Okrągłego Stołu, teraz okopali się i pykają do siebie z armat i armatek, ale tylko ot, tak, odpalając drogie cygaro wyprodukowane przez daleki reżim. Szkoda tylko, że między tymi okopami siedzimy właśnie my i wszystkie kule (made in China) przelatują nad naszymi głowami...

Dutkiewicz to twardy orzech do zgryzienia dla tych znudzonych dowódców dział i ich kanonierów. Będzie im się jeszcze przez dłuższy czas trudno połapać, do którego rowu mu bliżej. Może ci, a może tamci będą próbowali go ustrzelić. A może sam wpadnie i się utopi w błocie? Pożyjemy, zobaczymy.

Wiosna wita śniegiem

2008-03-20T08:57:00.003+01:00

W całym kraju atak zimy w pierwszy dzień wiosny. Wrocławianie też rano widzą za oknem biel. Przez ostatnie dni pogoda była bardzo zwodnicza, bo z samego rana słoneczko pięknie i ogniście świeciło. Dlatego wsiadałem na rower. Skończyło się tak, że wczoraj musiałem odśnieżać siodełko...

Tak sypało około godziny 9 rano

Przystanek Polska: zostańcie!

2008-03-15T20:04:00.003+01:00

Postanowiłem, że nie pozostawię bez odzewu kampanii gazety.pl Przystanek Świat: wyjechać, zostać, wrócić?

To taką filozofię serwuje nam "największa opiniotwórcza gazeta w Polsce"?

Mój przyjaciel ze studiów, Artur. Nie skończył studiów, założył firmę, zaczął składać komputery. Teraz kupił mieszkanie w kamienicy w samym centrum Kłodzka. Poradził sobie w tej okropnej, biurokratycznej Polsce? Poradził sobie!

Emigracja jest cool? Niedługo będę świadczyć w sprawie rozwodowej. Mąż koleżanki wyjechał do pracy za granicą, znalazł tam sobie kochankę i tak się skończyło. Być może uważa, że jest cool - tak wyluzowany i wolny od zobowiązań. Dla mnie jest zwykłym gnojkiem, bo zostawił po sobie długi.

Czas chyba na kampanię: "Przystanek Polska: zostańcie". Polska jest cool. Ale trzeba ją kochać, żeby się pogodzić z Jej wadami.

Obszerny artykuł możecie czytać na tej stronie.

Zamienilibyście Wrocław na inne miasto?

Sen o dwóch miastach

2008-03-13T07:44:00.004+01:00

Dzisiaj miałem ciekawy sen. Śniło mi się, że wsiadłem do tramwaju we Wrocławiu. Nie pamiętam linii, a może zamiast numeru był znak zapytania... Światło zdawało się przechodzić przez filtr, jak podczas zaćmienia słońca w 1998 r. Wszystko było takie nierzeczywiste.

Ossolineum. We Lwowie przy ul. Ossolińskich 2, we Wrocławiu przy ul. Szewskiej 37. Ale wchodzi się od strony Zaułka Ossolińskich

Gdy wysiadłem, to było już inne miasto. Przedwojenny Lwów. Ale ja przecież nie mogę znać grodu, który przez ponad sześćset lat pozostawał wierny Polsce! Włóczyłem się, zachowując przewrotną świadomość, że kolejne okupacje miasta przez Sowietów, hitlerowców i ponownie bolszewików to dopiero przyszłość. I gdy tak wędrowałem przez obce miasto, jedna rzecz zwróciła moją uwagę.

Ulice. Ulice miały znajome nazwy: Kazimierza Wielkiego, Ruska, Szajnochy, Podwale, Drobnera, Piłsudskiego. To miasto w moim śnie miało na pewno niewiele wspólnego z historyczną rekonstrukcją. Jednak kiedy się zbudziłem, zrozumiałem, że cząstka Lwowa wciąż pozostaje we Wrocławiu: jak pajęczyna - choć mocna, to ledwie dostrzegalna. To nazwy. Słowa. Wszczepiona, jak implant - pamięć.

W Brzegu Dolnym padły strzały z japońskiego łuku

2008-03-12T08:35:00.004+01:00

Wrocławskie Stowarzyszenie Kyudo (wciąż w fazie realizacji) zorganizowało w niedzielę trening połączony z pokazem w sali gimnastycznej kompleksu hotelowo-sportowego w Brzegu Dolnym. Niestety, nie miałem tym razem możliwości uczestniczenia w tym wydarzeniu. Pocieszeniem jest fakt, że Tomkowi Czujowskiemu (prezes WSK :) i uczestnikom treningu duża sala tak się spodobała, że planujemy (jako Stowarzyszenie) kolejny trening w Brzegu Dolnym już w kwietniu.

Relację z dolnobrzeskiego kyudoyo przygotowała Telewizja Miejska Brzeg Dolny. Warto obejrzeć. Zaczyna się od ósmej minuty i 49 sekundy...

Holenderski inwestor chce z(a)gnoić Dobków w Górach Kaczawskich

2008-03-11T09:51:00.004+01:00

Zapraszam do lektury tekstu na temat hodowli norek amerykańskich w Polsce - jest on dostępny na stronie Wiadomości24.pl. Kosztował mnie lekkie nadwyrężenie wzroku przez spędzenie zbyt dużej ilości czasu przed monitorem oraz odczuwalne dziś niewyspanie. Ale kiedy larum grają, nie czas myśleć o zmęczeniu. A tak jest tym razem. Zagraniczny inwestor zapatrzony w optymalizację zysków, ma gdzieś lokalną społeczność, a gminna władza opamięta się zapewne dopiero po rozdmuchaniu sprawy przez media. Wiosce położonej w Górach Kaczawskich, która od wielu lat stawia na rozwój turystyki, grozi prawdziwa katastrofa, a ich wysiłki mogą pójść w... gnój. Zamiast świeżego powietrza i pięknych widoków - smród padliny i baraki na wzór obozu koncentracyjnego. Czy uda im się obronić?

W orkiestrze dętej jest taka siła...

2008-03-06T18:58:00.005+01:00

Na Rynku i w jego okolicach widuje się charakterystyczne postacie - cyrkowców, trubadurów i błaznów. Grają, śpiewają, żonglują i robią mnóstwo innych rzeczy.

Tych heroldów z instrumentami dętymi widuję od jakiegoś czasu w najróżniejszych miejscach Twierdzy (zdarza się, że idą ulicą i popierdują na tych instrumentach):

Jak widać mobliność leży w ich naturze - tu już rżną pod samym Kameleonem!

W Jazz Klubie Rura zagra dzisiaj Kroke

2008-03-05T10:41:00.004+01:00

Dziś rozpoczyna się kolejna, 44. edycja Jazzu nad Odrą. Znawcy, dziennikarze i krytycy oraz organizatorzy Festiwalu zgodnie polecają koncert Diany Krall oraz występ Brad-Mehldau-Trio, jednak nie są to imprezy z kategorii tanich. Dlatego pozwolę sobie polecić występ innego zespołu: Kroke - dzisiaj o godzinie 21 zagrają, tradycyjnie, w Jazz Klubie Rura.

Nagranie z koncertu w 2007 roku

Bilety kosztują 30 zł (normalny) i 20 zł (ulgowy). W tej cenie mamy gwarantowany występ polskiego zespołu o europejskiej renomie, bez cienia przesady! Kroke znani są w całej Europie!

Humor archiwów (1)

2008-03-05T08:03:00.005+01:00

Praca naukowa w przypadku humanistów wiąże się z koniecznością szperania w archiwach. Podczas żmudnego przekopywania się przez kolejne partie dokumentów (teraz coraz częściej w formie zdigitalizowanej) trafiamy czasem na prawdziwe "kwiatki" - różne wycinki z gazet, ulotki, czy reklamy, które z perspektywy czasu mogą się nam wydawać dziwne, tajemnicze lub śmieszne. Czasem coś nas może rozbawić do łez, tak jak mnie rozbawiła ta oto reklama:

Reklama odkurzaczy firmy Elektrolux z lat 30-tych XX wieku

Wyobrażacie sobie swoich pupili czyszczonych elektroluksem?!

Camparis i Zlt zdobyli Bastion Ceglarski

2008-03-04T08:57:00.004+01:00

Z rosnącym zainteresowaniem obserwuję poczynania dwójki blogerów wrocławskich, Camparis i Zlt. Oni to właśnie wybrali się na rekonesans w wyjątkowo zaniedbany rejon w samym sercu miasta. Na Wzgórze Polskie, czyli dawny Bastion Ceglarski.

Niemal dokładnie rok temu był tam Bartłomiej Knapik z lokalnej agendy Polski i opisał rejon w taki sposób, że można nabrać przekonania o wyjątkowym ryzyku związanym z zapuszczaniem się na wzgórze. Ktoś wbije ci strzykawkę prosto w nogę, oberwiesz butelką lub... aż strach pomyśleć, dość wspomnieć, że ten paskudnie zaniedbany teren pojawia się w "Lubewie". Pijacy, ćpuny i pedały - tak można najkrócej opisać załogę Bastionu w godzinach wieczornych. Planowane od wielu lat inwestycje w tym miejscu leżą. Pocieszeniem jest chyba tylko fakt, że w każdym polskim mieście są takie miejsca...

Zachęcam do oglądania zdjęć Camparis i Zlt. Czytając u Camparis o działobitni i orylonie (na podstawie tej Księgi, bez której chyba trudno sobie wyobrazić pisanie o mieście - "Encyklopedii Wrocławia") przypomnimy sobie, że Wrocław był twierdzą na długo przed Festung Breslau. Gdyby nie Napoleon, to prawdopodobnie cały obszar wytyczony przebiegiem między Podwalem a Ostrowem Tumskim i dzisiejszym placem Jana Pawła II byłby wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Powoli zaczynam się przymierzać do przedstawienia tego zagadnienia na blogu. Zupełnie inaczej niż w czeskiej Pradze, we Wrocławiu można zwiedzać Miasto Widmo...

Koniec tagu Wrocław

2008-03-03T07:47:00.005+01:00

Czasem bardziej wymowne jest to, czego brak od tego, co jest. W serwisie Wiadomości24.pl znikł ze strony głównej tag "Wrocław". Od kiedy publikowałem w Wiadomościach24 (od sierpnia 2006, teraz już nie) pamiętam, że zawsze ten Wrocław tam był. Jednak coraz większa liczba internautów, a zwłaszcza dziennikarzy obywatelskich, dochodzi do wniosku, że nie jest możliwe skuteczne łączenie ogólnopolskości ;) z lokalnością. Może stąd drenaż i migracje?

Czy dziennikarstwo obywatelskie zmierza (wraca?) nieuchronnie do korzeni wolnej publicystyki internetowej, czyli zupełnie prywatnego blogowania?

Z Jacuzzą na Sky Tower!

2008-03-02T14:25:00.006+01:00

Na pewno bardzo pozytywną informacją dla całej blogosfery Twierdzy jest to, że Jacuzza nie rezygnuje z dalszego prowadzenia swojego bloga, który początkowo miał tytuł "Poltegor - znikający wieżowiec" i poświęcony był rozbiórce Pomarańczowej Wieży. Blog zmienił nazwę na Sky Tower następca Poltegoru.

Taki widok roztaczał się z najwyższego tarasu w Arkadach Wrocławskich jeszcze w zeszłym roku (fot. Adam Degler)

Oto jak autorka uzasadnia swoją decyzję:

Pierwotny tytuł bloga brzmiał tak ponieważ myślałam, że po zakończeniu rozbiórki zakończę go, ale wiele osób prosiło mnie o dalszą relację co niniejszym czynię i jednocześnie dziękuję wszystkim za zainteresowanie, za listy i miłe komentarze.

W ostatnim wpisie z 29 lutego możemy pooglądać makietę Sky Tower, która została wystawiona w Arkadach Wrocławskich.

A tu możecie zobaczyć, jak wyglądała Wieża Płonąca o Zachodzie Słońca tuż przed rozbiórką...

Wciągająca gra z Wrocławiem w tle

2008-03-01T17:07:00.012+01:00

Dwa tygodnie temu Artur, przyjaciel ze studiów, ściągnął mi na kompa coś, o czym można tu i ówdzie usłyszeć: "gra o Wrocławiu". Magritte, bo taki jest tytuł, to - jak czytamy na stronie internetowej projektu "gra przygodowa point&click w konwencji surrealistycznego thrillera. Jej akcja dzieje się we Wrocławiu, a raczej jego odbiciu funkcjonującym w alternatywnej rzeczywistości stworzonej na podobieństwo obrazów słynnego belgijskiego malarza René Magritte'a."

Warto zaznaczyć, że powstała ona jako swoisty produkt uboczny pracy dyplomowej absolwenta Dolnośląskiej Szkoły Wyższej Edukacji Towarzystwa Wiedzy Powszechnej we Wrocławiu (na kierunku: dziennikarstwo i komunikacja społeczna, specjalizacja: media cyfrowe i komunikacja elektroniczna) Marcina M. Drewsa. Tytuł pracy: "Gry komputerowe w walce z analfabetyzmem funkcjonalnym i informacyjnym - darmowe programy do tworzenia gier i możliwość wykorzystania ich w edukacji na przykładzie programu Adventure Maker".

O grze Magritte w Faktach wrocławskich

Podczas rozwiązywania kolejnych zagadek towarzyszy nam muzyka Łukasza Brzostka, który zdecydował się bezpłatnie wesprzeć ten projekt, a także utwory zespołów Agressiva 69 i TRH. Ale dla wrocławian z pewnością najbardziej wciągające będzie odkrywanie tajemnic Wrocławia, jak choćby miejsca, gdzie znajduje się bardzo stara studnia. Ja sam jeszcze nie przeszedłem całej gry. Ale mogę ją z czystym sumieniem polecić wszystkim Czytelnikom.

Możecie ją ściągnąć na tej stronie.

Obywatelski chleb powszedni

2008-03-01T12:37:00.004+01:00

Bardzo się cieszę, że Jadwiga Kowalczyk, jedna z bohaterek artykułu w "Polityce", o którym pisałem w przedostatnim wpisie, zdecydowała się napisać tekst zawierający własne refleksje po publikacji pana Danilewicza. "Prześwietlasz dusze ludzie na wylot" - napisał w pierwszym komentarzu pod artykułem redaktor naczelny Paweł Nowacki na portalu Wiadomości24.pl. Rzadki to przypadek, kiedy Paweł daje plusa!

Jadwiga stawia u siebie tezę, że wraz z Salvatore mieli służyć za dziwowisko, swoisty "gabinet osobliwości", kurioza W24. Chciałbym tu natychmiast zaprotestować - o prawdziwych kuriozach dziennikarstwa obywatelskiego pan Danilewicz nie ma nawet pojęcia! Nic nie wie o hurtowyceh producentach zupełnie niemerytorycznych komentarzy, o nowej generacji trolli obywatelskich, którzy zdają się wiedzieć więcej o publicystyce niż Żakowski i lepiej znać życie od producentów serialu "Klan", o autorach zjadanych przez tak chorą ambicję, że gotowi są multiplikować swoje konta użytkowników i plusować oraz komentować własne materiały. To są prawdziwe kurioza na peryferiach dziennikarstwa obywatelskiego. Jadwiga i Salvatore natomiast tkwią w samym epicentrum omawianego zjawiska.

Salvatore jest stuprocentowym dziennikarzem oddolnym . I wcale się nie dziwię, że to na nim skupiła się uwaga autora tekstu w "Polityce". Dla kogoś, kto po raz pierwszy zetknie się z dziennikarstwem obywatelskim Salvatore może być kuriozum. Dla mnie jest po prostu jednym z cennych autorów.

Dla Jadwigi całe zamieszanie jest jednak równocześnie asumptem do bardziej ogólnych przemyśleń:

Fachowcy, mając w rękach piszącego bezdomnego oglądają, obwąchują, międlą rzadki okaz, ale żadnemu fachowcowi od reportaży nie starczyło jaj - wskoczyć w szmaty i zejść w kanał. Zaryzykować wszy, darmowe obiadki, smród, poszarpać się z panem władzą i posiedzieć na dołku. Zamiast retuszować Salvatore, uczynić go płatnym współpracownikiem, przewodnikiem na tyłach wielkomiejskiej, potiomkinowskiej wsi

Jadwigo, wychodzisz moim zdaniem ze złego założenia! Teraz jest to niepotrzebne, a wręcz byłoby to sztuczne, może wpadające w śmieszność, jak w przypadku tych obrzydliwe bogatych magnatów moskiewskich, którzy płacą ciężkie tysiące dolarów za to, żeby w szmatach żebraczych posiedzieć na dworcu centralnym. Właśnie dlatego, że jest Salvatore, nie musimy czytać tych potwornie tendencyjnych rozważań na temat biedy i bogactwa, tworzonych w odizolowanych od świata, nowocześnie wyposażonych redakcjach i apartamentach. Mamy głos od środka, zmoderowany tylko o tyle, na ile wymaga czytelność i spójność formy.

Kolejne ważne pytanie stawiane przez Jadwigę brzmi:
Jak zareaguje Salvatore na zdjęcie z afisza? Za chwilę jakaś zamorska ekscentryczka przyszyje sobie trzeci cycek, albo zacznie chodzić na czworaka, żeby zedrzeć tysiąc par butów, które chciała mieć, bo może mieć wszystko. Tam pobiegną zawodowcy, porzucając stare zabawki. Z tego żyją. A Salvatore?

Niech zawodowcy gonią trzeci, czwarty, czy dziesiąty cycek albo chodzą na czworaka po kolejnej popijawie w urzędzie miejskim, w którym może już nie mówi im jakiś sekretarz, co mają pisać ale za to często mówi jakiś urzędnik, czego pisać nie powinni. A niezależni publicyści, w tym Salvatore, będą dalej robić swoje, czyli pisać o tym, o czym nie wspomną skacowani zawodowcy.

I w tym momencie wypada mi się tylko zgodzić z Jadwigą, kiedy wyraża nadzieję, "że [Salvatore] będzie pisał w dalszym ciągu, że będzie pisał coraz lepiej, że wyciągnie wnioski zamiast obrażać się na krytykę. Powinna go czytać cała Polska."

Dziś Masa Krytyczna

2008-02-29T07:49:00.006+01:00

Dzisiaj we Wrocławiu kolejna Masa Krytyczna! Jak w każdy ostatni piątek miesiąca, rowerzyści ruszą z placu Bema, o godzinie 18.

Masa Krytyczna to pokojowa manifestacja polegająca na tym, że maksymalna liczba rowerzystów jedzie (wolno i ze sprawnym oświetleniem oraz dzwonkiem!) przez miasto. Pierwsza wrocławska Masa Krytyczna (9 maja 2003 r.) nie obyła się bez zadymy. Jak za czasów happeningów Pomarańczowej Alternatywy, aresztowano kilka osób. Smaczku całemu wydarzeniu dodaje fakt, że dokładnie w ten sam dzień odbywał się w Twierdzy szczyt z udziałem prezydentów Francji, Niemiec i Polski. To była prawdziwa twierdza - pamiętam, że niemal całe centrum było wyłączone z ruchu! Najjaśniej oświecona TVN podawała ponoć, że "agresywna grupa ekologów próbowała wtargnąć do strefy zero".

Więcej na temat tej międzynarodowej, oddolnej inicjatywy, jaką jest Masa, dowiecie się na stronie Rowerowy Wrocław. Tu nie mają znaczenia poglądy polityczne, tu się liczą rowery, bo główne hasło Masy to: "My nie blokujemy ruchu. My JESTEŚMY ruchem!"

EDIT: W dzisiejszej gazecie.pl ciekawy tekst o planowanych szybkich liniach tramwajowych z Gaju na Maślice (do planowanego stadionu) i z Leśnicy na Sępolno. O planach wytyczania nowych ścieżek rowerowych na tych trasach - cicho sza...

Ten niesamowity refleks "Polityki"...

2008-02-27T16:17:00.009+01:00

Byłem przekonany, że prędzej czy później o dziennikarstwie obywatelskim napisze "Polityka". Znając ich "refleks" w przedstawianiu wszelkich nowinek, będzie to jakieś dwa lata po zaistnieniu tego zjawiska w szerszej skali w Polsce. Kiedy okazało się, że w kapitule Konkursu Dziennikarz Obywatelski 2007 Roku zasiada Janina Paradowska, byłem już pewien, że ten historyczny moment jest blisko. No i stało się! Napisali.

Sądząc po dyskusji na forum Wiadomości24.pl tekst pana Jerzego Danilewicza nie jest, delikatnie mówiąc, tekstem dobrym. Ja dopiero wieczorem będę miał w rękach skręcającą ostro w lewo tubę propagandystów sojuszu Tuska z LiD-em. Wtedy postaram się napisać na temat samego tekstu parę słów więcej, korzystając z wolności edytowania własnych postów, jaką daje blog. Uczciwie jednak zaznaczę: EDIT, jeśli ktoś miałby jakieś wątpliwości...

Naszły mnie jednak niezbyt wesołe refleksje. Otóż miałem nadzieję, że ten nieunikniony artykuł o dziennikarstwie obywatelskim w "Polityce" będzie autorstwa Janiny Paradowskiej, w którym ta jedyna już chyba rozsądna dziennikarka z całego zespołu redakcyjnego postrakowskiego tygodnika opisze swoje wrażenia z jurorowania w Konkursie Dziennikarz Obywatelski 2007 Roku. Przecież choćby pobieżnie musiała się zapoznać z tymi dziesiątkami tekstów, jakie zgłosiliśmy do konkursu. Czy dla tak doświadczonej publicystki nie było to doświadczenie asumptem do rozważań na temat roli obywateli i internetu w budowaniu demokracji, społeczeństwa informacyjnego i nowych mediów? Z pewnością nie potraktowałaby tematu "po łebkach", na przykład biorąc pod lupę dwie możliwie skrajnie przeciwstawne postaci z jednego portalu i cytując wulgaryzmy używane przez bezdomnego. Każdy, kto poznał (online) Salvatore wie, jak drastycznie różnią się jego teksty od komentarzy.

Zatem zanim jeszcze przeczytam tekst na stronach 86-88 "Polityki" mogę zaryzykować stwierdzenie, że ten tygodnik opinii zaczyna ciążyć ku opiniotwórczości rodem z "Faktu".

EDIT (po godzinie 22)
No, w końcu mam już w rękach "Politykę". I muszę uczciwie przyznać, że tekst pana Danilewicza nie jest złym tekstem. Przeciwnie, jest całkiem dobry. Doskonale rozumiem wybór tych dwóch postaci: Jadwigi Kowalczyk i Salvatora Jurkowskiego. Być może społeczność Wiadomości24.pl wolałaby poczytać o mniej wyrazistych postaciach o większych zasługach (czytaj: większej liczbie opublikowanych tekstów). Ale co dobre we własnym sosie, to niekoniecznie sprzeda się w gazecie ogólnopolskiej.

Tekst Jerzego Danielewicza jest tekstem z konceptem. Zderzenie życiorysów, takie małe zderzenie cywilizacji na poziomie jednostki, dodaje dynamiki opisowi, który dobrze kontrapunktują śródtytuły zaczerpnięte z komputerowej terminologii. Czytelnik zdaje też sobie sprawę, że nawet pomimo najskrajniejszych różnic, wiele może łączyć... użytkowników, internautów i, po prostu, ludzi. Dwoje głównych bohaterów to przecież samotnicy. A nawet jeśli nie byłoby nic, co mogło by ich łączyć, to tylko do czasu, kiedy zdecydowali się zacząć publikować w internecie...

Jeśli ktoś oburza się, że cytowany Salvatore "wkurwia się" na niektóre poprawki i ma czasem ochotę "zjebać" moderatora, to niech lepiej pozostanie przy naszejklasie.pl albo jakimś portalu fajnych blogasków. Bo tak naprawdę czepianie się wulgaryzmów i nowa fala nagonki na Salvatore, która rozpoczyna się pod tekstem Tomka Kowalskiego nie pozwala dostrzec nam tej prostej, być może najprostszej prawdy, jaką może wypowiedzieć osoba do bólu szczera, tak jak Salvatore, kiedy mówi:

Rozumiem: są lepiej wykształceni, ale ja piszę prawdę, a prawdy nie można moderować.

Jak wypada podsumować te rozważania? "Polityka" nie zeszła jeszcze zupełnie na "Fakt". Ktoś w końcu napisał o dziennikarstwie obywatelskim w opiniotwórczym tygodniku wysokonakładowym. Nie jest to tekst cukierkowy, ani panegiryk na cześć budowniczych społeczeństwa obywatelskiego. I chyba dobrze. Natomiast społeczność Wiadomości24.pl wydaje się nie rozumieć pewnego przełomu, a raczej wyłomu, wyrwy w murze wielkich mediów, jakiego dokonuje tekst "Obywatel z piórkami".

W takim wypadku można stwierdzić tylko tyle, że wiosna idzie i chyba pora się obudzić, by ruszyć w teren nie tylko po to, żeby robić zdjęcia kwiatków, ptaszków, samochodzików i swoich pociech, ale też po to, żeby pokazać dziury w drogach po zimie! Czego wszystkim życzę. A Jadwigę i Salvatore serdecznie pozdrawiam!

Zmienić stronę startową

2008-02-18T12:55:00.005+01:00

Co się stało z tym miejscem w polskim internecie, gdzie człowiek kiedyś wchodził z autentycznym zainteresowaniem, niecierpliwy żeby dowiedzieć się, co nowego słychać u znajomych autorów, czy napisali jakiś nowy, fajny tekst? Co się stało z tą atmosferą, w której konflikty kończyły się podaniem sobie dłoni, z uznaniem tego, co nas dzieli?

Wiadomości24.pl zmieniły się. I będą dalej się zmieniać. Czy w tym serwisie, który jako jeden z pierwszych, obok iThink, wypromował ideę dziennikarstwa obywatelskiego w polskiej Sieci, będzie coraz więcej chamstwa i pogardy - to zależy już tylko od zarządzających serwisem.

Dopóki ostra dyskusja pozostaje ostrą dyskusją, nie ma sensu ani powodu interweniować. Co innego, gdy jeden użytkownik robi aluzje do bezpieczeństwa drugiego użytkownika lub jego dzieci. Co innego, gdy jeden użytkownik próbuje "wychowywać" drugiego jak psa lub szczura, na forum publicznym. Wtedy mamy obowiązek interweniować. Dlatego napisałem do redaktora Wiadomości24.pl w sprawie skandalicznego, poniżającego drugą osobę komentarza jednego z użytkowników. Sugerowałem, żeby sprawą zajęło się Stowarzyszenie Dziennikarstwa Obywatelskiego (SDO).

Skąd tyle pogardy? Opanujmy się, wszyscy! Na chwilę choćby przestańmy nerwowo odświeżać jedną stronę. Weźmy książkę do ręki, spotkajmy się z przyjaciółmi, okażmy komuś w realu życzliwość. I dopiero wtedy jeszcze raz wejdźmy do ulubionego serwisu. Dopóki jeszcze jest ulubiony. Albo zmieńmy stronę startową.

Zaraz wracam

2008-02-12T21:39:00.000+01:00

Taką wiadomość powinienem był chyba zostawić na tym blogu. Oczywiście, teraz trzeba będzie budować od nowa, ale przynajmniej już mam podstawy, czyli cały tak zwany dizajn stronki.

Umieściłem komentarz u Waglowskiego, pod dyskusją dotyczącą pomysłu wydawania certyfikatów dla Twórców przez duże "T":

Gildie, cechy, itp. Hmmm... Czyżby to znaczyło, że globalne społeczeństwo sieciowe tkwi jeszcze w średniowieczu? Niektórzy już zapowiadają kolejne wielkie rewolucje (Web-y o nowych numerkach), czyli może dopiero wraz z technologią przyjdzie oświecenie. Boję się tylko odpowiednika XX wieku w Sieci...

No właśnie. Tak się zachłystujemy, że to Web2.0 albo inne cudo. A za 50 lat będzie się ten etap rozwoju World Wide Web określać jako Wieki Ciemne. Przynajmniej takie mam przeczucia, wynikające wszelako z pewnych uderzających analogii, jakie niosą z sobą dzieje ludzkich dokonań na przestrzeni wielu, wielu wieków...

Czasy i media mamy takie, że pełno wydarzeń i spraw bez znaczenia zachlapuje pierwsze strony gazet i czołówki serwisów informacyjnych, jak ochłapy mięcha rozerwanego armatnią kulą, a te ważne sprawy gniją gdzieś na zapleczach wielkich ośrdoków decyzyjnych od wielu lat

Kormorany w Rurze

2007-10-11T19:37:00.000+02:00

We wtorek słuchaliśmy z żoną Radia Wrocław. Nagle słyszymy, że w środę w Jazz Klubie Rura zagrają Kormorany i jest do wzięcia zaproszenie dla dwóch osób. Dzwonię, ale dodzwaniam się do ochrony, dopiero wtedy dostaję właściwy numer. Dzwonię do radia, słyszę w słuchawce to samo, co w odbiorniku.

- Dzwonię w sprawie biletów - mówię.

- Jak się pan nazywa? - pyta spiker.

Przedstawiam się i dowiaduję, że bilety będą czekać na nas przed koncertem. Dzięki!

A oto kilka nagrań z koncertu, obiecałem, że je zamieszczę, gratulując przy barze zespołowi nowego materiału :)

Horror dla oczu na ulicy Powstańców Śląskich

2007-09-30T12:18:00.000+02:00

Zobaczyłem ten obrazek wracając z pracy w zeszłym tygodniu: sterczące kikuty młodych, zdrowych lip, powalone zielone gałęzie, zablokowana ścieżka rowerowa. Wrocławska masakra piłą mechaniczną.

A wszystko tylko po to, żeby był dodatkowy pas do skrętu w lewo na skrzyżowaniu ulic Powstańców Śląskich i Hallera oraz dodatkowy pas do zawracania na wysokości ulicy Jaworowej i Jastrzębiej. Z pewnością niewiele to zmieni, bo trzeba by chyba wyciąć wszystkie drzewa, żeby zbudować dodatkowy pas na całej długości dawnej Kaiser-Wilhelm-Strasse. Wtedy może nie byłoby takich korków, jak teraz. Albo wziąć się w końcu ostro do roboty i zbudować tę cholerną obwodnicę, jeden z największych mitów Wrocławia!

Całą sprawę opisałem ze szczegółami w serwisie Wiadomości24.pl. Zapraszam do lektury!

Lawina ruszyła

2007-09-19T08:16:00.000+02:00

Czy istnieje coś takiego, jak idea dziennikarstwa obywatelskiego? Z pewnością tak. Na przykład w Stanach Zjednoczonych, jak widzimy po lekturze pierwszych słów "We, the media" Dana Gilmora, jest to uwielbienie dla wolności słowa, gwarantowanej przez konstytucję. Uderzające jest, jak odmienna jest w tym względzie perspektywa polska i amerykańska.

Polacy przez lata stalinizmu, a następnie realnego socjalizmu, nauczyli się na pamięć jednej, głównej zasady: "media kłamią". Opozycja wypisywała na murach: "tv kłamie". A czego nauczyliśmy się w ciągu ostatnich 18 lat? Moim zdaniem tego, że media nie zawsze mówią całą prawdę, albo że mówią jedną z prawd (jakkolwiek nielogicznie to brzmi), lub "tworzą fakty medialne", tudzież "podają informacje ssane z brudnych palców". Niestety, słowo "fakt" kojarzy się u nas bardziej z konkretną gazetą, niż z etyką dziennikarską. Polak, który chciałby uzyskać w miarę wiarygodny obraz wydarzeń w swoim kraju, musiałby kupować codziennie stos gazet i oglądać serwisy informacyjne w kilku większych stacjach, a następnie poddawać to, o czym czyta i co ogląda, żmudnym porównaniom.

Dziennikarstwo obywatelskie i blogosfera stanowią realną alternatywę dla medialnego mainstreamu w Polsce. Ale nie w równym stopniu. Otóż z blogiem sprawa jest jasna, to jak prowadzenie własnej firmy - sami dbamy o swoje. Natomiast dziennikarstwo obywatelskie zostało na polskim gruncie zaszczepione nie "oddolnie" (tj. jako "grassroots initiative"), ale niejako odgórnie, przez serwisy należące do większych koncernów. Co ciekawe, definicja dziennikarstwa obywatelskiego pozostaje w Polsce niejasna, więc coraz bardziej kojarzona jest z konkretnymi serwisami. Tymczasem każdy, kto miał bloga przed 2006 r. i pisał o sprawach, które go otaczają, a nie tylko o swojej rodzinie i kolegach, był dziennikarzem obywatelskim. Przecież ostatnio niewiele brakowało, żeby Sąd Najwyższy uznał blogi za "dzienniki" lub "czasopisma".

Z czym mamy zatem do czynienia? Z zawłaszczaniem idei. Całkiem podobnie do tego, jak PiS zawłaszczył ideę IV RP. Do czego doszło? Do tego, że tekst na temat silikonowych cycków wisi w tzw. obywatelskim serwisie wyżej, niż materiały "z terenu".

Jednak kiedy trąci się jeden kamyczek, rusza cała lawina. Możemy być wdzięczni Big Mediom w Polsce za potrącenie tego kamyczka. Pozostaje tylko pytanie: czy nie zasypie ich lawina, którą sami spowodowali?

Gilmor po polsku, czyli media to każdy z nas

2007-09-17T08:55:00.000+02:00

Tłumaczymy Dana Gilmora "We the media" - dzieło, które wstrząśnie polskim internetem. Ta książka to Biblia dziennikarstwa obywatelskiego (citizen journalism) na świecie! Już 25 osób dołączyło do nas! Projekt jest całkowicie obywatelski, oddolny (grass-roots initiative). Grupa zapaleńców będzie tłumaczyć dzieło zdanie po zdaniu, rozdział po rozdziale. W ten sposób manifest nowych mediów dotrze do masowego odbiorcy internetowego w Polsce, a rewolucja, w której dotychczas bierny odbiorca staje się tym, który dostarcza informacji o swoim otoczeniu, tym co się dzieje w jego miejscowości - stanie się faktem.

Pilnie potrzeba chętnych, w dowolnej liczbie. Im więcej nas będzie - tym lepiej. Ta akcja, której inicjatorem jest Maciej Lewandowski, jeden z autorów Wiadomości24.pl, na trwałe zapisze się w historii polskiej Sieci. A my mamy szansę w tym uczestniczyć!

Żeby dołączyć, trzeba kliknąć tutaj

Dyskutanci terroryści chcą kwasem przeżreć mury naszych twierdz

2007-09-15T22:36:00.000+02:00

Są zupełnie młodzi lub trochę starsi, są niezrównoważeni, są bezczelni, kłamią. Każdy się z nimi zetknął. To komentatorzy, którzy w internecie, anonimowo lub nie, nie cofną się przed kłamstwem i oszczerstwem, byle ich jedynie słuszny światopogląd był na wierzchu. W głowie im się nie mieści, że nie każdy musi chodzić na parady równości, a przynajmniej deklarować: "dzisiaj jestem gejem". Dużo gadają o tolerancji, ale tak naprawdę są jej antyprzykładem. To wynalazkiem takich ludzi są "moherowe berety", "Ciemnogród", "homofob". Chętnie szastają tymi określeniami, rażąc niczym bronią chemiczną w dyskutantów, przy których najzwyczajniej w świecie "wysiadają". Ich bronią, niczym kwasem żrącym, jest oszczerstwo. Jeśli nie stosujesz uproszczonej wizji świata, musisz się zaopatrzyć w kwasoodporny kombinezon.

Atak kronikarzy na barbakan władzy

2007-09-13T11:15:00.000+02:00

Reporter TOK FM Robert Włodarek zarzuca szantaż rzecznikowi prezydenta Wrocławia Marcinowi Garcarzowi i szefowi biura prasowego prezydenta Zbigniewowi Morawskiemu.

Zaczęło się od jawnej amatorszczyzny Włodarka. Otóż stwierdził on 3 sierpnia 2007 r. na antenie swojego radia, że żaden urzędnik nie wyszedł do protestujących pod wrocławskim magistratem rowerzystów. Cykliści domagali się tego co zwykle: więcej ścieżek, mniej krawężników. Tymczasem...

"Wychodzi do nich Maciej Potocki, dyrektor biura prezydenta."

Garcarz dzwoni wściekły do redaktora. Nie ma się czemu dziwić, trudno nazwać to, co zrobił pan Włodarek profesjonalnym dziennikarstwem.

Kilka dni potem cała trójka spotyka się i przeprowadza tzw. męską rozmowę, z użyciem określeń typu "skurwysyństwo". No i Garcarz ma sugerować, że sprawę się zatuszuje, jeśli dziennikarz napisze coś dobrego o Dutkiewiczu i Wrocławiu.

"Dałeś d... na całego" - usłyszał Włodarek. Ale jeśli napisze o tym, że "miasto zrobiło wszystko w sprawie Expo 2012, ale z powodu wyborów i małej aktywności dyplomacji nad wystawą wiszą czarne chmury.", to "zapominamy i pracujemy dalej".

Do tego mamy w Gazecie Wyborczej komentarz Wojciecha Szymańskiego:

Chłopaki, dogadajmy się!

Marcinie, Zbigniewie! Jesteście fajnymi, normalnymi facetami, ale daliście d... Możecie to naprawić. Dogadajmy się. Wierzę, że tak się stanie, bo przecież wam też na tym zależy. Moja propozycja jest taka: wymyślcie coś. Najlepiej odłóżcie te swoje pistolety, bo strzelacie z kapiszonów. Od ich huku pomieszało wam się w głowach. W takim stanie trudno traktować was poważnie. No. Wrocław i prezydent nie potrzebują nadgorliwych i napuszonych Kreatorów Jedynie Słusznego Obrazu Miasta. Staliście się groteskowi. Postarajcie się coś zrobić, żebym mógł dalej myśleć o was dobrze. Nie traktujcie tego jako szantażu. W poniedziałek czekam na was w swoim gabinecie.

No i co z tym fantem zrobić? W całej aferze jest kilka spraw.

Po pierwsze - rowerzyści. Należy się im całkowite poparcie. Wrocław powinien być miastem przyjaznym rowerom, bo to jest jeden z wyznaczników "europejskości", sygnał że władze stawiają na obecność młodych ludzi w tkance miasta i mają szacunek do ekologii. Warto by w końcu zamknąć całe stare miasto dla ruchu samochodowego, a zwłaszcza całą ulicę Szewską!

Po drugie - dziennikarstwo. Co to za model dziennikarstwa "na odległość"? Troszkę się dziwię, że pan Włodarek się nie wstydzi tak tego ujawniać... Inna kwestia to naciski i sugerowanie tematów przez decydentów. Wiadomo, że jak świat światem, takie rzeczy się zdarzały i to już od czasów pisarzy starożytnych. Pytanie: jak często zdarza się to we Wrocławiu?

Po trzecie - Expo 2012. Wygląda na to, że znowu się nie uda. Do przemyślenia: wpływ aktualnych przewalanek politycznych na sprawy ważne dla kraju i jego obywateli.

I wreszcie po czwarte - jakie wnioski płyną z tego dla nas? Ano takie, że jedynie blog i dziennikarstwo obywatelskie mogą być prawdziwie niezależne w dzisiejszej rzeczywistości medialnej. Nie musimy być ani Kreatorami Jedynie Słusznego Obrazu Miasta, ani Rozdmuchiwaczami Rozmów w Męskim Gronie. Wystarczy, że będziemy sobą!

Przerwany Dialog: kradzież miedzianego kabla na Krzykach

2007-09-10T20:38:00.000+02:00

Pewnie niejedna osoba zżymała się w trakcie weekendu na usługi telefonii Dialog. Od wczesnych godzin porannych w sobotę telefony w rejonie Krzyków i Partynic były głuche jak pień, a z internetem można było się połączyć w najlepszym razie drogą radiową, jeśli ktoś ma taką możliwość.

Pewnie też niejedna osoba dzwoniła na ten numer telefonu, pod którym można zgłaszać awarię. I nietrudno się domyślić, że wszyscy dowiadywali się tego samego: skradziono duży odcinek kabla, nie mamy tyle na stanie, awaria jest poważna, będzie usunięta do poniedziałku rano. Poniedziałku? Tak, ponieważ Dialog daje sobie 24 godziny robocze na usunięcie usterki. Czy będzie rekompensata w postaci obniżenia opłaty za ten miesiąc?

W regulaminie świadczenia usług internetowych czytamy:
"Abonentowi korzystającemu z Usług Ryczałtowych przysługuje bonifikata w opłacie miesięcznej za następny miesiąc, w wysokości proporcjonalnej do czasu awarii systemu. Bonifikatę oblicza się jako całkowitą wielokrotność 1/30 miesięcznej opłaty abonamentowej za każde pełne 24 godziny awarii. Bonifikata nie przysługuje, jeżeli łączny czas awarii w okresie rozliczeniowym był krótszy od 48 godzin."

Chyba zdążyli przed upływem tego aresztanckiego terminu...

A kradzieże kabli to, jak czytamy na stronie MSI Polska "zdarzenia nagminne".

Zastanawiam się, czy kradzież ma związek z remontem ulicy Przyjaźni w pobliżu skrzyżowania z aleją Karkonoską? Poza tym, złodzieje musieli mieć chyba jakiś "zaprzyjaźniony" skup?

Inna kwestia to czas reakcji Dialogu. Rozumiem: wypadek niezależny od nich. Ale czy w takiej sytuacji nie da się działać choćby ciut szybciej? Jakiś plan zarządzania kryzysowego? I większy zapas kabla w magazynie?

A internet w Dialogu nie należy do najtańszych. W bardzo popularnym Telepakiecie łącze DSL o prędkości 512 pochłania dwie trzecie z ponad 120 złotych, które trzeba co miesiąc zapłacić za prawo do gadania i surfowania w sieci.

Ale i tak, dopóki wrocławianie nie zaczną zmieniać operatora lub wysyłać setek reklamacji, te pytania i wątpliwości pozostaną cichym wołaniem na murach Twierdzy.

Skyforger zdobył gród na Partynicach

2007-09-02T20:57:00.000+02:00

Choć nie jestem fanem ani black metalu, ani folk-metalu, ani muzyki łotewskiej, to wybrałem się na wczorajszy koncert łotewskiej grupy Skyforger. Namówiła nas z żoną na tę wyprawę Marta Czyż, rzeczniczka prasowa Muzeum Miejskiego. Znamy się już od wielu lat i łatwo daliśmy się namówić, tym bardziej, że mieliśmy okazję widzieć, jak powstawała ta rekonstrukcja wczesnośredniowiecznego grodu. A trochę się pozmieniało... Zostało dobudowane podgrodzie.

Spodziewałem się regularnego łomotu ze szczekaniem w niezrozumiałym języku, tymczasem element "etno" był wcale silny. Poza klasycznym instrumentarium heavymetalowców, Skyforger używa też piszczałek i kobzy.

Oto zapis fragmentu ostatniego bisu:

Więcej nagrań znajdziecie
na moim koncie na Youtube

Nie będziemy placić za prawo do bloga!

2007-08-29T23:04:00.000+02:00

Pozwoliłem sobie zainicjować akcję protestacyjną przeciw decyzji Sądu Najwyższego, w świetle której każda strona internetowa w Polsce - jeśli zmieniana codziennie lub choćby raz w tygodniu - jest dziennikiem lub czasopismem. No, to mam tu czasopismo pt. "Twierdza Otwarta". Tak jak i wszyscy internauci, biegnę w te pędy je zarejestrować!

Kto i za jakie grzechy serwuje nam takie absurdy? Czemu za rządów PiS-u, który miał dekomunizować Polskę, wprowadzane są przepisy oparte na prawie prasowym z, nomen omen, 1984 r.? A moi znajomi w Anglii, Szkocji, Czech i wielu innych krajów znowu wpiszą do pamiętnika "nie żałuję, że wyjechałem".

Dopisane 31 sierpnia: Wszystkich zainteresowanych dalszymi losami akcji, zachęcam do podpisania petycji . Teraz, kiedy piszę te słowa, podpisało się pod nią już 21 osób.

Krok po kroku i mamy sukces z forum wspólnoty

2007-08-26T15:32:00.000+02:00

W zeszłym tygodniu pisałem o forum dyskusyjnym, które założyłem na potrzeby dyskusji swojej wspólnoty mieszkaniowej. Napisałem, że trudno mówić o sukcesie, kiedy zarejestrowało się dopiero 8 użytkowników, czyli raptem tylu, ile jest numerów bram. Wspomniałem też o braku woli współpracy zarządcy (chodziło o informację na tablicach przy skrzynkach pocztowych). Czas na nowe wieści z "parafii".

Po pierwsze, ponownie dzwoniłem do firmy. Okazało się, że zarządca przebywał na urlopie, w związku z czym nie mógł odpowiedzieć na moje mejle. Natomiast na mój telefon zareagował natychmiastowo administrator nieruchomości, obiecując wywieszenie na następny dzień ogłoszeń:

SZANOWNI MIESZKAŃCY

INFORMUJEMY, ŻE ISTNIEJE FORUM INTERNETOWE PAŃSTWA WSPÓLNOTY ZAINTERESOWANYCH ZAPRASZAMY NA STRONĘ INTERNETOWĄ

Forum Dyskusyjnego Wspólnoty Partynicka

Obecnie forum ma 18 zarejestrowanych użytkowników, którzy napisali już 56 wiadomości. Poruszonych zostało wiele szczegółowych spraw, skierowano konkretne pytania do zarządcy, pojawiły się pierwsze postulaty, jak choćby stworzenia internetowej bazy informacji na temat uchwał podejmowanych na zebraniach wspólnoty, czy też wyboru nowego składu zarządu, w którym jest jedna "martwa dusza" (na pięciu członków zarządu).

W toku dyskusji okazało się, które tematy cieszą się największą popularnością, dzięki czemu mogłem przyjąć nowy układ forum, odpowiadający częstotliwości wyświetleń poszczególnych jego działów (im częściej, tym wyżej). Zrobiłem też zdjęcie budynku, wychodząc do pracy. Pogoda była w ten dzień znakomita i fotografia jako logo forum prezentuje się doskonale.

Teraz dyskutanci czekają na zarejestrowanie się przedstawiciela zarządu, ktory odpowie na postawione pytania. Tym razem jestem dobrej myśli.

Każdy spacer po Wrocławiu to przygoda!

2007-08-25T18:41:00.000+02:00

Ostatnimi dniami spacer po rodzinnym mieście staje się przygodą. Jeśli nie zapomnimy wziąć ze sobą aparatu fotograficznego, będziemy mogli uwiecznić miasto w procesie przeobrażeń, wielkich zmian, transformacji.

Oto demontowany jest ostatecznie Poltegor, szybciej niż się wszyscy spodziewali...

W połowie września stanie przy ul. Świdnickiej pomnik Bolesława Chrobrego...

Odnowiona została fasada kościoła Bożego Ciała

Kościół św. Macieja też w remoncie

A między Ossolineum a kościołem św. Macieja odtworzony został piękny barokowy ogród

Na pełny spacer możemy się wybrać tutaj